Aç insan çoktu ama güzel ahlaklı insan azdı

Yaşlı fırıncı tebessüm etti:
“Hayır, yanlışlık yok. O altınlar sizin hakkınız. Çünkü bugün herkes ekmek almak için birbirini ezdi. Sadece kızınız elindekine razı oldu, sabretti ve şükretti. Aç insan çoktu ama güzel ahlaklı insan azdı.”

Sonra köylülere dönüp şöyle dedi:

“İnsan aç kalınca ekmeğin değerini öğrenir. Ama asıl mesele, insanın yoklukta vicdanını kaybetmemesidir. Bir lokma ekmek insanı doyurur; merhamet ve sabır ise insanı insan yapar.”

O günden sonra köyde insanlar sadece ekmeği değil, paylaşmayı da öğrenmeye başladı.