Ağabeyim, annemle babama tıp fakültesini bıraktığım yalanını söylemişti

Duru hastaneye geldiğinde güneş yeni doğuyordu. Bana kahve getirmişti ama fincana uzanmadım. 'Onu kurtardım,' dedim. 'Biliyorum,' dedi, 'çünkü sen işini yaparsın. Ama sonrasında ailenle ne yapacağına onların pişmanlığı değil, senin huzurun karar versin.'

Öğleden sonra hastane yönetimiyle görüştüm. Ameliyata acil şartlarda katılmış olmamın ardından, aile bağımız nedeniyle Cenk'in sonraki tedavi sorumluluğunu başka bir cerraha devrettim. Onun iyi bakım almasını istiyordum; kendi yaralarımın tedavi kararlarını gölgelemesini değil.

İkinci gün Cenk gözlerini açtı. Durumu hâlâ ciddiydi, ziyaretler kısa tutuluyordu. Başhekim yardımcısı, konuşabilecek durumda olursa beni görmek istediğini söyledi. Gitmeden önce uzun süre düşündüm. Sonunda kapısını çaldım.

Beni görünce gözleri büyüdü. Boğazındaki kuruluk yüzünden zor konuşuyordu. 'Sen mi?' dedi. 'Ameliyat ekibindeydim.' Başını hafifçe çevirdi. 'Annem söyledi. Sorumlu cerrahmışsın.'

Yatağın yanına yaklaştım. 'Tıp fakültesini bırakmadığımı biliyordun.' Kaçacak yeri kalmayınca gözlerini kapattı. 'Evet,' dedi. Böylece yıllardır aradığım cevabı bir kelimede duydum.

'Neden?' diye sordum. 'Sen herkesin gurur duyduğu çocuktun. Ben ne yapsam yetmiyordu,' diye fısıldadı. 'İklim'e yardım ettiğini öğrenince bir süreliğine başarısız görünmeni istedim. Annemle babamın bu kadar ileri gideceğini düşünmedim.'

'Geri gönderdikleri zarfı biliyor muydun?' dedim. Gözlerini açmadı. 'Biliyordum.' 'Düğün tarihimi?' 'Evet.' Kalbimin içinden bir şey kopmuş gibi oldu. 'O zaman bu bir yanlış anlaşılma değildi, Cenk. Her gün yeniden seçtiğin bir yalandı.'

Tam kapıya yönelirken seslendi. 'Beni ölmekten kurtardın.' Döndüm. 'Bunu sana kardeş olduğumuz için değil, hasta olduğun için yaptım. Bir daha da kendini benim iyiliğim üzerinden aklama.'

Ertesi akşam babam beni hastanenin avlusunda bekledi. Elinde telefonunda açtığı üniversite mezuniyet fotoğrafım vardı. Fotoğrafta yanımda Duru duruyordu. 'İnternette buldum,' dedi. 'Meğer herkes görmüş, biz görmemişiz.'

'Görmek istemediniz,' diye karşılık verdim. 'İadeli taahhütlü gönderdiğim zarfı neden açmadınız?' Babam uzun uzun sustu. 'Çünkü Cenk'e güvendik. Bir de seni haklı bulursak kendimizin ne kadar acımasız davrandığını kabul etmek zorunda kalacaktık.'

Bu cevabın dürüst olması, verdiği zararı azaltmadı. Babamın gözleri doldu. 'Ben oğlumu bir söylenti yüzünden kaybettim,' dedi. 'Hayır,' dedim, 'bir söylenti yüzünden değil. O söylentiyi benden daha değerli gördüğünüz için.'

Bir hafta sonra Cenk yoğun bakımdan çıktı. Fizik tedavi gerektirecek yaraları vardı ama yaşayacaktı. Ailem bütün gerçeği ondan dinledi. Annem, İklim'in son günlerinde çekilmiş bir fotoğrafını görünce ağlamış. Bense bu haberleri Duru'dan dinledim. Aniden barışma töreni düzenlemeye hiç niyetim yoktu.

İki hafta sonra evimizin kapısında annemle babamı gördüm. Önceden haber vermişler, gelmeleri için onayımı beklemişlerdi. Bu küçük davranış bile geçmişte yapmadıkları bir şeyi gösteriyordu: Sınırlarıma saygı duymayı.

Duru bize çay getirdi. Annem etrafa bakıp düğün fotoğrafımızın önünde durdu. 'Çok güzelsiniz,' dedi. Sonra bana döndü. 'O gün yanında olmalıydım. İklim hastayken de yanında olmalıydım. Ben annelik yapmadım.' İlk defa savunmaya geçmeden konuşuyordu.

'Sizi hemen affedemem,' dedim. 'Hatta eskisi gibi olacağımızı da söyleyemem. Çocukluğuma dönüp boş koltukları dolduramazsınız.' Babam başını salladı. 'Biliyoruz. İzin verirsen sadece bugünden başlayarak doğru davranmak istiyoruz.'

Ardından bana yıllar önce geri gönderdikleri zarfı getirdiler. Siyah yazı hâlâ üstündeydi. Açılmamıştı. Masanın üzerine koydum. İçinde artık açıklamaya ihtiyaç duymadığım bir gerçek yatıyordu.

Cenk ise taburcu olduktan sonra kısa bir mesaj gönderdi. 'Sana yaptığımın bahanesi yok. Özür dilerim.' Mesajı okudum, yanıt vermedim. Affetmek zorunda olmadığımı öğrenmiştim. Onun iyileşmesiyle aramızdaki bağın iyileşmesi aynı şey değildi.

Aylar içinde ailemle kontrollü, seyrek görüşmeler başladı. Annemle babam kimi günler iyi dinledi, kimi günler eski alışkanlıklarına dönmeye yeltendi. O anlarda konuşmayı bitirdim. Zamanla geri çekilmenin cezalandırmak değil, kendimi korumak olduğunu anladılar.

Bir pazar günü Duru'yla İklim'in mezarını ziyaret ettik. Çiçekleri bırakırken son sohbetimizi hatırladım. Bana, 'Bir gün seninle gurur duyacak insanlar yanında olacak,' demişti. Haklıydı. Ben kendimi kanıtlamak için değil, verdiğim sözü tutmak için doktor olmuştum.

Akşam eve dönerken telefonuma annemden mesaj geldi: 'Müsait olduğunda konuşabilir miyiz?' Hemen cevaplamak zorunda hissetmedim. Duru'nun elini tuttum, yürümeye devam ettim. Birkaç dakika sonra, 'Yarın akşam olabilir,' diye yazdım.

Bir gün hastanede genç bir asistan, 'Bu kadar ağır nöbetlerden sonra nasıl devam ediyorsunuz?' diye sordu. Ona İklim'i anlattım. Hastalığın yalnızca tedavi edilmesi gereken bir durum olmadığını, hastanın kapısı önünde bekleyen insanın da bazen desteğe muhtaç olduğunu söyledim. 'Mesleği yalnızca başarı basamakları gibi görürsen bir yerde yorulursun,' dedim. 'Ama insanların hayatına dokunduğunu unutmazsan neden başladığını hatırlarsın.' Konuşurken ilk kez yaşadığım kaybın yalnızca acıdan ibaret olmadığını düşündüm. İklim bana yanında kalmanın değerini öğretmişti. Duru ise kalanların da desteklenmeye ihtiyacı olduğunu. Akşam evde eski fotoğrafları açtık. Mezuniyetimde yalnızca birkaç arkadaşım ve Duru vardı. O karede ailem eksikti; şimdi fotoğrafa daha dikkatli baktığımda yanımda duran insanların sevgisini görebiliyordum. Yokluğu değiştiremezdim ama var olanı küçümsemek zorunda değildim. Bunu anlamak, ailemle yapacağım bütün görüşmeler için bana yeni bir ölçü verdi: Verilen sözlerden çok, zaman içinde tekrarlanan davranışlara bakacaktım.

Beş yıl önce ailem susarak beni hayatından çıkarmıştı. Şimdi konuşmanın ne zaman başlayacağına ben karar veriyordum. Yaşadıklarımı silemeyeceklerdi; fakat bundan sonrasını aynı acının yönetmesine izin vermeyecektim. Ameliyathanede Cenk'e verdiğim yaşama şansı, geçmişteki yalanları doğruya çevirmemişti. Yalnızca bana kim olduğumu yeniden hatırlatmıştı: Ben, başkalarının hükmüne göre değil, kendi vicdanıma göre yaşayan Barın'dım.