Baran hafifçe gülümsedi. “Belki de ikimiz de bir konuda yanıldık.” Babam kaşlarını kaldırdı. “Neyde?” “İnsanların değerini yaptıkları işle ölçmekte.” Babam başını eğdi. O gece babam ilk kez evimizde uzun süre oturdu. Annemi de aradı. Her şeyi ona anlattı. Telefonun diğer ucundaki sessizliği bile hissedebiliyordum. Birkaç gün sonra annem kapımıza geldi. Elinde küçük bir kutu vardı. “Bunu düğününde sana vermek istemiştim,” dedi. Kutuyu açtığımda annemin yıllardır sakladığı bir kolyeyi gördüm. Boynuma takarken gözleri doldu. “Çok geç kaldık,” dedi. Ben ona sarıldım. “Evet.” Sonra bir süre birbirimize sarılı kaldık. Her şey bir anda düzelmemişti. Ama ilk kez ailemle aramdaki duvarın üzerinde küçük bir çatlak oluşmuştu. Aylar sonra Baran’ın eski çalıştığı aileyle yeniden iletişim kurduğunu öğrendim. Onlara ulaşmış, yıllar önce yarım kalan bazı meselelerin çözülmesine yardımcı olmuştu. Bir akşam eve geldiğinde yüzünde uzun zamandır görmediğim bir huzur vardı. “Bugün onları gördüm,” dedi. “Nasıl geçti?” “Beni hatırladılar.” Gülümsedim. “Peki sana kızgın değiller miydi?” “Hayır.” Baran bir süre sustu. “Kadın bana, yıllar önce herkes onlardan uzaklaşırken bir kişinin yanlarında durduğunu söyledi.” “Sen miydin?” “Evet.” “Ne dedi?” Baran gözlerini yere indirdi. “Beni unutmadıklarını söyledi.” Elini tuttum. “Sen de onları unutmamışsın.” “Bazı insanları unutamazsın,” dedi. “Çünkü onların hikâyesinde senin de bir parçan kalır.” Aradan zaman geçti. Babam artık evimize daha sık geliyordu. Başlarda Baran’la aralarında tuhaf bir mesafe vardı. Sonra birlikte kahve içmeye, iş hakkında konuşmaya başladılar. Bir gün mutfaktan gelen kahkahalarını duyduğumda uzun süre kapının yanında durup onları izledim. Babam, Baran’ın yaptığı kahveyi beğenmediğini söylüyordu. Baran da ona, “Siz de kızınızın kocasını beğenmemiştiniz. Alışmanız biraz zaman alır,” diye karşılık veriyordu. İkisi birden gülmeye başlayınca ben de gülmeden edemedim. Babam bana baktı. “Derya.” “Efendim?” “Biliyor musun, düğününüze gelmediğim için hayatımın en büyük pişmanlıklarından birini yaşadım.” Yanına oturdum. “Artık bunun için üzülme.” “Üzülürüm,” dedi. “Çünkü insan bazen birini kaybetmeden önce onun değerini anlamıyor.” Baran mutfaktan seslendi. “Rıza Bey, makarna hazır!” Babam kahkaha attı. “Umarım bu sefer beton değildir!” Ben de gülerek mutfağa gittim. Baran bana baktı. “Gördün mü? Yıllar önce yanmış makarnaya sanat demiştim. Şimdi baban bile tarifimi eleştiriyor.” “Demek ki sonunda aile oldunuz.” Baran elimi tuttu. “Hayır,” dedi. “Bence aile olmak, aynı soyadını taşımaktan daha fazlası.” O gece masanın etrafında üçümüz otururken gözüm bir an kapının yanındaki eski fotoğrafımıza takıldı. Düğün günümüzde çekilmişti. Ön sırada iki boş sandalye vardı. Eskiden o sandalyelere baktığımda içim acırdı. Bu kez acımadı. Çünkü artık boş olmadıklarını hissettim. Onlar bana, hayatım boyunca öğrenmem gereken en önemli şeyi hatırlatıyordu: İnsanların değerini meslekleri, paraları, aileleri ya da sahip oldukları şeyler belirlemiyordu. Bazen hayatın en büyük serveti, herkes sırtını döndüğünde doğru olanın yanında durabilen bir kalbe sahip olmaktı. Ve ben, bir zamanlar ailemin “hayatını mahvediyorsun” dediği adamın elini tutarken, aslında hayatımı mahvetmediğimi anladım. Hayatımın en doğru kararını vermiştim. Çünkü gerçek aşk, insanın hayatına gösteriş katmak değil; fırtınalar çıktığında yanında kalacak kişiyi bulmaktı. O gece Baran’a baktım ve gülümsedim. “İyi ki o gün sana evet demişim.” Elimi daha sıkı tuttu. “Ben de iyi ki senin yanında kalmışım.” Ve yıllar önce boş kalan o iki sandalyenin bize öğrettiği şeyi hiçbir zaman unutmadık: Bazı insanlar düğününüzde yanınızda olmayabilir. Ama gerçek sevgi, hayatınızın geri kalanında kimin gerçekten yanınızda olduğunu gösterir.
