Annem, bir oyuncak yüzünden oğluma tokat attı

Kapının arkasından gelen ses bütün salonu susturdu. Annemin yüzündeki öfke bir anda silindi. “Kim… Kim o?” diye fısıldadı. Kapı yeniden çalındı. Bu kez daha sert. “Polis. Kapıyı açın lütfen.” Zeynep elindeki telefonu masanın üzerine bıraktı. Eniştem ayağa kalktı. Annem ise bana döndü. “Clara, ne yaptın sen?” Ona baktım. “Ben mi? Ben sadece oğlumu korudum.” “Polisi evime nasıl getirirsin? İnsan annesini polise şikâyet eder mi?” İçimde tuhaf bir sakinlik vardı. “Bir anne torununu döver mi, Teresa?” Cevap vermedi. Kapıyı eniştem açtı. İçeri iki polis memuru ve hastanede gördüğüm sosyal hizmet uzmanı girdi. Kadın uzman doğrudan Mateo’nun yanına gitti. Oğlum hâlâ uyuyordu. Polislerden biri anneme yaklaştı. “Teresa Robles siz misiniz?” “Evet ama burada büyük bir yanlış anlaşılma var. Biz bir aileyiz. Çocuklar arasında küçük bir tartışma yaşandı.” Küçük bir tartışma. Oğlumun kulağından kan akmıştı. Sırtında morluklar vardı. Ama annem hâlâ buna tartışma diyordu. Polis masanın üzerindeki raporu aldı. “Çocuğa fiziksel müdahalede bulunduğunuz iddia ediliyor.” Annem hemen Zeynep’e baktı. Zeynep ağlamaya başladı. “Annem kötü bir şey yapmadı. Mateo çok hareketli bir çocuk. Bazen çocukları ayırmak gerekiyor.” Ona döndüm. “Demek çamaşır odasına kilitlemek de çocukları ayırmak oluyor?” Zeynep’in gözleri büyüdü. “Ne saçmalıyorsun?” “Mateo her şeyi anlattı. Ayakkabılarını aldığını da. Onu anneannesiyle tehdit ettiğini de.” “Yalan söylüyor!” O sırada küçük bir ses duyuldu. “Anne…” Hepimiz döndük. Mateo gözlerini açmıştı. Kırmızı oyuncak araba hâlâ Demir’in elindeydi. Oğlum arabaya baktı. Sonra başını yastığa çevirdi. “Anne, eve gidebilir miyiz?” Gözlerim doldu. “Elbette canım.” İşte o anda annem ilk kez gerçekten korktu. Çünkü torununun artık onun evinde kalmak istemediğini anlamıştı. Polisler annemin ifadesini almak için salondan çıkmasını istedi. Tam o sırada annem mavi dosyayı işaret etti. “Onun ne olduğunu sanıyorsun Clara? Ahmet öldü. Artık burada söz hakkı yok.” Ahmet’in adını duyunca dosyayı kendime çektim. “Yanılıyorsun. Ahmet’in söz hakkı var.” Dosyanın içinden ilk belgeyi çıkardım. Noter onaylı bir sözleşmeydi. İkinci belge bir makbuzdu. Üçüncüsü ise banka hareketlerinin dökümüydü. Eniştem belgeleri görünce öne eğildi. “Bu da ne?” Titremeyen ellerimle cevap verdim. “Ahmet’in ölümünden önce hazırladığı belgeler.” Annem küçümseyerek güldü. “Rahmetli kocan sana birkaç kâğıt bırakmış diye kendini bir şey mi sanıyorsun?” İlk sayfayı çevirdim. “Bu evin masraflarını yıllardır benim ödediğimi sanıyordunuz, değil mi?” Annem gözlerini kıstı. “Ne demek istiyorsun?” “Elektrik faturaları. Su faturaları. Emlak vergisi. Tamiratlar. Hepsini ben ödedim. Siz de her ay bana burada bedava yaşadığımı hatırlattınız.” Zeynep kollarını kavuşturdu. “Çünkü annemin evinde kalıyorsun.” Başımı kaldırdım. “Hayır Zeynep. Siz benim evimde yaşıyorsunuz.” Salon buz kesti. Annemin ağzı aralandı. “Ne?” Önündeki noter onaylı sözleşmeyi gösterdim. “Ahmet bu evi satın almak için yıllar önce ödeme yapmış. Satış işlemleri tamamlanmadan önce hayatını kaybetti. Ben de o dönem yasımın içinde, bu belgelerin ne anlama geldiğini anlayamamıştım.” USB belleği çıkardım. “Ahmet bütün ödemelerin kayıtlarını saklamış. Ayrıca bu evin gerçek sahipliğine ilişkin belgeleri ve noterden hazırlanmış beyanları da dosyaya koymuş.” Polis memuru belgeleri dikkatle incelemeye başladı. Ardından tapu kayıtlarının kontrol edilmesini istedi. Annem başını iki yana salladı. “Hayır… Hayır, bu mümkün değil.” Ona baktım. “Ahmet’in bana bıraktığı hakları bilerek sakladın, değil mi?” Cevap vermedi. “Benim burada sana muhtaç olduğumu düşündün. O yüzden oğlumu ezmene bile ses çıkaramayacağımı sandın.” Zeynep birden ayağa kalktı. “Yeter artık! Annemin sana yaptığı iyilikleri unutma!” Ona döndüm.