Dün akşam onu televizyonda, bir yarışma programında gördüm

Bölüm 2 Kapının önünde pazar arabasının tekerlekleri durdu. Annem anahtarını kilide soktuğunda ben hâlâ yerde, ayakkabı kutusunun başında oturuyordum. Yirmi kartpostal dizlerimin üzerine yayılmıştı. En üsttekini elimde tutuyordum. Üzerinde Recai’nin yirmi yıl önce yazdığı o üç satır vardı. Annem içeri girdi. Elindeki poşetlerden biri yere düştü, domatesler koridora yuvarlandı. Hiçbirini toplamadı. “Onları nereden buldun?” Sesindeki korku, cevabımı zaten bildiğini gösteriyordu. “Senin odandan, anne. Yirmi yıldır benden sakladığın yerden.” Kapıyı kapattı. Başörtüsünün ucunu çenesinin altından çözdü. Birden çok yaşlı görünüyordu. “Şengül, önce beni dinle.” “Yirmi yıl dinledim seni. Şimdi sen beni dinleyeceksin.” Kartpostalları önüne bıraktım. “Bu adam her yıl oğlunun doğum gününde yazmış. Her yıl. Sen de hepsini saklamışsın. Neden?” Annem eğilip bir domates aldı. Avucunda çevirdi. Sanki cevabı onun üzerinde yazıyordu. “Seni korumak istedim.” “Neyden?” “Seni istemeyen bir adamın peşinden sürüklenmenden.” “Beni istemediğini sana kim söyledi?” Annem gözlerini kaldırmadı. “Ben söyledim ona.” O anda sokaktan geçen bir arabanın sesi bile kesilmiş gibi geldi. “Ne söyledin?” Annem sandalyesine oturdu. Elleri dizlerinin üzerinde titriyordu. “Gittiği günün ertesi sabahı beni aradı.” Kalbim göğsümün içinde öyle sert vurdu ki nefes almak için duvara yaslandım. “Recai seni aradı mı?” “Evet.” “Bana neden söylemedin?” “Çünkü geri gelmesini istemiyordum.” O cümleyi duyunca annemin yüzüne baktım. Karşımda beni büyüten, hastalandığımda sabaha kadar başımda bekleyen kadın oturuyordu. Ama ilk kez onu tanımıyordum. “Sen ne yaptın, anne?” Annem ağlamaya başladı. “Recai’nin balıkçı kooperatifinden bir adamla kavgası olmuştu. Bir borç meselesi vardı. O sabah ekmek almaya çıktığında limandan bir telefon gelmiş. Bir tekneye acilen adam lazımmış. Borcunu kapatacak kadar para vereceklermiş. Çanakkale’ye giden tekneye binmiş. Bana ertesi sabah oradan telefon etti. Birkaç güne döneceğini söyledi.” “Ve?” “Ben de ona senin artık dönmesini istemediğini söyledim.” Dilim damağıma yapıştı. “Bunu sana kim söyledi, anne?” “Kimse.” “Neden?” “Çünkü onunla mutlu olmayacağını düşünüyordum. Bir teknesi bile yoktu. Sen gençtin. Oğuz daha dört yaşındaydı. Ben seni de torunumu da geçindirirdim. Senin daha iyi bir hayatın olabilirdi.” Yirmi yıl boyunca başımızın üstünde dolaşan felaketin adı birden ortaya çıkmıştı. Annemin gururu. “Peki o sana inandı mı?” Annem başını salladı. “Önce inanmadı. Seninle konuşmak istedi. Ben de…” Sustu. “Devam et.” “Senin onu istemediğini, başka bir hayat kuracağını söyledim. Oğuz’u da karıştırmamasını istedim.” Gözlerimden yaş gelmedi. İçimde, ağlamaktan daha ağır bir şey büyüyordu. “Ben o zamanlar her gün iskeleye gidiyordum, anne. Oğuz’un elinden tutup denize bakıyordum. Sen biliyordun.” Annem cevap vermedi. “Ben mezarlıklara gittim. Hastanelere gittim. Trabzon’dan Samsun’a kadar liman liman dolaştım. Bir gün bir ceset bulunmuş dediler, gidip baktım. Sen biliyordun!” “Şengül…” “Ben oğluma babasının neden dönmediğini anlatamadım. Çocuk her Babalar Günü’nde okuldan ağlayarak geldi. Sen biliyordun!” Annem yüzünü kapattı. “Allah beni affetsin.” “Ben affetmeyeceğim.” Söz ağzımdan çıktığında ikimiz de sustuk. Sonra aklıma başka bir şey geldi. “Recai neden beni kendisi aramadı?” Annem başını kaldırdı. Gözlerinde yeni bir korku belirdi. “Aradı.” “Ne zaman?” “İlk aylar.” “Kaç kere?” “Bilmiyorum.” “Anne!” “Çok kere!” diye bağırdı. “Çok kere aradı! Önce eve, sonra pazardaki dükkâna. Bir gün de geldi.” Elimdeki kartpostallar yere saçıldı. “Buraya mı geldi?” Annem gözlerini kapattı. “Oğuz altı yaşındaydı. Sen o gün hastanedeydin, halanın yanında. Kapıyı açtım. Recai karşımda duruyordu. Elinde küçük bir bisiklet vardı. Kırmızı.” O bisikleti hatırladım. Bir sabah avluda bulmuştuk. Annem, Almanya’daki dayımın gönderdiğini söylemişti. Oğuz aylarca üzerinden inmemişti. “Sen…” “Recai oğlunu görmek istedi. Ben de senin evlenmek üzere olduğunu söyledim.” “Ben kimseyle evlenmiyordum!” “Biliyorum.” “Peki o?” “İnanmadı. Ağladı. Kapının önünde bir saat bekledi. Sonra bana, ‘Şengül mutluysa bozmayacağım ama oğlumu unutmayacağım,’ dedi. Bisikleti bıraktı, gitti.” Dizlerim boşaldı. Sandalyeye oturdum. Annem fısıldadı: “Sonra her yıl o kartpostalları gönderdi. Ben de bir gün vazgeçer diye düşündüm.” “Peki sen hiç cevap verdin mi?” Annemin susuşu cevaptı. “Ne yazdın ona?”