“İsterse,” dedim. “Bu ev onun huzurlu yaşaması için alındı. Ama artık ne istediğine kendisi karar verecek.”
Ceyda başını salladı. “Gitmeyi kabul ediyorum. Bir şartım var. Annemle ben konuşabilir miyim?”
“Bu gece değil. Ona ihtiyacı olan dinlenme hakkını ver. Yarın konuşmak isteyip istemediğini kendisine sorarım.”
Harun Bey, Ceyda’nın kabulünü Kaan’ın kabulü gibi göstermedi. İkisini ayrı ayrı dinledi. Kaan sonunda anlaşmanın koşullarını okuyup kendi avukatını telefonla aradı. Uzun görüşmeden sonra çıkmayı kabul etti. Belgeler onların serbest iradesiyle imzalandı. Anahtar teslimi, eşyaların taşınması ve sonradan alınacak birkaç kutu için tarih ayrı ayrı yazıldı. Banka kartları da masanın üzerine bırakıldı. Harun Bey kartların kullanımıyla ilgili meselelerin ayrıca inceleneceğini belirtti.
Saat dokuzu geçmişti. Çilingir hâlâ arabasında bekliyordu. Biz içerideyken tek bir vida bile sökmemişti. Nakliyeciler yalnızca Kaan ve Ceyda izin verdikten sonra içeri girdi. Valizler, kıyafetler ve kişisel bilgisayarlar dikkatle taşındı. Büyük eşyaları ve tartışmalı olanları dokunmadan bıraktık. Taşınma aracının kapısı kapanırken Ceyda son kez eve döndü.
“Annemin odasının anahtarı sende mi?” diye sordum.
Ceyda cebinden küçücük bir anahtar çıkardı. Sarı bir kurdelesi vardı. Annem o kurdeleyi yıllar önce kaybetmemek için bağlamıştı. Anahtarı avucuma bıraktığında yüzünü görmedim; gözüm kurdelede kaldı.
“Anneye benim de özür dilemek istediğimi söyle,” dedi.
“Duyarsa söyleyeceğim,” dedim. “Affetmesini isteyebilirsin. Ama affedip etmeyeceğini sen seçemezsin.”
Kaan hiçbir şey söylemedi. İki yıldır kendisini ev sahibi gibi tanıtan adam, bahçe kapısından bir bavulla çıktı. Onun gidişini zafer gibi hissetmedim. Evin önündeki sessizlikte yalnızca annemin ne kadar uzun süre susmak zorunda kaldığını düşündüm.
Anahtarların gönüllü teslimi tamamlanınca Harun Bey bana döndü. “Şimdi kilitleri değiştirebiliriz,” dedi. Çilingir kapı mekanizmalarını birer birer yeniledi. Gece ilerlerken önümde duran anahtarlar ilk günkü kadar parlak değildi ama bana başka bir şeyi hatırlatıyordu: Bir evi korumakla içindeki insanı korumak aynı şey değildi.
Telefonumu çıkarıp annemi aradım. Görüntülü konuşmada saçları taranmış, omzuna temiz bir şal almıştı. Önünde yarım kalmış çorba vardı. “Neler oldu?” diye sordu. Uzun açıklamalara girmedim. “Eve dönmen için kapı açık,” dedim. “Ama istersen birkaç gün daha otelde kalırız.”
Yüzü birden endişelendi. “Ceyda nerede?”
“Şimdilik başka yerde kalacak. Kaan da onunla gitti. Çıkmayı kendileri kabul ettiler.”
Annem birkaç saniye konuşmadı. Sonra, “Kimse zarar görmedi mi?” dedi. Onun ilk sorusu buydu. Bu yüzden yıllarca yük taşımıştı. “Hayır,” dedim. “Bu kez senin zarar görmemen için uğraştık.”
Ertesi sabah onunla bankaya gittim. Önce kartların ve hesap erişiminin durumunu yetkililerle kontrol ettik; annem kendi isteğiyle kartlarını yeniletti, şifrelerini değiştirdi. Harcamaları tek tek inceledik. Her transferin nereye gittiğini hemen anlamak mümkün değildi. Harun Bey şüpheli gördüğümüz işlemler için belgeleri topladı. Aceleyle kimseyi suçlu ilan etmedik; fakat olanları da örtmedik.
Sonra aile hekimine uğradık. Dizlerindeki ağrının yalnızca o günkü temizlikten kaynaklanmadığı anlaşılıyordu; değerlendirme ve takip gerekti. Annem muayeneden çıkarken bana bakıp, “Bu kadar işin arasında seni yordum,” dedi. “Anne,” dedim, “yorulduğum şey sen değilsin. Senin yardım isteyemeyecek kadar korkutulmuş olman.”
Eve birkaç gün sonra döndük. Kapıyı açtığımda içerisi tuhaf biçimde sakindi. Kaan’ın kullandığı bardaklar kaldırılmış, yüksek sesli müzik kesilmişti. Bahçedeki kova ise hâlâ aynı köşedeydi. Annem gözlerini ona dikti. Kovayı saklamak ya da kırmak istemedim. “Ne yapalım?” diye sordum.
“İçine çiçek dikelim,” dedi. Uzun zamandır ilk kez kendi kendine küçük bir karar vermişti. Ertesi hafta içine toprak doldurup begonya ektik. Kova artık işin değil, değişen hayatımızın işareti oldu.
Annem büyük yatak odasına hemen geçmedi. “Ben o odada rahat edemem,” dedi. Odaları gezdik, mobilyaların yerlerini değiştirdik. Bahçeye bakan, sabah güneşi alan bir odayı seçti. İlaçları için komodinin üstüne küçük bir kutu koyduk. Aysel Hanım geldiğinde annem kendi eliyle çay hazırlamaya kalktı, sonra durup bana baktı. “Otur,” dedim. “İstersen ben yaparım.” Birlikte mutfağa girdik. Bu kez kimse ona emir vermiyordu.
Ceyda ilk mesajını üç gün sonra gönderdi. Uzun bir açıklama yoktu. “Annemle konuşmak istiyorum. Onu incittiğimi biliyorum,” yazmıştı. Telefonu anneme uzatmadım; önce isteğini sordum. “Şimdi değil,” dedi. Ceyda’ya yalnızca bu cevabı ilettim. Sonraki hafta annem görüşmeyi kabul ettiğinde konuşma kısa sürdü. Ben odada bulunmadım. Ardından annem gözleri kızarmış halde yanıma gelip, “Kızım özür diledi. Ben de düşündüklerimi söyledim,” dedi.
“Affettin mi?” diye sormadım. Çünkü bir annenin içindeki sevgiye dayanarak hemen bağışlanacağını sanmak, Ceyda’nın yıllardır yaptığı hatanın başka bir hali olurdu. Annem isterse yakınlaşır, istemezse mesafeyi korurdu. Artık onun adına karar vermemeye özen gösteriyordum.
Harun Bey’in başlattığı inceleme sürdü. Kartların kullanımı ve hesap hareketleri konusunda hangi hakların ileri sürülebileceğini değerlendirdik. Para geri gelmiş gibi davranmadık; her şey bir gecede çözülmedi. Benim Dubai’deki işim için de karar vermem gerekiyordu. Bu kez anneme danışmadan plan yapmadım. “Burada biraz daha kalmamı ister misin?” diye sordum.
“İsterim,” dedi. “Ama kendi hayatını benim yüzümden bırakma. Benim de burada kendi hayatım olsun.”
O cümle beni beklemediğim kadar sevindirdi. Çünkü annem ilk kez yalnızca başımıza ne geleceğini değil, kendisinin ne istediğini söylüyordu. Yakındaki bir komşu grubunun yürüyüşlerine katılmayı, eski bir arkadaşını görmeyi ve yıllardır ertelediği diş tedavisine başlamayı planladı. Bazı günler üzgün, bazı günler öfkeliydi. İyileşmek, bir sabah uyanıp her şeyi unutmak değildi.
Bir akşam bahçede otururken yeni anahtarları avucuma bıraktım. “Bunlar senin,” dedim. “İstersen bende de yedek olur. Ama anahtarı kimde tutacağına, eve kimi çağıracağına sen karar verirsin.” Annem anahtarları aldı. Sonra sarı kurdeleli küçük eski anahtarı gösterdi. “Bunu da saklayacağım,” dedi. “Bana nelerin değişmesi gerektiğini hatırlatsın.”
Altı yıl boyunca anneme para göndermeyi onu korumak sanmıştım. Oysa bazen insanın ihtiyacı para değil, çekinmeden konuşabileceği bir sestir. Tapu benim adımdaydı; evin gerçek sahibi olduğumu belgelemek kolaydı. Zor olan, anneme kendi hayatının sahibi olduğunu yeniden hissettirmekti.
O gece dokuzda başlayan konuşma, yalnızca kapının kilitlerini değiştirmedi. Annemin yıllardır korkuyla sakladığı sessizliği de bozdu. Ve ben sonunda şunu öğrendim: Birine ev verebilirsiniz; ama ona huzur verebilmek için önce sesini duymanız gerekir.
