Annem, iki yüz davetlinin önünde bana ait olan 28 milyon liralık villayı

Annem, iki yüz davetlinin önünde bana ait olan 28 milyon liralık villanın düğün mekânı olduğunu ilan ettiğinde herkes alkışlıyordu.Sorun şu ki o villayı ona vermemiştim.Ve annem o gece gülümserken, birkaç hafta sonra aynı kapının önünde hayatının en büyük aşağılanmasını yaşayacağını henüz bilmiyordu. O an hâlâ gözümün önünde. Ellerim titriyordu. Ama yüzümde bir gülümseme vardı. Çünkü bazen insanların ne kadar ileri gidebileceğini görmek için onları durdurmamanız gerekir. Benim adım Elena. Otuz beş yaşındayım. İstanbul’da büyük bir yatırım şirketinde finans analisti olarak çalışıyorum. Bu hikâyeyi anlatırken bile hâlâ mideme bir ağrı giriyor. Çünkü bazı ihanetler yabancılardan gelmez. Bazıları sizi dünyaya getiren insanlardan gelir. Her şey bir perşembe akşamı başladı. İşten eve normalden erken dönmüştüm. Boğaz manzaralı villam Sarıyer’deydi. O ev benim özgürlüğümdü. Ben o evi miras almadım. Kimse bana hediye etmedi. Eski eşimden boşandıktan sonra yıllarca çalışarak, kredi çekerek ve her kuruşun hesabını yaparak satın aldım. O ev sadece beton değildi. O ev benim yeniden ayağa kalkışımdı. Arabamı garaja park ettim. Kapıya doğru yürüdüm. Anahtarımı çıkardım. Tam kapıyı açacaktım ki içeriden sesler duydum. Annemin sesi. Ve kız kardeşim Sofia’nın sesi. İkisi de içerideydi. Bende bulunan yedek anahtarla girmişlerdi. Önce önemsemedim. Sonuçta ailemdi. Ama sonra duyduğum şey beni olduğum yere çiviledi. “Bahçe nikâh için mükemmel.” Annemin sesiydi. Sofia heyecanla cevap verdi. “Evet. Fotoğraflar harika çıkar.” Sonra annem tekrar konuştu. “Yemek masalarını teras kısmına koyarız.” Bir anda nefesim kesildi. Ne hakkında konuştuklarını anlamaya çalışıyordum. Sofia sordu: “Anne… Elena gerçekten kabul edecek mi?” Kısa bir sessizlik oldu. Sonra annem güldü. Hayatım boyunca o kahkahayı binlerce kez duymuştum. İnsanları suçlu hissettirmeden önce kullandığı kahkahaydı. “Tabii ki edecek.” Sofia yine tereddüt etti. “Ama ya istemezse?” Annemin cevabı hâlâ kulaklarımda yankılanıyor. “Bu aile mülkü sayılır.” Bir saniye durdu. Sonra ekledi. “Elena bize borçlu.” O an kanım dondu. Evim. Benim ödediğim ev. Benim kredim. Benim tapum. Ama annemin gözünde hâlâ ona aitti. Kapının dışında öylece kaldım. İçeri girip bağırmak istedim. Onları evimden çıkarmak istedim. Yedek anahtarı almak istedim. Ama yapmadım. Çünkü ilk kez başka bir şey hissettim. Öfke değil. Merak. Ne kadar ileri gideceklerdi? Bir hafta sonra annem beni Bebek’teki lüks bir restorana çağırdı. Sofia da oradaydı. Nişanlısı Murat da. Murat’ın yüzünde beni rahatsız eden bir rahatlık vardı. Sanki dünyadaki her kapı ona açılmak zorundaymış gibi davranıyordu. Yemek boyunca düğünden bahsettiler. Ama dikkat ettim. Kimse bana hiçbir şey sormuyordu. Sadece plan yapıyorlardı. Sanki karar çoktan verilmişti. Sanki ben masada yoktum. Bir süre sonra tuvalete gittim. Dönerken annemin telefonla konuştuğunu duydum. Beni fark etmedi. “Bu düğün ailemizin itibarını yükseltecek.” Durdu. Sonra devam etti. “Sarıyer’deki villa mükemmel.” Kalbim hızlandı. Annem devam ediyordu. “Elena biraz zorluk çıkarabilir ama sonunda kabul eder.” Karşı taraftaki kişi bir şey söyledi. Annem güldü. “Ben onun annesiyim.” Sonra alçak sesle ekledi. “Onu ben dünyaya getirdim.” O gece eve döndüğümde saatlerce uyuyamadım. Çünkü ilk kez annemin beni kızından çok bir yatırım gibi gördüğünü fark ediyordum. Bir kaynak. Bir araç. Bir çözüm. Ertesi hafta daha da kötü oldu. Annem beni bir arkadaş toplantısına çağırdı. Gitmek istemedim. Ama gittim. Hayatımın en büyük tiyatrolarından biri orada oynanacaktı. Yaklaşık yirmi kişi vardı. Herkes şık giyinmişti. Kahkahalar yükseliyordu. Sonra annem kaşığıyla bardağa vurdu. O sesi duyunca herkes sustu. Ve annem ayağa kalktı. Gülüyordu. “Harika bir haberimiz var.” Sofia utanmış gibi yaptı. Ama yüzündeki memnuniyet gizlenemiyordu. Annem devam etti. “Sofia’nın düğünü Elena’nın muhteşem villasında yapılacak.” O an bütün gözler bana döndü. Hepsi. Tek bir kişi bile eksik değildi. Sanki mahkeme salonundaydım. Ve karar çoktan verilmişti. Bir kadın gülümsedi. “Ne kadar cömertsin Elena.” Başka biri alkışladı. “Böyle kardeşler artık kalmadı.” Annem bana baktı. Gözleri sakindi. Ama altında tehdit vardı. Eğer hayır dersem… Kötü kız olacaktım. Kıskanç abla olacaktım. Boşanmış ve mutsuz kadın olacaktım. Herkes bekliyordu. Ve ben… Gülümsedim. “Evet.” Odadaki insanlar alkışladı. Annem rahatladı. Sofia’nın yüzü aydınlandı. Ama kimse benim içimde kopan fırtınayı görmedi. Çünkü o an bir karar vermiştim. Onlarla savaşmayacaktım. Henüz değil. Onların kendilerini tamamen ele vermelerini bekleyecektim. Sonraki günlerde evim bir düğün ofisine dönüştü. Çiçekçiler geldi. Organizatörler geldi. Dekorasyon uzmanları geldi. Annem her şeyi kontrol ediyordu. Sanki ev onunmuş gibi. Bir gün salona girdi ve kanepeyi işaret etti. “Bunu kaldıracağız.” Şaşkınlıkla baktım. “Neden?” “Fotoğraflarda güzel çıkmaz.” Ben cevap vermedim. Başka bir gün duvardaki tablolarımı gösterdi. “Bunları depoya koy.” “Neden?” “Düğün temasına uymuyor.” Düğün temasına. Benim evimde. Benim eşyalarım için. Her geçen gün içimdeki öfke büyüyordu. Ama dışarıdan hâlâ sakin görünüyordum. Sonra güvenlik kameralarını kurdurdum. Kimseye söylemedim. Sadece bilmek istiyordum. Ben evde yokken neler oluyordu? İlk birkaç gün sıradandı. Sonra bir akşam kayıtları izlerken duyduğum şey her şeyi değiştirdi. Annem ve Sofia salondaydı. Kahve içiyorlardı. Annem konuşuyordu. Ses çok netti. “Elena her şeyini bize borçlu.” Sofia sessiz kaldı. Annem devam etti. “Onu büyüttüm.” Bir yudum aldı. “Bu ev dahil sahip olduğu her şeyde benim payım var.” Boğazım düğümlendi. Ama asıl darbe henüz gelmemişti. Annem arkasına yaslandı. Ve hayatım boyunca unutamayacağım o cümleyi söyledi. “En azından şu villa sonunda işe yarayacak.” O an içimde bir şey kırıldı. Tam anlamıyla kırıldı. Videoyu durdurdum. Sonra tekrar açtım. Bir daha dinledim. Ve bir daha. Üç kez. İlkinde kalbim kırıldı. İkincisinde öfkelendim. Üçüncüsünde ise… Bir plan yapmaya başladım. Çünkü annem benim sessiz kaldığımı sanıyordu. Ama bilmiyordu. Ben artık oyunun kurallarını değiştirmeye hazırlanıyordum. Ve birkaç gün sonra duyacağım tek bir telefon konuşması… Sadece düğünü değil… Bütün ailemi yerle bir edecekti.

Diğer Tarifler