Babamla Evlenen Nişanlı Sırrı
Bana uzattığı dosyaya baktım; sayfalarca sözleşme, hukuki terimler ve her yerde benim ismim... “Bana güvenmeliydin,” dedim sessizce. “Sen de soru sormalıydın,” diye karşılık verdi. Yine ikimiz de sustuk. Sonunda, “Şimdi ne olacak?” diye sordum. “Borçlar halledildi,” dedi. “Güvendesin. Adın temizlenecek.” Duraksadı. “Şimdi… Benim hakkımdaki karar senin.” Karanlık nehre bakarken anılar birbirine çarpıyordu. Sevgi, öfke, ihanet, minnet... Hepsi birbirine karışmıştı. “Bunun ne olduğunu artık ben de bilmiyorum,” diye itiraf ettim. “Ve her şey yolundaymış gibi davranabileceğimizi sanmıyorum.” Başını salladı. “Ama belki… tüm bunlar gerçekten bittiğinde… elimizde ne kaldığını bulabiliriz.” Yumuşak bir sesle, “Haklısın,” dedi. Ona baktım. “Ama eğer bir dahaki sefere böyle bir şey olursa… Birbirimizden böyle sırlar saklamayacağız.” Gözleri doldu ama itiraz etmedi. Sadece yanıma yaklaştı, omzu omzuma değdi. Ve her şeyin dağılmasından beri ilk kez... Kendimi tamamen yalnız hissetmiyordum.