Boşanma Sonrası Çocuklar ve Yeni Hayat
Boşanmamızdan Beş Dakika Sonra Çocuklarımı Alıp Londra’ya Gittim—Eski Kocamın Tüm Ailesi Onun Hamile Metresini Kutlarken, Bir Ultrason Cümlesi Her Şeyi Yerle Bir Edene Kadar… Boşanma belgelerini imzalamamın üzerinden beş dakika bile geçmemişti ki, eski kocam yanımda metresinin telefonunu açtı. Hayatımda ondan duyduğum en yumuşak ses tonuyla, “onların bebeğini” görmeye gelmek üzere yola çıktığını söyledi. İşte o an, o sabah kaybettiğim şeyin evliliğim olmadığını anladım. Ben kurtulmuştum. Arabulucunun ofisi; o cilalı masanın etrafındaki yıkım için fazla aydınlık, fazla temiz ve fazla sessizdi. Adım Ceyda. Otuz iki yaşındayım, on yaşından küçük iki çocuk annesiyim ve bir zamanlar parmağıma alyans takarken ağlayan, dünyayla asla tek başıma yüzleşmeyeceğime söz veren Selim ile sekiz yıllık evliliğimi az önce noktalamıştım. Sözlerin aslında sadece güzelce paketlenmiş yalanlar olduğunu artık öğrenmiştim. Duvardaki saat tam 10:03’ü gösteriyordu. Kalemi kâğıttan henüz kaldırmıştım ki Selim’in telefonu ışıldadı. Bana bakma gereği bile duymadan cevap verdi. “Evet, bitti,” dedi, çoktan ayağa kalkmış, sabırsız bir tavırla. “Bana on dakika ver. Seni içeri çağırmadan orada olurum. Bugün ultrason günü, değil mi?” Gülümsedi. Gerçekten gülümsedi. Sonra elimde kalan son illüzyonu da yerle bir eden o cümleyi kurdu: “Merak etme, bütün ailem geliyor. Ne de olsa oğlun, ailemizin varisi olacak.” Midemin düğümlenmesi, kalbimin çatlaması gerekirdi. Ama hissettiğim tek şey derin, tuhaf bir sessizlikti; sanki acım o kadar uzun süredir yanıyordu ki sonunda küle dönmüştü.