Bu, birlikte yiyeceğimiz son aile yemeği olacak dedi
‘Anne, o yer kimin için?’ Anneannem Müşerref masaya baktı. Elindeki peçeteyi öylesine sıkıyordu ki parmaklarının boğumları bembeyaz olmuştu. Bir an konuşamayacağını sandım. Sonra mutfağın kapısını gösterdi. ‘Önce herkes otursun. Bu akşam kimsenin sözümü yarıda kesmemesini istiyorum.’ Annem Nermin hemen karşı çıktı. ‘Böyle konuşma anne. Bize kötü bir haber vereceksen saklama.’ ‘Doktorumdan ölüm haberi almadım,’ dedi anneannem. ‘Ama bu evde geçireceğimiz son aile yemeği gerçekten bu.’ Herkes aynı anda soru sormaya başladı. Anneannem sandalyesine oturdu, kırmızı ayakkabılarının uçlarını birbirine yaklaştırdı ve sakinleşmemizi bekledi. ‘Evi satıyorum,’ dedi sonunda. Dayımın elindeki çatal tabağa düştü. Teyzem Şükriye, ‘Bize danışmadan mı?’ diye çıkıştı. Anneannem gözlerini kaçırmadı. ‘Ev benim. Kararı da ben verdim. Ama bugün sizi yalnızca bunu söylemek için toplamadım.’ Tam o sırada kapı çaldı. Anneannemin yüzü birden gerildi. Kalkmasına yardım etmek istedim fakat kolumu nazikçe geri itti. Kapıya kendi yürüdü. Açtığında eşikte altmışlı yaşlarında bir kadın duruyordu. Elinde küçük, solmuş bir fotoğraf vardı. Kadının yüzünü görür görmez irkildim. Anneannemin gençlik fotoğraflarındaki gözlerin aynısını taşıyordu.