Hastane odası, yoğun bakım ünitesinin soğuk ve sessiz atmosferiyle dolup taşıyordu. Yaşam destek makineleri, monoton bir ritimle bip bip sesleri çıkarırken, odanın karanlık köşelerinde umut ve umutsuzluk arasında gidip gelen duygular yankılanıyordu. Koca, gözlerinde yaşla, hapsettiği derin acıyı açığa çıkaracak bir cesaretle, karısının yanına yaklaştı. Yaşamlarının en zor anlarından birinde, ona veda etmek amacıyla elini tuttu. Bunun sonun başlangıcı olacağını düşünmek bile yüreğini parçaladı; ama aşkı, onu son bir kez daha hissetmek amacıyla yanındaydı. O an, sanki vakit durdu ve her şeyin geçici olduğunu hatırlattı, ama aniden odanın sessizliği içersinde bir şey ilgisini çekti: karısının parmakları, hafifçe hareket ediyordu. Kocası, kalbindeki korkuyla birlikte, hayal gücünün sınırlarını zorlayarak bu ufak hareketin anlamını çözmeye çalıştı. O an, dünyası başına yıkılırken, aynı vakitte bir umut ışığı yanmıştı. Yaşamın son demlerinde bile bir avuç umut, karanlığı aydınlatabilir mi? Belki de bu, aşkla olan bağlarının ne kadar kuvvetli olduğunu anımsatan bir işaretti. Yaşam destek makinelerinin bip sesi, şimdi bir melodinin başlangıcını duyuruyordu. İçinde taşıdığı acı ve sevgi, gözyaşlarıyla karışarak akmaya başladı. Her şey belirsizken, tek bir şey kesindi; savaşmaya devam etmek zorundaydılar. Belki de bu bekleyiş, daha büyük bir hikayenin kapılarını aralayacak, kaybolmuş bir yaşamı tekrar biçimlendirecekti. Gerçek aşk, en karanlık anlarda bile umudu yeşerten bir güçtü; kim bilir, belki de bu veda, tekrar bir araya gelmenin ilk adımıydı.
