Düğün gecemde kaynanam yatağımızın ayakucuna bir döşek serdi

Bölüm 2

O sözleri duyduğumda boğazım hâlâ acıyordu. Kaynanamın boynundaki parmak izlerine baktım, sonra yatağın üzerinde hiçbir şey olmamış gibi uyuyan kocama.

“Benim de yüküm mü?” dedim. “Gülsüm anne, az önce beni öldürüyordu.”

Kaynanam gözlerini yere indirdi.

“Biliyorum kızım.”

“Biliyorsan neden beni bu eve gelin getirdin?”

İşte o zaman ağlamaya başladı.

Üç gündür yüzünde tek bir korku belirtisi göstermeyen, komşuların alaylarına başını dik tutarak katlanan kadın, yatağımızın ayakucunda dizlerinin üzerine çökmüş ağlıyordu.

“İyileşir sandım,” dedi. “Bir yuvası olursa, bir sevdiği olursa, belki o geceleri unutur sandım.”

“Ben ilaç mıyım, Gülsüm anne?”

Cevap veremedi.

Dolaptan çantamı çıkardım. İçine iki elbise, nüfus cüzdanımı ve annemin düğün sabahı avucuma sıkıştırdığı küçük altın bileziği koydum.

Kaynanam yerinden kalkmadı.

“Sabahı bekle,” dedi yalnızca. “Gece yarısı nereye gideceksin?”

“Sabahı beklersem yine kalmam için bir sebep bulursunuz.”

Kapıya yürüdüm. Tam çıkarken Volkan’ın sesi duyuldu.

“Nereye gidiyorsun?”

İkimiz de döndük.

Kocam yatakta oturuyordu. Saçları dağılmış, yüzü ter içindeydi. Gözleri önce elimdeki çantaya, sonra annesinin boynuna kaydı.

“Anne, boynuna ne oldu?”

Gülsüm Hanım hemen eşarbını düzeltti.

“Bir şey yok oğlum.”

Volkan yatağından kalktı. Annesine yaklaşırken kadın istemsizce geriye çekildi.

O küçücük hareketi gördüm.

Volkan da gördü.

“Anne,” dedi, sesi değişmişti. “Benden neden korkuyorsun?”

Kaynanam sustu.

Ben sustum.

Oğlunun karşısında iki yıldır taşıdığı sırrı söylemektense boğulmayı tercih eden kadın, o an yine yalan söylemeye hazırlanıyordu.

Ama bu kez izin vermedim.

“Çünkü geceleri onu boğuyorsun, Volkan.”

Odanın içi buz kesti.

Volkan bana baktı.

“Ne?”

“Biraz önce ellerini benim boğazıma geçirdin. Annen yetişmeseydi ne olacağını bilmiyorum.”

Başını iki yana salladı.

“Hayır. Ben öyle bir şey yapmam.”

“Yaptın.”

“Ben sana el kaldırmam!”

“Uyanıkken kaldırmıyorsun. Ama uyurken ne yaptığını bilmiyorsun.”

Volkan annesine döndü.

“Anne, yalan olduğunu söyle.”

Gülsüm Hanım ağzını açtı, fakat ses çıkmadı.

Volkan iki eliyle başını tuttu. Sonra birden duvardaki eski takvime baktı.

“Ben biliyordum,” diye fısıldadı.

O an ilk kez onun yüzünde utançtan daha ağır bir şey gördüm.

Korku.

“Ne biliyordun?” dedim.

Volkan cevap vermedi. Takvime yürüdü, iki yıl önceki yaprakları koparmadan duvardan indirdi. Altındaki deliğe parmaklarını soktu.

“Bunu ben mi yaptım, anne?”

Kaynanam başını salladı.

“Askere gitmeden önce de sinirlendiğim olurdu,” dedi Volkan. “Ama duvara hiç vurmazdım. Döndüğümden beri bazı sabahlar ellerim ağrıyor. Yastığım yerde oluyor. Bir kere de uyandığımda mutfakta buldum kendimi.”

Bize döndü.

“Anne, sana sordum. Hiçbir şeyin yok dedin.”

“Sen zaten yeterince acı çektin oğlum.”

“Ben sana ne yaptım?”

Gülsüm Hanım eşarbını iki eliyle tuttu.

Söyleyemiyordu.

Volkan ona doğru bir adım atınca kadın yine geriledi.

Kocam olduğu yerde durdu.

Sanki bütün cevapları o geri çekilişte bulmuştu.

Sonra ağır ağır dizlerinin üzerine çöktü.

“Ben sana ne yaptım, anne?”

Kaynanam oğlunun saçına elini uzattı. Ama Volkan başını çekti.

“Dokunma,” dedi. “Önce anlat.”

Gülsüm Hanım o gece bize iki yıldır sakladığı her şeyi anlattı.

Volkan askerlik dönüşünde ilk ay neredeyse hiç uyumamış. Uyuduğunda bağırıyor, yatağından fırlıyor, bazen kendini hâlâ nöbette sanıyormuş. Bir gece annesini odanın köşesine sıkıştırmış, karşısında tanımadığı birini görüyormuş gibi emirler vermiş.

Kadın sesini yükseltmeden onu sakinleştirmeye çalışmış.

Volkan sabah hiçbir şey hatırlamamış.

İkinci gece yine olmuş.

Üçüncü gece Gülsüm Hanım oğlunun yatağının ayakucuna döşek sermiş.

“Başlarda sadece bağırıyordun,” dedi. “Sonra ellerin…”

Cümleyi bitiremedi.

“Doktora götürmedin mi?” diye sordum.

“Götürdüm. Elazığ’da bir doktora gittik. Ankara’ya sevk ettiler. Volkan bir daha gitmek istemedi. Bana da bir şey olduğunu söylemediğim için hastalığının ne kadar ağırlaştığını anlamadı.”

Volkan başını kaldırdı.

“Bana neden anlatmadın?”

“Sabah uyandığında bana sarılıp kahvaltıda ne var diye soruyordun. Nasıl söyleyeyim? Kendi annesini boğmaya çalışan adam olduğunu nasıl söyleyeyim?”

“Ben hasta olduğumu bilseydim yardım isterdim!”

Kaynanam gözyaşlarını sildi.

“Ya kendine bir şey yaparsan diye korktum.”

Volkan uzun süre konuşmadı.

Sonra bana döndü.

“Sen git,” dedi.

Bu iki kelimeyi duyunca garip bir acı hissettim.

Üç gündür kendimi o evde esir gibi hissediyordum. Şimdi kapı açılmıştı, ama karşımdaki adam düğünümüzde elimi tutup “Sana kimseyi muhtaç etmeyeceğim,” diyen adamdı.

“Sen ne yapacaksın?” diye sordum.

“Yarın hastaneye gideceğim.”

“Yarın değil,” dedim. “Bu gece.”

Volkan şaşkınlıkla baktı.

“Şimdi mi?”

“Evet. Çünkü sabaha kadar kimin başına ne geleceğini bilmiyoruz.”

Kaynanam hemen ayağa kalktı.

“Ben yanında yatarım kızım, siz—”

“Hayır!”

Sesim öyle sert çıkmıştı ki ikisi de sustu.

“Gülsüm anne, artık kimse oğlunuzun ellerinin altında yatmayacak. Ne ben ne siz.”

İlk kez bana karşı çıkmadı.

O gece komşumuz Nihat amcayı uyandırdık. Arabasıyla bizi hastanenin acil servisine götürdü. Volkan yol boyunca arka koltukta tek kelime etmeden oturdu. Ben ön taraftaydım, kaynanam yanımda.

Hastanede olanları açıkça anlattık. Boynumdaki kızarıklıkları, kaynanamın morluklarını gösterdik. Doktor muayene etti, yaşadığımız boğulma girişimlerinin ciddiyetini anlattı ve gerekli değerlendirmeleri başlattı.

Volkan’ın gece davranışlarının neye bağlı olduğu hemen anlaşılamadı. Travmayla ilişkili bir uyku bozukluğu, başka bir parasomni ya da nörolojik bir sorun olabileceğini söylediler. Ayrıntılı inceleme gerekiyordu.

Ama doktorun o gece söylediği bir cümle aklımdan hiç çıkmadı.

“Eşinizin yardım alması şart. Fakat önce sizin ikinizin de güvende olması gerekiyor.”

Kaynanam gözlerini kapattı.

Sanki biri sonunda onun yıllardır söyleyemediği şeyi söylemişti.

Sabah olduğunda annemi aradım.

“Anne, geliyorum.”

Bu kez bana sabret demedi.

“Kapıyı açık bırakıyorum kızım,” dedi. “Gel.”

Volkan hastanede değerlendirilirken Gülsüm Hanım’la eve döndük. Eşyalarımı toplarken kaynanam sandığın başına oturdu.

“Beni affetmeyeceksin,” dedi.

“Şimdi affedemem.”

Başını salladı.

“Biliyorum.”

Sonra sandığın altından küçük bir teneke kutu çıkardı. İçinde buruşmuş hastane kâğıtları, reçeteler ve eski bir defter vardı.

Defteri bana uzattı.

“Bunu görmeni istiyorum.”

İlk sayfada iki yıl öncesinin tarihi yazıyordu.

Bu gece oğlum beni tanımadı.

İkinci sayfada:

Sabah boynumdaki izi sordu. Kapıya çarptım dedim.

Üçüncü sayfada:

Allah’ım, oğlumu koru. Ama bir gece beni öldürürse ne olur?

Sayfaları çevirdim.