Düğün Gününde Aile Yokluğu
Davetliler ayağa kalktı. Deniz beni görünce gözyaşlarına boğuldu. Rıza Bey, gelin yolunda bana öz babamın tüm hayatı boyunca gösterdiğinden daha fazla vakarla eşlik etti. Üç hafta sonra o an internette yayıldı. Dördüncü günde on dört milyon izlenmeye ulaşmıştı. Ve telefonumu nihayet tekrar açtığımda, doksan üç cevapsız çağrı buldum. Klip sadece iki dakika on sekiz saniye sürüyordu. Her şey için bu yetti. Belgesel ekibi tarafından bir tanıtım videosu yayınlanmıştı; hafif bir müzik, hızlı çiçek çekimleri, Deniz’in gözlerini silmesi ve ardından Rıza Bey’in kolunu bana uzattığı an. Sesim belli belirsiz, "Emin misiniz?" diye sorarken duyuluyordu ve onun kararlı cevabı geliyordu: "Hiç bu kadar emin olmamıştım." Ancak bir detay her şeyi değiştirdi. Tam kapılar açılmadan önce, ses kaydı baş nedimemin sessizce, "Ailesi bu sabah kardeşiyle Dubai’ye uçtu," dediğini yakalamıştı.Bu cümle bir yangın gibi yayıldı. İnsanlar klibi tekrar tekrar oynattı, analiz etti, paylaştı, üzerine ağladı. Binlerce yabancı, yorumlara kendi deneyimlerini döktü. Pazartesi sabahı haber siteleri konuyu haber yaptı. Çarşamba gününe kadar tüm platformlarda on dört milyon izlenmeyi aşmıştı. Bunların hiçbirini ben paylaşmamıştım. Hatta tam tersini yapmıştım; bildirimleri susturmuş, mesajları görmezden gelmiş ve Deniz ile Ankara dışındaki evimizde normal sayılabilecek bir hayata alışmaya çalışmıştım. Ama internetteki popülerlik mahremiyete saygı duymaz. Bir şekilde yolunu bulur; mağazalardan, yabancılardan, mesajlardan... Sonunda telefonum cevapsız çağrıların ağırlığı altında kapandı. Tekrar şarj ettiğimde doksan üç taneydi. Otuz biri annemden. Yirmi ikisi babamdan. On yedisi Caner’den. Geri kalanı akrabalardan, aile dostlarından, hatta yıllardır haber almadığım kişilerden. Deniz ekrana bir göz attı ve sessizce, "Bu bir merak ya da endişe değil," dedi. Haklıydı. Endişelenen bir iki kez arardı. Bu bir panikti. Annemden gelen bir sesli mesajı dinledim. Gözyaşlarıyla başlıyor ve öfkeyle bitiyordu: "İnsanların bizi terk ettiğimizi düşünmesine nasıl izin verirsin? Bunun bize neler yaptığını biliyor musun?" İşte o an içimde bir şeyler yerine oturdu. "İyi misin?" değil. "Özür dileriz" değil. Sadece: "Peki ya biz ne olacağız?" Ertesi sabah hikaye duygusal olmaktan çıkıp somutlaşmıştı. İnsanlar Caner’in Dubai paylaşımlarını düğün tarihiyle birleştirdi. Birisi annemin sildiği Instagram hikayesini buldu. Diğerleri zaman damgalarının izini sürdü. Sonra eski fotoğrafları buldular; doğum günleri, mezuniyetler, bayramlar... Tablo netti: Caner merkezde, el üstünde; ben ise kenarlarda, sessizce orada. Sonra başka bir klip ortaya çıktı. Orada Rıza Bey’e neden devreye girdiği soruluyordu. Basitçe cevap vermişti: "Çünkü hiçbir kız evladı, gelmeye değer olup olmadığını asla sorgulamamalı." Bu cümle daha da hızlı yayıldı. Ve aniden, o aramalar anlam kazandı. Annem ve babam bana sevgilerinden dolayı ulaşmıyorlardı. Dünya gerçeği öğrendiği için ulaşıyorlardı.