“80 Yaşındaki Annemi Evimiz Dar Diye Odunluğa Gönderdim. Ölünce Bıraktığı Kirli Sandıktan 50 Lira Çıktı, Karımla Güldük. Ama Avukatlar Kapımıza Dayandığında Konağın ve 3 Ton Altının Asıl Sahibinin Kim Olduğunu Öğrenince Dünyam Başımıza Yıkıldı!” “Anne, artık bu evin içinde sana yer yok. Bundan sonra bahçedeki odunlukta kalacaksın!” Bu sözleri seksen yaşındaki annemin yüzüne söyleyen kişi bendim. Adım Cem. Elli iki yaşındayım. İstanbul'un Beykoz ilçesinde, yüksek duvarlarla çevrili, otuz odalı eski bir konakta yaşıyordum. Bahçemizde süs havuzları, mermer heykeller, yıllardır bakımları yapılan ağaçlar vardı. Garajımızdaki üç otomobilin toplam değerini düşünmek bile istemezdim. Ama bütün bunların gerçek sahibi ben değildim. O zamanlar bunu kendime itiraf etmeye cesaretim yoktu. Servetimizin temeli, annem Fatma'nın yıllarca koruyup büyüttüğü aile mirasıydı. Babam Hasan, yıllar önce vefat etmişti. Aile şirketlerinde uzun süre saymanlık yapmış, hesapları en ince ayrıntısına kadar tutmuştu. Babam öldükten sonra annem hem şirketleri hem de aileye ait gayrimenkulleri ayakta tutmuştu. Ben ise kendimi bütün bunların doğal mirasçısı sayıyordum. Karım Aylin'le yirmi altı yıldır evliydik. İki çocuğumuz vardı: on altı yaşındaki Deniz ve on iki yaşındaki Kerem. İstanbul'un varlıklı aileleriyle görüşür, pahalı davetler düzenler, konuklarımızın önüne en güzel yemekleri koyardık. Fakat bütün bu gösterişli hayatın içinde bir kişiden utanıyorduk. Öz annemden. Annem son yıllarda bazı şeyleri unutmaya başlamıştı. Bazen aynı soruyu birkaç kez soruyor, bazen elindeki bardağı döküyor, bazen de yemek yerken masasını kirletiyordu. Bir akşam evimizde önemli bir davet vardı. Aylin günlerdir hazırlanıyordu. Salonun ortasındaki uzun masa porselen tabaklarla, kristal bardaklarla süslenmişti. Annem her zamanki gibi eski, kahverengi hırkasını giymişti. Aylin onu görünce kaşlarını çattı. Aylin: “Fatma Hanım, size yeni aldığımız elbiseyi giymenizi söylemedim mi?” Annem mahcup bir gülümsemeyle cevap verdi. Fatma: “Kızım, bu hırkayı Hasan bana ilk evlilik yıl dönümümüzde almıştı. İçinde kendimi iyi hissediyorum.” Aylin gözlerini devirdi. Aylin: “Ama burası köy evi değil. Bu akşam çok önemli misafirlerimiz var.” Annem başını eğdi. O akşam yemek sırasında annemin eli titredi ve çorbasından birkaç damla beyaz masa örtüsüne döküldü. Aylin'in yüzü bir anda değişti. Aylin: “Yine mi? Fatma Hanım, biraz dikkatli olamaz mısınız?” Annem telaşla peçetesine uzandı. Fatma: “Özür dilerim kızım. Elimden kaydı.” Misafirlerimizden biri nazikçe konuyu değiştirmeye çalıştı. Ama ben annemin yanında durmadım. Cem: “Anne, istersen yemeğine odanda devam et.” Annem bana baktı. O bakışın anlamını bugün bile unutamıyorum. Sanki bana bir şey söyleyecekti ama kelimeleri boğazında düğümlendi. Sessizce kalkıp masadan ayrıldı. Misafirler gittikten sonra Aylin beni çalışma odasına çağırdı. Aylin: “Cem, artık bir karar vermeliyiz. Annen yüzünden insanların karşısında küçük düşüyoruz.” Cem: “Ne yapmamı istiyorsun? Seksen yaşında kadın.” Aylin: “Bahçedeki eski odunluk boş. Bir yatak koyarız, elektrikli ısıtıcı da alırız. Hem temiz hava alır.” İlk anda bu fikre karşı çıktım. Ama Aylin konuşmaya devam etti. Aylin: “Kendi hayatımızı yaşamaya hakkımız yok mu? Koca konakta misafir ağırlıyoruz ama annen yüzünden herkes bize bakıyor.” Bir süre sustum. Sonra hayatımın en büyük hatasına ortak oldum. Ertesi sabah annemin odasına girdim. Cem: “Anne, ev biraz kalabalık oldu. Bahçede senin için daha sakin bir yer hazırladık.” Annem şaşkınlıkla yüzüme baktı. Fatma: “Bahçede mi? Nereye, oğlum?” Cem: “Odunluğa. Birkaç eşyanı oraya taşıyacağız.” Yaşlı elleriyle yatağının kenarını tuttu. Fatma: “Oğlum, geceleri çok soğuk oluyor orası.” Cem: “Isıtıcı koyarız. Merak etme.” Fatma: “Ben sizi rahatsız mı ediyorum?” Bu soruya cevap vermedim. O da ikinci kez sormadı. Öğleden sonra annemin küçük yatağını, eski battaniyesini ve birkaç kıyafetini bahçenin en arkasındaki odunluğa taşıttım. Duvarları nemliydi. Kapısının altından soğuk hava giriyordu. Bir köşesinde istiflenmiş odunlar, diğer köşesinde kullanılmayan bahçe aletleri vardı. Annem içeri girdiğinde uzun süre hiçbir şey söylemedi. Sonra duvarda asılı duran babamın küçük fotoğrafını yatağının yanına koydu. Fatma: “Hasan görseydi ne derdi acaba?” Duymamış gibi yaptım. Günler geçti. Annem artık bizimle aynı masada yemek yemiyordu. Mutfakta kalan yemeklerden kendisine küçük bir porsiyon hazırlanıyor, eski ve kenarı çatlamış bir kâsede odunluğa götürülüyordu. Bir sabah mutfağa indiğimde oğlum Kerem'i, elinde bir tabakla bahçeye çıkarken gördüm. Cem: “Nereye gidiyorsun?” Kerem: “Baba, babaanneme kahvaltı götürüyorum. Dün akşam aç olduğunu söyledi.” Cem: “Annen yemek gönderiyor zaten.” Kerem: “Ama dün gönderilen yemek soğuktu.” Ne diyeceğimi bilemedim. Kerem bir süre yüzüme baktı. Kerem: “Baba, babaannem bu evin sahibi değil miydi?” Bu soru beni rahatsız etti. Cem: “Büyüklerin işine karışma.” Oğlum başını eğerek bahçeye çıktı. Kasım ayının sonlarında hava iyice soğudu. Annem birkaç kez eve dönmek istediğini söyledi. Aylin ise her seferinde aynı cevabı verdi. Aylin: “Fatma Hanım, alışmanız gerekiyor. Orada daha huzurlusunuz.” Bir akşam annemin odunluğun kapısında oturup konağa baktığını gördüm. Yanına yaklaştım. Cem: “Bir şeye ihtiyacın mı var?” Fatma: “Yok oğlum. Sadece eski günleri düşündüm.” Cem: “Hangi günleri?” Fatma: “Sen küçükken bu bahçede koşardın. Düşüp dizini yaraladığında ağlayarak bana gelirdin. Ben de seni kucağıma alırdım.” Sustu. Ardından yavaşça ekledi. Fatma: “Şimdi dizlerim ağrıyor. Ama senin kapını çalmaya çekiniyorum.” O an içimde bir şey kıpırdadı. Yine de annemi eve almadım. Çünkü karımla tartışmak istemiyordum. Çünkü çevremizdeki insanların ne düşüneceğini önemsiyordum. Ve en önemlisi, annemin hiçbir yere gitmeyeceğinden emindim. Oysa annem, benim bilmediğim bir hazırlığı çoktan tamamlamıştı. Üç yıl önce imzaladığı belgeler, yalnızca ailemizin geleceğini değil, benim bütün hayatımı değiştirecekti. Bundan habersizdim. Ta ki kışın en soğuk sabahlarından birinde, bahçe görevlisi kapımı çalıp titreyen sesiyle şu sözleri söyleyene kadar: “Cem Bey... Anneniz odunlukta hiç hareket etmiyor.”
