EN YAKIN ARKADAŞIM, DOWN SENDROMLU KIZ KARDEŞİMLE EVLENDİ

“İlk satırı okudum. İkinci satıra geldiğimde ellerim titremeye başladı.Üçüncü satırı ise tamamlayamadım. Çünkü istemsizce çığlık attım.” Elimde tuttuğum kâğıdın yere düşmesine ramak kalmıştı. Başımı kaldırıp Bartu’ya baktım. “Bu… bu doğru olamaz.” Bartu hiçbir şey söylemedi. Sadece gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı. Kâğıdı tekrar önümde açtım. Yirmi üç yıl önce hazırlanmış resmi bir belgeydi. En üstünde babamın adı vardı. Altında Bartu’nun babası Turgut Demirin imzası bulunuyordu. Ama beni asıl sarsan şey, birkaç satır aşağıda yazan tek cümleydi. “Doğacak çocuğun biyolojik babasının Turgut Demir olduğu taraflarca kabul edilmiştir.” Boğazım düğümlendi. “Bartu…” Sesim zor çıkıyordu. “Bu çocuk kim?” Bartu dudaklarını birbirine bastırdı. Sonra gözlerini bana çevirdi. “Ceylin.” Dizlerimdeki güç bir anda çekildi. Koridordaki sandalyeye oturmak zorunda kaldım. “Hayır.” Bartu bir adım yaklaşınca elimi kaldırıp onu durdurdum. “Hayır. Sakın devam etme.” Ama artık durması mümkün değildi. “Ceylin senin babanın biyolojik kızı değildi,” dedi. Başımı iki yana salladım. “Saçmalıyorsun.” “Keşke.” “Annem…” “Annen bunu yıllarca sakladı.” O an kalbim sanki göğsümde değil, kulaklarımın içinde atıyordu. Çocukluğumuzu düşündüm. Babamın Ceylin’e karşı zaman zaman mesafeli oluşunu… Annemle babamın Ceylin küçükken yaptıkları uzun tartışmaları… Turgut amcanın bize her gelişinde Ceylin’e diğer çocuklardan farklı bakmasını… Daha önce hiç anlam veremediğim onlarca küçük ayrıntı birer birer zihnimde yerine oturuyordu. “Sen bunu ne zamandır biliyorsun?” Bartu gözlerini yere indirdi. “On yedi yaşımızdan beri.” Ayağa fırladım. “Sen on yedi yaşından beri kız kardeşimin aslında senin…” Cümlenin sonunu getiremedim. Bartu hemen başını kaldırdı. “Benim kardeşim değil.” Donakaldım. “Ne demek o?” “Çünkü o belge eksik.” Ceketinin diğer cebinden ikinci bir kâğıt çıkardı. Bu kez almak istemedim. “Bartu, yeter.” “Lütfen.” Kâğıdı önüme uzattı. “Gerçeğin tamamını bilmeden beni yargılama.” İkinci belge bir DNA laboratuvarına aitti. Yıllar önce yapılmış bir babalık testiydi. Turgut Demir’in Ceylin’in biyolojik babası olmadığı yazıyordu. Bir süre hiçbir şey anlayamadım. “Az önce…” “Babam yıllarca Ceylin’in kendi kızı olduğunu sandı,” dedi Bartu. “Annen de öyle sanıyordu.” “Peki gerçek babası kim?” Bartu tam cevap verecekken ameliyathane kapısı açıldı. İkimiz de aynı anda döndük. Doktor hızlı adımlarla bize doğru geliyordu.Ayağa kalkarken nefesimi tuttum. “Ceylin nasıl?”

Diğer Tarifler