Eşim aniden vefat etti ve dört çocuğumuzu tek başıma büyütmek zorunda kaldım. Cenazesinden dört gün sonra, kayınvalidem bana kapalı bir kutu uzattı ve “Sarah bana bunu sana vereceğime dair söz verdirdi” dedi. Sonunda kutuyu açtığımda, eşimin ailemizi parçalayacak kadar güçlü bir ihaneti ortaya çıkardığını keşfettim. Yetişkin hayatımın büyük bir bölümünde kendimi şanslılardan biri sanıyordum. On beş yıllık evlilik bana çok sevdiğim bir kadın ve dört güzel çocuk kazandırdı. Ardından, sıradan bir salı günü, Sarah işten eve solgun ve dengesiz bir halde geldi. “Sanırım sadece uzanmam gerekiyor,” dedi endişemi geçiştirerek. “Muhtemelen bir şey yoktur.” “Ateşin çok yüksek Sarah. Seni hastaneye götüreyim.” “Çocukları korkutmayın. Sabaha kadar iyileşmiş olacağım.” Sabahleyin durumu iyi değildi. Bundan kırk sekiz saatten kısa bir süre sonra bir doktor bana onun vefat ettiğini söyledi. O gece eve nasıl araba sürdüğümü hatırlamıyorum. Hatırladığım tek şey, yatak odamızın kapısında durup yatağın onun tarafına bakakalmış olmam ve içeri girememem. O zamanlar onun vicdanında korkunç bir sır taşıyarak öldüğünü bilmiyordum. Cenaze töreni, yıkıntılar içinde gelip geçti. Komşular güveç yemekleri getirdiler. İnsanlar bana sarıldılar ve aklımda tutamadığım sözler fısıldadılar. Bütün bu süreç boyunca, dört çocuk da tıpkı son ebeveynlerini kaybetme korkusuyla yanıp tutuşan ördek yavruları gibi bacaklarımın dibinden ayrılmadılar. Cenazeden sonraki ilk sabah, Joan güneş doğmadan önce kucağıma tırmandı. “Baba, sen de mi hastalanacaksın?” “Hayır, tatlım. Hiçbir yere gitmiyorum.” “Söz?” “Söz veriyorum.” Jeremy, Sarah’nın üzerine adını diktiği battaniyeyi sürükleyerek onun arkasından içeri girdi. Hiçbir şey söylemedi. Yanıma tırmandı ve yanağını göğsüme yasladı. Julie kapı aralığından izliyordu. “Baba, Joan’ın okul için saçını kim örecek?” diye sordu. “Öğreneceğim,” dedim ona. “Bana bir hafta ver. İlk başta çok kötü olacağım.” “Annem balık kuyruğu yaptı.” “O zaman balık kuyruğu yapmayı öğrenirim.” Joyce kız kardeşinin yanından sıyrılıp kolumu çekiştirdi. Joyce, “Kahvaltıda mısır gevreği yiyebilir miyiz?” diye sordu. “Annem cumartesileri hep krep yapardı ama bugün krep istemiyorum.” “O zaman kahvaltılık gevrek olsun.” Dört kaseye su doldurdum ve konuşmadan yemelerini izledim. Eskiden evin en gürültülü odası olan mutfak, şimdi bir kütüphane kadar sessizdi. Ve kendimi ve çocuklarımı dağılmaktan nasıl koruyacağımı hiç bilmiyordum. O öğleden sonra, bir çamaşır makinesi dolusu çamaşırı katlamaya çalıştım ve sonunda Sarah’nın kazaklarından biri yüzüme yapışmış halde yerde oturmak zorunda kaldım. Nefes alamayacak hale gelene kadar ağladım. Sonra Jeremy içeri girip oyuncak tavşanını aramaya başlayınca gözlerimi sildim. “Üzgün müsün baba?” “Evet dostum, üzgünüm.” “Ben de.” Yanımda oturdu, koluma yaslandı ve uzun süre orada kaldı. O günlerden sonra, okul servisleri, yarım yenmiş yemekler ve sesim çatlamadan zar zor bitirebildiğim uyku öncesi hikayeleriyle geçen yavaş, gri bir döngüye dönüştü günler. Kendime, her seferinde sadece bir saat hayatta kalmam gerektiğini söyledim. Bir gün işlerin kolaylaşacağını düşünmüştüm. Ancak kapıya gelen bir tıkırtı, kabusun daha yeni başladığını gösterdi. Kapı çalındı, öğleden sonra saat üçü biraz geçiyordu. Komşulardan birinin ya da Sarah’nın arkadaşlarından birinin çocukları kontrol etmeye geleceğini bekliyordum. Bunun yerine, kapıyı açtığımda kayınvalidem verandada durmuş, küçük bir tahta kutuyu göğsüne sıkıca bastırıyordu. “İçeri girebilir miyim?” diye sordu, ancak çoktan yanımdan geçip gitmişti. Kapıyı yavaşça kapattım. Çocuklar üst kattaydı, evin tek sesi onların sessiz adımlarıydı. Doğrudan mutfağa gitti ve kutuyu masanın üzerine koydu. Sarılma yok. Çocukların nasıl başa çıktığı konusunda hiçbir soru işareti yoktu. “Sarah bana söz verdirdi,” dedi bana dönerek. “Eğer ona bir şey olursa, bunu sana vermem gerekiyordu.” Kutuyu uzun uzun inceledim. “Böyle bir şeyi sana neden versin ki?” diye sordum. “Otuz altı yaşındaydı. Hasta değildi.” “İçinde ne olduğunu bilmiyorum. Sadece bana küfür ettirdi.” Ses tonunda bir şeyler ezberlenmiş gibiydi, sanki içeri girmeden önce arabada bu cümleyi tekrar tekrar söylemişti. “Burada olmaktan üzgün görünmüyorsun,” dedim sessizce. Başını yana eğdi. “Affedersiniz?” “Kızınızı dört gün önce toprağa verdiniz. Ve şimdi mutfağımda, sanki bir paket teslim etmeye gelmişsiniz gibi duruyorsunuz.” Çenesi kasıldı. “Bunu çarpıtmayın. Onun isteklerini yerine getiriyorum, hepsi bu.” Çantasını aldı ve kapıya doğru döndü. “Hazır olduğunda aç. Ama yalnız aç.” Kapı arkasından kapandı ve ev yeniden sessizliğe büründü. Masaya oturdum ve uzun süre kutuya baktım. Sarah bana ne bırakmış olabilir? Kapağı nihayet kaldırdığımda ellerim titriyordu.
