Eşim öldükten sonra bana bıraktığı parayla ucuz bir ev satın aldım
BÖLÜM 3 Hakan belgelerini topladı ama ben kapıya ulaşmadan önce onun önüne geçtim. — Bu evde hiç kimse çocuklarımı tehdit edemez, hiçbir kadına baskı yaparak imza attıramaz. Lütfen evimden çıkın. — Kiminle uğraştığınızı bilmiyorsunuz! — Kiminle konuştuğumu çok iyi biliyorum. Annesini, hiç ayarlamadığı bir aracın gelmesini bekleyerek saatlerce yalnız bırakan adamla konuşuyorum. Kapıyı sertçe çarparak çıktı. Emir, dizleri titremesine rağmen Fatma Hanım’ın yanında duruyordu. Onu korumaya hazırdı. Fatma Hanım torununun saçlarını okşadı ve ilk kez oğluna bahane bulmaya çalışmadı. O gece emekli maaşını masanın üzerine koydu. — Eğer burada çıkarım için kaldığımı düşünüyorsan gidebilirim. Ona evimizin hesaplarını gösterdim ve ilaçları için ayırdığım parayı geri verdim. — Bu para sizin. Sizi burada istiyoruz çünkü siz de bize çok iyi baktınız. Ama kalıp kalmamaya kendiniz karar vereceksiniz. Fatma Hanım sessizce ağladı. Ardından tohum kutusunu almak için odasına gitti. — Öyleyse ne imzaladığımı anlamama yardım et. Artık gözümü kapatıp herkese güvenmekten yoruldum. Sakladığı belgeleri birlikte aradık. Tohum zarflarının arasında ikiye katlanmış iki fotokopiden yapılmış küçük bir zarf bulduk. Dışında, kendi el yazısıyla şu sözler yazıyordu: «Domates tohumu, verimli hasat.» Zarfı açtığımızda yedi yıl öncesine ait, Bursa’daki bir dairenin satış sözleşmesinin bir bölümü karşımıza çıktı. Alıcı olarak Fatma Demir’in adı yazılıydı. Kenarlarında kurşun kalemle çizilmiş oklar ve Hakan’ın el yazısıyla notlar vardı: «Buraya, anne.» «Bu sayfayı da imzala.» Bu belgeler tek başına bir suç işlendiğini kanıtlamıyordu ama Fatma Hanım’ın neden o noter ziyaretini hatırladığını açıklıyordu. El yazısını tanıdı. Noterin bir ev satın alma işleminden söz ettiğini hatırladı. Ancak Hakan daha sonra daire üzerinde hiçbir tasarruf hakkı olmadığını söyleyerek onu ikna etmişti. Pazartesi günü Fatma Hanım’ı avukatımız Selin Arslan’ın yanına götürdüm. Aidat borcu bildirimini, banka hesap hareketlerini ve fotokopileri birlikte götürdük. Selin Hanım, Tapu ve Kadastro Müdürlüğünden güncel tapu kaydı istememizi önerdi. Ayrıca Hakan’ın boşanma sürecinin mülkiyet meselesini karmaşık hâle getirebileceği konusunda bizi uyardı. — Aksini gösteren bir mahkeme kararı olmadığı sürece kimsenin sizin adınıza işlem yapmasına izin vermeyin. Genel vekâletname de imzalamayın, diye tavsiyede bulundu. Tapu kaydı geldiğinde Fatma Hanım’ın dairenin resmî sahibi olduğu ve üzerinde herhangi bir ipotek bulunmadığı doğrulandı. Daha sonra dairenin hâlâ kiracılar tarafından kullanıldığını öğrendik. Bir perşembe günü Bursa’ya gittik. Kapıyı, omzunda uyuyan bir bebek taşıyan genç bir kadın açtı. Adı Derya’ydı. Eşi Burak’la birlikte o dairede yaşıyordu. Bize Hakan’ın ev sahibi olarak göründüğü bir kira sözleşmesi ve yirmi iki aydır her ay 9.500 lira kira ödediklerini gösteren banka dekontları sundular. — Lütfen bizi evden çıkarmayın, diye yalvardı Derya. — Eşimle ben kiramızı her zaman zamanında ödedik. Fatma Hanım, uyanmaya başlayan bebeğe baktı. — Siz yanlış bir şey yapmadınız. Sizi evden çıkarmayacağım. Sadece kirayı yasal olarak kime ödemeniz gerektiğini açıklığa kavuşturmamız gerekiyor. Selin Hanım, kira ilişkisinin resmî bildirim ve yeni bir sözleşmeyle nasıl düzenlenebileceğini onlarla birlikte değerlendirdi. Ödenen kiralarla Fatma Hanım’ın emekli maaşından çekilen paraları bir arada düşününce aldatmacanın boyutunu daha iyi anladık. Hakan, annesine yemek alamayacak kadar parasız olduğunu söylerken aynı zamanda onun dairesinden kira geliri elde ediyordu. Ancak Fatma Hanım’ın sık sık Emir’i gördüğünde sözünü ettiği bir kişi daha vardı: On altı yaşındaki torunu Yusuf. Hakan’a göre eski eşi Nadia, büyükannesinin Yusuf’u ziyaret etmesine izin vermiyordu. Fatma Hanım ise yıllarca doğum günlerinde oğluna ve torununa verilmek üzere tebrik kartları ve para hazırlamış, bunları Hakan aracılığıyla göndermişti. Bavulunun içinde sakladığı eski bir adres defterinden Nadia’nın telefon numarasını bulduk. Aradığımızda Nadia oldukça şüpheli bir ses tonuyla cevap verdi. Fatma Hanım, Yusuf’u sorduğunda telefonda uzun bir sessizlik oldu. Sonunda Nadia konuştu: — Oğlum, sizin bizi unuttuğunuzu düşünüyor. Hakan, onunla görüşmek istemediğinizi söylemişti. Bunun üzerine Nadia’nın hemşire olarak çalıştığı hastanenin yakınındaki bir kafede buluşmaya karar verdik. Nadia, Hakan’ın nafakayı düzensiz ödediğini, üstelik gelirini olduğundan farklı göstererek hesaplanan miktarın çok altında para gönderdiğini anlattı. Kendilerine hiçbir doğum günü kartı ulaşmamıştı. Fatma Hanım hemen kendisine inanmalarını beklemedi. Bunun yerine Yusuf’a henüz ulaştıramadığı bir doğum günü kartını gösterdi ve evde yaşananları anlattı. Yusuf okuldan sonra geldi. Büyükannesini tanıyınca olduğu yerde durdu. Çocukken ona mor fasulyelerin nasıl filizlendirileceğini Fatma Hanım öğretmişti. — O tohumları hâlâ saklıyor musun? diye sordu. Fatma Hanım elleriyle ağzını kapattı. Yedi yıldır torununa sarılamamıştı. Bu kez ilk adımı Yusuf attı. İki gün sonra belediyenin sosyal hizmetler biriminden bir görevli evimize geldi. Hakan, Fatma Hanım’ı evimde zorla tuttuğumu ve parasını yönettiğimi iddia ederek hakkımda şikâyette bulunmuştu. Görevlinin kimliğini istedim ve Fatma Hanım’la benim bulunmadığım bir ortamda özel olarak görüşmesini rica ettim. Birlikte yaşama anlaşmamızı ve gider kayıtlarını da gösterdim. Ancak onun yerine konuşmaya çalışmadım. Görevli çocuklarla da ayrı ayrı görüştü. Fatma Hanım’ın evden istediği zaman çıkabildiğini, kimlik belgelerinin kendisinde olduğunu ve banka hesabını bizzat kontrol ettiğini doğruladı. Hakan’ın iddialarını destekleyen herhangi bir bulguya rastlanmadı. Ancak o sabah yaşadığım korku kolayca geçmedi. Emir’le Elif’in bir kez daha evlerini kaybetme ihtimalini düşünmek bile nefesimi kesmeye yetiyordu. Cumartesi günü Hakan, önceden ayarladığı bir noterle birlikte kapımıza geldi. Bu kez elinde çiçek yoktu. Fatma Hanım, onu ilk bulduğum gün giydiği mavi hırkasıyla bahçede karşıladı. Noter, Hakan ve ben olmadan Fatma Hanım’la özel olarak konuşmak istediğini söyledi. Fatma Hanım kabul etti ve önceden hazırladığı bir dosyayla içeri girdi. Dosyanın içinde kimliği, apartman aidatı bildirimi ve güncel tapu kaydı vardı. Dışarı çıktıklarında noter, Fatma Hanım’ın açıkça vermeyi reddettiği bir vekâletnamenin düzenlenemeyeceğini açıkladı. Hakan öfkesine hâkim olamadı. — O daire benim! Her kuruşunu ben ödedim! Aletlerime haciz gelmeden önce satmam gerekiyor! — O zaman borçlarını kendin öde, diye cevap verdi Fatma Hanım. — Seni kurtarmak için bir daha evsiz kalmayacağım. Hakan, oto tamirhanesinden, yeniden yapılandırdığı bir krediden ve artık ödeme talep eden alacaklılarından söz etmeye başladı. Evi satmanın borçlarının yalnızca küçük bir kısmını kapatabildiğini itiraf etti. Ancak annesini neden terk ettiğini ya da Yusuf için gönderilen doğum günü kartlarına ne yaptığını açıklamadı. — Bana yardım etmezsen batacağım, dedi. Fatma Hanım oğlunun gözlerinin içine baktı. — Sana evimi bağışladığımda yardım ettim. Emekli maaşımı sana emanet ettiğimde yardım ettim. Ben hiç gelmeyecek bir aracı saatlerce beklerken sen, ziyaret etmeme bile izin vermediğin bir dairenin kirasını almaya devam ettin. Bir daha kendi huzurun için beni ortadan kaldırmana yardım etmek demeyi bırak. Hakan, dairenin satın alınmasında kullanılan paranın nereden geldiğini kanıtlamak için dava açacağını söyledi. Selin Hanım daha önce bize onun hukuki danışmanlık alabileceğini ve iddialarını mahkeme önünde ileri sürebileceğini açıklamıştı. Ayrıca Nadia’nın evlilik sürecinde yaşananları inceleme ve Yusuf’un yasal hakları için başvurma hakkı olabileceğini belirtmişti. Hakan’ı tutuklanmakla tehdit etmedik, davayı kesinlikle kaybedeceğini de söylemedik. Ona yalnızca gerçekleri bağırarak değil, belgelerle savunacağımızı söyledik. Hakan hiçbir imza alamadan evden ayrıldı. Sonraki haftalar oldukça zorlu geçti. Fatma Hanım, daireyle ilgili kararı benim vermemi istemiyordu. Bu nedenle kendisine ikinci bir hukuki görüş almamız için yardımcı oldum ve uzmanla benim yanımda olmadan görüşmesini sağladım. Sonunda daireyi torunu Yusuf’a bağışlamaya kendisi karar verdi. Yusuf henüz reşit olmadığı için annesi Nadia’nın da yasal sürece katılması gerekiyordu. İmzadan önce olası vergi yükümlülükleri, devam eden kira sözleşmesi ve ileride çıkabilecek hukuki anlaşmazlıklar ayrıntılı biçimde incelendi. Kimse Hakan’ın bir daha hiçbir hak iddiasında bulunamayacağını garanti etmedi. Ancak daireyi satabilmesi için ona ücretsiz şekilde vekâlet vermek zorunda da değillerdi. Bursa’ya birkaç kez gidip geldikten ve gerekli işlemleri tamamladıktan sonra bağış tapuya tescil edildi. Nadia, Yusuf’un kira gelirlerini belgeli ve düzenli şekilde yönetmeye başladı. Ayrıca Hakan’ın nafaka yükümlülüklerini yerine getirmesi için hukuki danışmanlık aldı. Bu süreç büyükannesinin bağışından bağımsız olarak devam etti. Fatma Hanım, emekli maaşından çekilen paralarla ilgili hemen dava açmak istemedi. Hesap ekstrelerini sakladı ve ileride hakkını arama seçeneğini açık bıraktı. Ancak öncelikle yeniden huzur bulmak istiyordu. Bu kararına saygı duymamı istedi. Ben de saygı duydum. Haziran ayında limon ağacının yanına mor fasulyeler ektik. Yusuf bir haftalığına bizimle kalmaya geldi. Emir’e matematik ödevlerinde yardım ediyor, Elif’ten büyükannesini ilk kez nasıl tanıdığını dinliyordu. Elif ise Fatma Hanım’ın ilk gece bavulunu hazırlamış hâlde elbiseleriyle uyuduğunu anlatıyordu. Nadia da bazı pazar günleri bizi ziyaret etmeye başladı. Bir anda yakın arkadaş olmadılar ama Fatma Hanım ve Nadia, artık Hakan’ın araya girip sözlerini değiştirmesine gerek kalmadan birbirleriyle konuşmayı öğrendiler. Ben hâlâ okul üniformaları dikiyordum. Evin tamir edilmesi gereken yerleri vardı. Fatma Hanım da kendi isteğiyle mutfak masraflarına katkıda bulunuyordu. Bizi aile yapan hiçbir tapu ya da resmî belge değildi. Bizi aile yapan birlikte yapılan kahvaltılar ve ateşli gecelerde birbirimizin başında beklemekti. Ekim ayında Hakan, ilk kez para istemeden mesaj gönderdi. Bir araç filosunun bakımını yapan tamirhanede işe başladığını, Yusuf için birikmiş nafaka borçlarını ödemeye başladığını ve annesini görmek istediğini yazmıştı. Fatma Hanım ona şu cevabı verdi: Önceden haber vermesi şartıyla bir öğleden sonra gelebilirdi ama ev ya da daire konularını konuşmayacaklardı. Hakan geldiğinde onu salonda ağırladı. Çocuklarla yalnız kalmasına izin vermedi. Fatma Hanım özellikle yanımda olmamı istemişti. Hakan özür diledi. Fatma Hanım onu dinledi ama o anda yeniden güvenmeye başlamadı. — Beni ziyaret edebilirsin, dedi. — Ama sevgimi yeniden kazanman, hayatımı tekrar yönetebileceğin anlamına gelmez. Hakan gittikten sonra Elif, büyükannesine neden kendisini ağlatan birini yeniden eve kabul ettiğini sordu. Fatma Hanım pencerenin önündeki tohum kutusuna baktı. — Çünkü oğlumun kapıdan içeri girmesine izin verebilirim yavrum. Ama bu, ona bir daha hayatımın anahtarlarını vereceğim anlamına gelmez. O gece mavi hırkasını dolaba astı. Kahverengi bavulu ise aylardır yatağın altında boş duruyordu. Işığı kapatmadan önce bana gelecek yıl daha fazla fasulye ekeceğimizi söyledi. Çünkü artık onları birlikte yetiştirecek yeterince insanımız vardı. O an Mehmet’in bir konuda haklı olduğunu anladım. Biz yalnızca başımızı sokacak bir ev satın almamıştık. Biz yeniden aile olmanın yolunu bulmuştuk. Bu hikâyeyi bitirdiğinde neler hissettin? Seni duygulandırdıysa veya düşündürdüyse, daha fazla insanın da okuyabilmesi için paylaşmayı unutma.