Eşine sürpriz yapmak için ofisine gitti
İki kadının arasında, iki ayrı hayata aynı soyadıyla girmiş bir adam. Otuz ikinci katta indiler. Sinan’ın odası kocamandı. Duvarda şehir manzarası. Kitaplıklar. Deri koltuklar. Ödüller. Fotoğraflar. Bir fotoğrafta Sinan, Aslı ve kızlarıyla yurtdışında tatildeydi. Meryem’in en son ne zaman tatile çıktığını hatırlaması birkaç saniye sürdü. On yıl önce. O da Sinan “masraf olmasın” diye yarıda dönmek istemişti. Meryem pastayı masanın üstüne koydu. “Anlat.” Sinan derin nefes aldı. “Ben seni hiç bırakmak istemedim.” Bu cümle o kadar çirkindi ki, Meryem önce anlamadı. Aslı sertçe sordu: “Beni ne sanıyordun o zaman?” Sinan başını iki elinin arasına aldı. “İlk başta kontrolümdeydi. Meryem’le evliliğim kötüydü. Ayrılacaktık. Sonra şirket büyüdü, işler karıştı. Aslı hamile kaldı…” Meryem’in gözleri doldu. “Ben o yıllarda çocuk sahibi olamadığımız için kendimi suçluyordum.” Sinan yüzünü kaldırmadı. “Sen çok yıpranmıştın. Sana söyleyemedim.” “Sana söyleyemedim mi?” dedi Meryem. “Sen başka bir kadınla çocuk sahibi olurken ben senin yanında doğurganlık tedavisi konuşuyordum.” Aslı bir adım geri çekildi. Bunu o da bilmiyordu. Sinan başını eğdi. “O dönemde çok şey üst üste geldi.” Meryem masadaki bir fotoğraf çerçevesini aldı. Sinan, Aslı ve iki kız. Altında gümüş harflerle: Ailem. “Peki ben neydim?” diye sordu. Sinan cevap vermedi. “Ben senin neydim Sinan?” Sesi bu kez çatladı. On beş yıl boyunca güçlü kalmaya çalışan yer, artık dayanamadı. “Çamaşırlarını yıkayan kadın mı? Hasta annenin altını temizleyen kadın mı? Sen toplantıdayım derken geceleri seni bekleyen aptal mı? Yoksa sakladığın gerçek hayatın perde arkası mı?” Sinan fısıldadı: “Sen benim ilk aşkımdın.” Meryem çerçeveyi masaya bıraktı. “İnsan ilk aşkını böyle gömmez.” Aslı pencereye döndü. Yüzünden sessiz yaşlar akıyordu. “Bana eşin öldü demedin ama evliliğinin tamamen bittiğini söyledin. Meryem’in seni terk ettiğini söyledin.” Meryem başını kaldırdı. “Ben mi terk etmişim?” Sinan artık savunma yapamayacak durumdaydı. “Aslı, ben o zaman…” Aslı sözünü kesti. “Sen bana sadece Meryem’i yalan söylemedin. Kızlarıma da yalan söyledin. Onlara dedin ki aile namuslu olmalı, insanın sözü değerli olmalı. Sen hangi yüzle baba oldun?” Bu cümle Meryem’in içini yaktı. Çünkü Aslı düşmanı değildi. En azından o an değildi. O da başka bir masalda kandırılmıştı. Ama Meryem’in canı daha az yanmadı. Çünkü kandırılan kadınların sayısı artınca, yalanın zararı bölünmüyordu. Sadece daha çok cana dağılıyordu. Meryem telefonunu çıkardı. Avukatı yoktu. Hazırlığı yoktu. Ama aklı yıllardır hiç olmadığı kadar berraktı. Sinan’a baktı. “Bugün eve dönmüyorsun.” “Meryem…” “Hayır. Sen o eve, sanki geç kalmış bir toplantıdan dönüyormuş gibi girmeyeceksin.” “Asıl evim orası.” Meryem güldü. “Asıl evini az önce lobide gördüm.” Sinan kızdı. “O evde benim de hakkım var.” “Göreceğiz.” Bu kez sesi kesindi. “Senden boşanacağım. Ama önce on beş yıl boyunca benden sakladığın bütün gelirleri, şirket paylarını, mal varlığını ve bu yalan düzenine harcadığın paraları ortaya çıkaracağım.” Sinan’ın gözleri ilk kez gerçek korkuyla büyüdü. “Beni mahvetmek mi istiyorsun?” “Hayır. Ben sadece senin kurduğun sahte dünyadan kendi hayatımı geri almak istiyorum.” Aslı yavaşça konuştu. “Ben de.” Sinan ona döndü. “Aslı, lütfen. Kızları düşün.” Aslı’nın yüzü sertleşti. “Ben tam da onları düşünüyorum. Babalarının iki kadını aynı anda yalanla yaşattığını öğrenmesinler diye değil. Bir gün bir adam onlara bunu yapmaya kalkarsa ne yapacaklarını bilsinler diye.” O an Meryem ve Aslı ilk kez birbirlerine baktı. Aralarında dostluk yoktu. Güven yoktu. Ama aynı yalanın iki ayrı kıyısında durmuş iki kadın olarak, ilk kez aynı adamın gölgesinden çıkmaya çalışıyorlardı. O gün şirketten birlikte indiler. Aşağıda kızlar annelerini bekliyordu. Küçük olan ağlamıştı. Aslı kızlarını alıp çıktı. Gitmeden önce Meryem’e döndü. “Seninle konuşmamız gerekecek.” Meryem başını salladı. “Evet. Ama bugün değil.” Aslı anladı. Meryem pastayı resepsiyonda bıraktı. Güvenlik görevlisi mahcup şekilde baktı. “Hanımefendi… ben gerçekten bilmiyordum.” “Biliyorum,” dedi Meryem. “Bugün kimse hiçbir şeyi bilmiyormuş zaten.” Dışarı çıktığında hava soğumuştu. Çiçekleri çöpe atmadı. Bir bankın üzerine bıraktı. Belki birisi alırdı. Belki solardı. Meryem için fark etmiyordu. O çiçekler artık bir yıl dönümüne değil, bitmiş bir yalana aitti. Eve gittiğinde ilk yaptığı şey dolabın alt çekmecesini açmak oldu. Sinan’ın eski dosyalarını çıkardı. Faturalar. Banka dekontları. Ona gönderdiği küçük para transferleri. “Bu ay şirkette sıkıştım” dediği zamanlarda verdiği borçlar. Annesinden kalan ziynetlerin bozdurulduğu kuyumcu fişleri. Hepsi yıllardır dağınık duruyordu. O gece ilk kez onları bir dosyaya koydu. Ertesi sabah avukata gitti. Avukat kadın dosyayı dinledikten sonra uzun süre sessiz kaldı. “Bu sadece aldatma değil,” dedi. “Mal varlığı gizleme, evlilik birliği içinde ekonomik istismar, çift hayat… Hepsi incelenecek.” “Ben bunu kanıtlayabilir miyim?” “Başlayacağız.” O başlangıç kolay olmadı. Sinan ilk hafta eve geldi. Kapıda bekledi. “Meryem, konuşalım.” Kapıyı açmadı. Mesaj attı: “Sen benim hayatımı yok ediyorsun.” Mesajı birkaç kez okudum. Sonra telefonu masaya bıraktım. Yıllarca onun hayatını kolaylaştırmak için kendi hayatımı zorlaştırmıştım. Şimdi ilk kez kendimi düşünüyordum ve buna bile suçluymuşum gibi hissettirilmek isteniyordu. Cevap yazmadım. Ertesi gün avukatım aradı. Sinan'ın şirketinden bazı belgeler talep edilmişti. Ayrıca evlilik boyunca üzerime kayıtlı olması gereken bazı mal varlıklarının başka kişiler üzerinden tutulduğuna dair şüpheler vardı. Bir hafta sonra Sinan yeniden aradı. — Meryem, bu işin böyle uzamasına gerek yok. Gel, oturalım. Sana bir ev vereyim, bir miktar para da ayarlayayım. Herkes kendi yoluna gitsin. — Bana sadaka mı teklif ediyorsun? — Saçmalama. On beş yılın hatırı var. Gözlerimi kapattım. On beş yılın hatırı… Benim için o on beş yıl, hastalandığında başında beklediğim gecelerdi. Onun annesinin ilaçlarını takip ettiğim sabahlardı. Kendi maaşım yetmediğinde bile onun borçlarını kapatmak için uğraştığım günlerdi. — Sinan, sen on beş yılın hatırını değil, on beş yıl boyunca benden sakladığın gerçeklerin hesabını vereceksin. Telefonu kapattım. Aradan iki ay geçti. Bu sırada Aslı'dan bir mesaj aldım. “Seninle yüz yüze konuşmam gerekiyor. Kızlar da bazı şeyleri öğrendi.” Buluşmayı kabul ettim. Kadıköy'de küçük bir kafede karşılaştık. Aslı'nın yanında büyük kızı Duru vardı. Duru beni görünce ayağa kalktı. — Siz Meryem teyze misiniz? Başımı salladım. — Evet kızım. Gözleri doldu. — Babamın diğer eşi olduğunuzu öğrendim. Ama anneme anlattıklarından sonra size kızmam gerektiğini düşünmüyorum. Sadece neden böyle bir şey yaptığını anlayamıyorum. Elimi uzatıp elini tuttum. — Bazen yetişkinler kendi çıkarları için çocukların da gerçeklerden uzak yaşamasına neden olur. Ama bu senin suçun değil. Aslı çantasından bir zarf çıkardı. — Sinan'ın bazı belgelerini buldum. Evdeki kasasında saklıyormuş. Bunların içinde senin yıllar önce verdiğin paralarla ilgili kayıtlar da var. Zarfı açtım. İçinde banka dekontları, şirket hesap hareketleri ve birkaç eski belge vardı. Bir tanesini görünce nefesim kesildi. Üzerinde benim imzam vardı. Yıllar önce annemden kalan altınları bozdurup Sinan'a verdiğim paranın, şirketin ilk sermayesine aktarıldığını gösteriyordu. Oysa Sinan bana o zamanlar bu parayı geçici bir borç olarak aldığını söylemişti. Şimdi belgeler, şirketin kuruluşunda benim de maddi katkım olduğunu ortaya koyuyordu. Aslı başını eğdi. — Ben bunları görünce çok utandım. Senin yıllarca neler yaşadığını bilmiyordum. — Sen de bilmiyordun Aslı. Ama artık ikimiz de biliyoruz. Bir süre sessiz kaldık. Sonra Aslı, çantasından küçük bir fotoğraf çıkardı. Fotoğrafta Sinan, iki kızıyla birlikteydi. Arka tarafında bir tarih vardı. — Bu fotoğrafın çekildiği gün, Sinan bana seninle boşanma işlemlerinin tamamlandığını söylemişti. Oysa o tarihte hâlâ seninle evliymiş. Fotoğrafı geri verdim. — Geçmişi değiştiremeyiz. Ama bundan sonrasını değiştirebiliriz. O gün birbirimize sarılmadık. Birbirimize dost olduğumuzu da söylemedik. Sadece aynı adamın kurduğu yalanın içinde daha fazla kalmamaya karar vermiş iki kadın olarak ayrıldık. Dava aylarca sürdü. Sinan başlangıçta her şeyi inkâr etti. Şirketin kazancını benimle paylaşmak zorunda olmadığını, verdiğim paraların kendi isteğimle yapılmış yardımlar olduğunu söyledi. Fakat banka kayıtları, yazışmalar ve şirket kuruluş belgeleri ortaya çıktıkça savunması zayıfladı. Avukatım bir gün beni aradı. — Meryem Hanım, önemli bir gelişme var. Şirketin kuruluş dönemindeki katkınız ve evlilik süresince edinilen mal varlığıyla ilgili belgeler lehimize. Telefonu kapattığımda ağlamaya başladım. Ama bu kez aldatılmış bir kadının gözyaşları değildi. İlk kez birileri benim de bir hayatım, emeğim ve hakkım olduğunu kabul ediyordu. Dava sonunda mahkeme, evlilik birliği içinde edinilen mal varlığına ilişkin haklarımı ve kanıtlanan maddi katkılarımı değerlendirdi. Sinan'ın gizlediği gelirler ve mal varlığı üzerindeki işlemler de dosyaya girdi. Nafaka ve mal paylaşımı konusunda lehime kararlar verildi. Boşanma kesinleştiğinde adliyeden tek başıma çıktım. Sinan merdivenlerin başında beni bekliyordu. Eskisi gibi takım elbisesi vardı. Saçları özenle taranmıştı. Ama yüzünde yıllardır görmediğim bir ifade bulunuyordu: çaresizlik. — Meryem, bir dakika konuşabilir miyiz? Durup ona baktım. — Söyle. — Bunca yılın hatırına beni tamamen silme. Ben de hata yaptım. Ama seni hiçbir zaman unutmadım. İçimde hiçbir şey kıpırdamadı. — Sinan, sen beni unutmadın değil. Sen beni hayatından hiç çıkarmadın. Çünkü işine geliyordu. Bir tarafta sana evini açan, annenle ilgilenen, zor günlerinde yanında duran bir kadın vardı. Diğer tarafta çocuklarını büyüten, seninle güzel bir hayat yaşadığını sanan başka bir kadın. İkisini de kaybetmemek için ikisine de yalan söyledin. Başını öne eğdi. — Pişmanım. — Ben de pişmanım. Bir an umutla yüzüme baktı. — Neye? — Kendimi bu kadar uzun süre ikinci plana attığıma. Arkamı döndüm ve yürüdüm. O akşam eve geldiğimde yıllardır kullandığım eski çantamı dolaptan çıkardım. İçinde birikmiş faturalar, alışveriş listeleri ve Sinan'ın bana yazdığı birkaç eski not vardı. Birini açtım. “Bu ay biraz sabret aşkım. Her şey düzelecek.” Tarihi 2014'tü. Kâğıdı katlayıp çöpe attım. Ertesi sabah uzun zamandır ertelediğim diş tedavisi için randevu aldım. Sonra kendime güzel bir elbise aldım. Küçük bir restoranda tek başıma yemek yedim. Kimsenin hesabını düşünmedim. Kimseye para yetiştirmeye çalışmadım. Bir süre sonra Aslı'dan yeniden haber geldi. Kızlarıyla birlikte şehir dışında yeni bir hayata başlamıştı. Sinan'la ilişkisini bitirmiş, çocuklarının iyiliği için kendi kararlarını vermişti. Bana gönderdiği son mesajda şöyle yazıyordu: “Bazen insan, hayatını paylaştığı kişinin aslında kim olduğunu çok geç öğreniyor. Umarım ikimiz de bundan sonra kendimiz için yaşayabiliriz.” Mesajı okudum ve gülümsedim. Aradan bir yıl geçti. Bir gün eski mahallemizde yürürken bir pastanenin önünde durdum. Vitrinde küçük, çikolatalı bir pasta vardı. Üzerinde mum yoktu. Ama bana o gün resepsiyona götürdüğüm pastayı hatırlattı. On beş yazan küçük mumları… Yıllarca bir evliliğin yıldönümünü kutladığımı sanmıştım. Meğer o gün, bir adamın iki ayrı kadına aynı yalanı söylediği günmüş. Pastaneye girdim ve kendime küçük bir pasta aldım. Üzerine tek bir cümle yazdırdım: “Bundan sonrası benim.” Eve döndüğümde pastayı masaya koydum. Mumları yaktım ve uzun süre alevlere baktım. Sonra kendi kendime şöyle dedim: — Meryem, geç kaldın ama sonunda kendine geldin. O gün anladım ki bir kadının hayatındaki en büyük kayıp, yıllarını yanlış bir adama vermesi değildir. Asıl kayıp, o adam yüzünden kendinden vazgeçmesidir. Ben on beş yılımı kaybetmiştim. Ama kalan ömrümü de kaybetmeye niyetim yoktu. Ve ilk kez, hayatımda bir erkeğin beni seçmesini beklemiyordum. Çünkü sonunda ben kendimi seçmiştim.