Eski eşimin anne babasını parkta uyurken bulup evime aldım

BÖLÜM 2
O akşam mercimek çorbası ısıttım. Nihat Amca ilk kaşıktan sonra, “Yarın bir yer bakarız,” dedi. Misafir odasının kaloriferini açıp yedek anahtarı masaya koydum. Ertesi gün onlara temiz giysiler aldım. Anahtar üç gün masada kaldı. Dördüncü gün işten dönerken telefonum çaldı. Saliha anne, “Ekmek almana gerek yok, ben çıktım aldım,” dedi. Anahtarı cebine koyduğunu öyle öğrendim.
Aylar geçtikçe evin sesleri değişti. Ben işten dönmeden mutfakta tencere kapağı açılır, Nihat baba bir yerlerde gevşek bir vida bulurdu. Parkta karşılaştığımızda yürürken koluma giren adam, baharda benden önce merdivenleri çıkıyordu. Ben de iş çıkışı otobüse bindiğimde evde birinin yolumu gözlediğini unutup eskisi gibi oyalanmıyordum.
Birlikte yaşamaya başlamamızın üzerinden bir yıl geçmişti. Bir öğle vakti noterlikten aradılar. Amerika’da yaşayan, yıllardır görmediği uzak bir teyzesi, Saliha anneyi vasiyetinde bütün mal varlığının tek mirasçısı olarak göstermişti. Evraklar okununca miktarı duyduk. Küçük bir odanın kirasını denkleştirmeye çalıştıkları günlerden sonra bu para, ikisinin de önlerindeki yılları rahat geçirmesine yetecek kadar büyüktü. Eve dönerken pastaneden üç dilim pasta aldık. Saliha anne, üçünü de aynı kutuya koydurdu.
Vasiyet açıklanırken orada bulunan uzak akrabalardan biri, sonradan öğrendiğimize göre, haberi doğruca Barış’ın iş yerine götürmüş. Annesine Amerika’daki teyzesinden büyük bir miras kaldığını söylemiş. Bir de “Seninkiler perişan falan değil. Eski karının evinde krallar gibi yaşıyorlar,” demiş.
İki gün sonra zil art arda çaldı. Ardından kapıya sabırsızca vuruldu. Açtığımda Barış’ı gördüm. Üzerinde ütülü bir gömlek vardı. Selam vermeden omzumun üzerinden koridora baktı.
— Annemle babam nerede? Onları almaya geldim.
Cevabımı beklemeden içeri adım atmaya kalktı. Bir elim kapının kolundaydı. Ayağımı eşiğe koyduğumda mutfakta bir sandalye geriye çekildi.

Diğer Tarifler