Geceleri çalışıp kanser tedavisi gören kocama aylarca ben baktım
“Hanımefendi, eşinizle ilgili bilmeniz gereken bir şey var. Size bugün söylenenler gerçeğin tamamı değil…”Doktorun bu sözleriyle olduğum yerde donup kaldım. Az önce on bir yıldır evli olduğum adam, uğruna geceler boyu çalıştığım, hastane koridorlarında sabahladığım, kusarken sırtını sıvazladığım, ateşi yükseldiğinde başında beklediğim kocam bana boşanmak istediğini söylemişti. Şimdi ise doktoru karşıma geçmiş, sanki yaşadığım şok yetmezmiş gibi başka bir gerçeğin daha kapısını aralıyordu. “Ne demek istiyorsunuz?” diye sordum. Sesim o kadar kısık çıkmıştı ki kendim bile zor duydum. Doktor Levent Bey, çevresine bakındı. Koridorda birkaç hasta yakını vardı. Beni odasına götürdü ve kapıyı kapattı.“Önce şunu bilmenizi isterim,” dedi. “Eşinizin sağlık durumuyla ilgili size söyleyebileceğim şeylerin sınırı var. Fakat az önce yaşadığınız durumdan sonra bazı şeyleri tamamen bilmeden buradan ayrılmanızın doğru olmayacağını düşünüyorum.” Kalbim daha hızlı atmaya başladı. “Bora gerçekten iyileşmedi mi?” Doktor hemen başını iki yana salladı. “Hayır. Kontrolleri gerçekten temiz. Şu an için hastalığa dair aktif bir bulgu yok.” Derin bir nefes aldım ama rahatlayamadım.“Öyleyse mesele ne?” Levent Bey masanın kenarına yaslandı. “Bora yaklaşık üç ay önce benden bazı şeyleri sizden saklamamı istedi.” Sanki biri göğsümün ortasına yumruk atmıştı. “Ne gibi şeyleri?” Doktor birkaç saniye sustu. “Bir kadın vardı.” İşte o an, bana boşanmak istediğini söylediği anda hissetmediğim şey içimde patladı. Öfke. Kıskançlık. İhanete uğramışlık. “Kim?” “Adını bilmiyorum,” dedi doktor. “Ama birkaç kez hastaneye geldi. Bora sizin gece vardiyasında olduğunuzu söylediği günlerde onunla görüşüyordu.”Sandalyenin koluna tutundum. Ben geceleri çalışıyordum. O günlerde eve sabaha karşı dönüyor, ayakkabılarımı çıkarmaya bile hâlim kalmadan mutfakta onun için çorba hazırlıyordum. Bora ise o saatlerde başka bir kadınla görüşüyordu. “Yani beni aldattı.” Doktor gözlerini kaçırdı. “Bunu kesin olarak söyleyemem. Ama mesele yalnızca o kadın değil.”“Daha ne olabilir?” Levent Bey masasındaki dosyalardan birini önüme koymadı, sadece üzerine elini bıraktı. “Bora, ilk tedaviye başladığında sigortanızın karşılamadığı masraflar için hastanenin sosyal destek birimine başvurmuştu. Sonra başvurusunu geri çekti.” “Evet,” dedim. “Çünkü ben fazladan vardiyalara kalmaya başladım.” “Hayır.” Başımı kaldırdım. “Ne?” “Başvuruyu geri çekmesinin nedeni siz değildiniz.” Boğazım düğümlendi. “Peki neydi?” “Masrafların bir kısmını başka biri ödedi.” Kadın. Bunu anlamak zor değildi. Doktor devam etti. “Son üç ayda Bora’nın tedaviyle ilgisi olmayan bazı özel görüşmeleri oldu. Bunların çoğu hastane dışında gerçekleşti. Fakat bir keresinde odasında tartıştıklarını duydum.” “Ne hakkında?” Levent Bey gözlerimin içine baktı. “Bora kadına, ‘İyileşir iyileşmez her şeyi bitireceğim. Bana biraz daha zaman ver,’ dedi.” İçimden bir şey koptu. Demek planı buydu.