Gelin ise nikah masasına varmadan durdu

Defne, gelinliğinin eteğini diz hizasına kadar kaldırınca Saadet ancak o zaman astara dikilmiş yeşil kumaşı gördü. Kumaşın tonu, yıllarca dolapta sakladığı elbiseden farksızdı.

“Geçen ay Efe’den bir fotoğrafını istedim,” dedi Defne. “Terziyle aynı renkte bir parça aradık. Sen onu üç ayrı günde giydin: Efe doğduğunda, mezun olduğunda ve bugün. Ben de bu hikâyenin bir parçasını yanımda taşımak istedim.”

Saadet bir eliyle ağzını kapattı. Bir an salondaki kimseyi görmedi. Aklına pazarın ilk müşterisi gelmeden hemen önceki o sessizlik düştü. Yağmurda çürüyen kasaları, okul harcı için mutfağın çekmecesine koyduğu parayı düşündü. Efe yanına gelip sarıldığında Saadet ancak o zaman oğlunun da ağladığını fark etti.

“Ben sana hiç doğru dürüst teşekkür etmedim,” dedi Efe.

“Bana bir borcun yok oğlum.”

Ön sırada boş bir yer açtılar. Saadet nikâhı oradan izledi. Defne’nin babası törenden sonra yanına gelip elini sıktı. Annesi de az önceki konuşmayı dinlerken kendi annesini düşündüğünü söyledi. Saadet, salona ilk girdiğindeki huzursuzluğun ne zaman geçtiğini fark etmemişti bile.

Yemekten sonra Efe onu dansa kaldırdı. Saadet adımlarını karıştırınca Efe gülerek, “Ben yürümeyi öğrenirken daha çok ayağına basmışımdır,” dedi. Dans bitince Defne mikrofonu bir kez daha aldı. Bu kez Efe elindeki anahtarı annesinin avucuna bıraktı. Yakınlarında, arka bahçesi olan küçük bir ev almışlardı.

Birkaç hafta sonra evi görmeye gittiler. Saadet toprağa bakıp ilkbaharda buraya domates dikilebileceğini söyledi. Salonda küçük bir çerçeve asılıydı. Defne, gelinliğine diktirdiği kumaştan kalan parçayı oraya koymuştu.

Aylar sonra Defne aynı evin mutfağında Saadet’in elini karnına götürdü. Torunu doğduğunda ona Saadet adını verdiklerini de ilk kez bebeği kucağındayken söyledi. O yeşil elbiseyi pazar tezgâhının arkasında kimse bilmezdi. Şimdi çerçevedeki küçük kumaşın hikâyesini anlatacağı bir torunu vardı.