Kayınvalidem, üç günlük bebeğimin morarmasını "alt tarafı bir soğuk algınlığı" diyerek geçiştirdi ve kocamı "ilgi çekmek için halüsinasyon gördüğüme" ikna etti. Kredi kartımı alıp benim paramla lüks bir düğün için Bodrum’a uçtular. Onlar kokteyl ve gün batımı fotoğrafları paylaşırken, ben elimde can çekişen, nefesi kesilen oğlumla ambulans beklerken kapanmış bir telefona doğru çığlık atıyordum. Beş gün sonra, kollarında marka alışveriş çantalarıyla, güneşten yanmış ve kahkahalar atarak bahçeye girdiler… Kocamın yüzündeki gülümseme, "tatilinin" ona gerçekten değerli olan tek şeye mal olduğunu anladığı o an yerini saf bir dehşete bıraktı. Bebeğim kollarımda morarırken kayınvalidem tepemizde dikilip gözlerini devirdi. “Amma abarttın Leyla. Yeni anneler güpegündüz hayalet görür.” Ömer henüz üç günlüktü; tüm vücudu bileğimle dirseğimin arasına sığacak kadar küçüktü ve nefesi ince, kesik bir ıslık gibi çıkıyordu. Doğumdan beri kırk dakikadan fazla uyumamıştım ama ne gördüğümü biliyordum. Dudakları mordu. Parmakları buz gibiydi. Her nefes alışında göğsü çok derine çöküyordu. “Ambulansı ara,” dedim. Kocam Murat, elinde telefonuyla kapı eşiğinde donup kalmıştı. Annesi Münevver Hanım, odaları yöneterek geçen kırk yıl boyunca ustalaştığı o bakışı attı. “Murat. Karın bitkin düşmüş. Yarın bizim düğün tazeleme gezimiz olduğu için ilgi istiyor.” “Bizim mi?” diye bakakaldım. Münevver gülümsedi. “Nikah tazeleme törenimiz. Bodrum. Hatırlıyorsun değil mi? Ödenmesine yardım edeceğine söz verdiğin gezi hani?” “Hiçbir şeye söz vermedim.” Murat alnını ovuşturdu. “Leyla, başlama yine.” Ömer, kağıt yırtılmasına benzer bir ses çıkardı. Komodinin üzerindeki telefona doğru hamle yaptım ama Münevver önüme geçti. “Sana ambulans faturası değil, dinlenmek lazım.” Onu kenara ittim. “Çekil.” Bileğimi tuttu. Sertçe. Murat sonunda hareketlendi ama bana doğru değil. Annesine doğru. “Leyla,” dedi alçak ve mahcup bir sesle, “annemi korkutuyorsun.” Acı bir kahkaha attım. “Ben mi onu korkutuyorum?” Münevver sandalyedeki çantamı kaptı. “Mantıksız bir şey yapmadan önce kartlarını alıyorum.” “Kartımı mı?” diye fısıldadım. Murat bakışlarını kaçırdı. İşte o an anladım. Uçuşlar. Tatil köyü. Münevver’in övünüp durduğu o tasarım elbise. Kredi kartım kaybolmamıştı. Çalınmıştı. Ömer’e daha sıkı sarıldım. “Benim paramı kullandınız.” Münevver’in yüzü sertleşti. “Aile parası.” “O benim acil durum kartım.” “Bu da bir acil durum zaten,” dedi tatlı bir sesle. “Şimdi iptal etmenin ne kadar utanç verici olacağını biliyor musun?” Murat’a baktım. “Oğlun nefes alamıyor.” Çenesi titredi ama annesinin eli omzuna kondu. “Lohusa histerisi,” dedi Münevver. “Kuzenimde de vardı. Bebeğinin içine cin girdiğini sanıyordu.” Murat yutkundu. “Belki de hepimiz biraz sakinleşmeliyiz.” İçimde bir yerlerde bir şeyler tamamen duruldu. Sessizliğimi zayıflık sanıyorlardı. Hep öyle sanmışlardı. Sessiz Leyla. Yorgun Leyla. Hanım hanımcık eş Leyla. Yumuşak kazaklar giyen ve akşam yemeğinde kendisine atılan hakaretleri sineye çeken kadın. Murat ile evlenmeden önce kim olduğumu unutmuşlardı.Bebek bezlerinden ve tencere yemeklerinden önce, özel bir banka firmasında yolsuzluk denetçisiydim. Paranın nasıl hareket ettiğini, yalanların nasıl duyulduğunu ve kibirli hırsızların makbuzlarla kendilerini nasıl yok ettiklerini biliyordum. Münevver’in çantamın üzerindeki eline baktım. Sonra Murat’a. “Gidin,” dedim. Münevver gözlerini kırpıştırdı. “Ne?” “Bodrum’a gidin.” Murat rahatlamış, neredeyse minnettar görünüyordu. Münevver sanki bir zafer kazanmış gibi gülümsedi. Akıllı saatimdeki o eski panik butonuna bastığımı görmedi. Yıllar önce ayarladığım acil durum kişisine bağlandığını duymadı. En yakın arkadaşımın acil servis doktoru olduğundan haberi yoktu. Ve evimdeki her bir kameranın o anları kaydettiği hakkında en ufak bir fikri bile yoktu…
