İkiz Kardeşlerimin Mezuniyetinde Dizlerimin Bağı Çözüldü

'Dizlerimin bağı çözüldü.'

Çünkü Miran'ın elindeki kâğıtta annemin el yazısını gördüm. Yirmi yıl önce, hastane çantasından çıkan birkaç eşyanın arasında bulduğum, fakat okumaya cesaret edemediğim mektubun ilk cümlesiydi o.

'Gülendam, bu satırları okuyorsan senden bir ricam olacak: Oğullarımı büyütmek zorunda olduğunu düşünme. Ama onları sevmekten korkma.'

Sıraların arasından bir uğultu yükseldi. Ben koltuğun kenarına tutundum. O mektubu çocuklar nasıl bulmuştu? Son gördüğümde, yıllardır açmadığım teneke kutunun içinde duruyordu.

Miran devam etti. Annem, hastalığının ağırlaştığını öğrendiği günlerde yazmıştı mektubu. Kendi ölümünden sonra babamın bocalayabileceğini, benim ise daha yirmi yaşında olduğumu biliyordu. Kimsenin omzuna zorla annelik yüklenmesini istemediğini anlatıyordu.

'Bir gün büyürlerse,' diye okudu Miran, 'ablalarının hayatını onlara verdiğini değil, onlarla birlikte bir hayat kurduğunu bilmelerini isterim.'

O cümlede artık kendimi tutamadım. Yanımdaki kadın kolumdan yakalayıp düşmemi engelledi. Sahnedeki Lemi gözyaşlarını silerek konuştu.

'Bize yıllarca annemiz hakkında güzel şeyler anlattı. Ama kendisinin ne kadar yorulduğunu hiç anlatmadı.'

Ekranda eski fotoğraflar belirdi. İki bebek arabasını tek başıma ittiğim gün. Gece vardiyasından çıkıp okul bahçesinde uyukladığım sabah. Lemi'nin kolu alçıdayken hastanede sandalyeye kıvrıldığım gece. Bunları nereden toplamışlardı?

Arkamdan komşumuz Naciye teyzenin sesi geldi. Yıllar önce iki bebeği büyütemeyeceğimi söyleyen kadın, şimdi mendiliyle gözlerini siliyordu. Meğer çocuklar haftalarca onunla konuşmuş, eski fotoğrafları ve mektupları bir araya getirmişlerdi.

Lemi mikrofona yeniden eğildi.

'Bu törenin sonunda diplomalarımızı alıp gideceğiz. Fakat bize ilk harfleri öğreten insanın yarım kalan okuluna dönmesini de istiyoruz.'

İçim ürperdi. Üniversiteyi bırakmış olduğumu biliyorlardı, ama artık kırk yaşında, düzenli işini bırakma lüksü olmayan bir kadındım. Üstelik dizim yüzünden merdiven çıkmak bile zorlaşmıştı.