Karımın cenazesinden dört saat sonra

BÖLÜM 2 Jorge bilgisayarında kurum içi özel bir kayıt sistemini açtı. Daha önce hiç görmediğim, son derece güvenli bir portaldi. “Lucia bu özel yatırım fonunu 1990’ların sonunda kurmuş,” dedi Jorge ekrandaki bilgileri göstererek. “Geleneksel finans dünyasında neredeyse kimsenin ilgilenmediği bir dönemde yeni kurulmuş bulut altyapısı, dijital güvenlik ve telekom şirketlerinden sessizce hisse toplamış.” Ekrana bakakaldım. Tek kelime edemiyordum. Deri ciltleri onaran ve yüksek finans işlerinden hiçbir şey anlamadığını söyleyen o sessiz kadın, kimseye belli etmeden kendi devasa imparatorluğunu kurmuştu. “Fondaki para ne kadar?” diye sordum alçak sesle. Jorge ekranı bana çevirdi. 31 milyon dolar. İçimi aynı anda tarifsiz bir gurur, tam bir şok ve derin bir hüzün kapladı. Kırk yılı aşkın süre boyunca olağanüstü zeki bir kadınla yan yana yaşamış, ama zihninin gerçek derinliğini hiçbir zaman anlayamamıştım. Fakat Jorge gülümsemiyordu. “Arthur, para şu anda aktif olarak transfer edilmeye çalışılıyor.” Ekranda bekleyen bir banka havalesi vardı. 31 milyon doların tamamının Cayman Adaları’ndaki kurumsal bir hesaba acil uluslararası transferi isteniyordu. İşlem o sabah saat 10.15’te başlatılmıştı. Saat 10.15’te ben kilisenin kürsüsünde durmuş Lucia için veda konuşmamı yapıyordum. “Bu transferi kim onayladı?” diye sordum sertçe. Jorge dijital yetkilendirme paketini açtı. Hem benim hem de Lucia’nın sahte imzalarının bulunduğu elektronik vekâlet belgeleri vardı. Sistem ayrıca acil iki aşamalı doğrulama bildirimlerinin dosyada kayıtlı ana aile iletişim e-posta adresine yönlendirildiğini gösteriyordu. Valerie’nin e-posta adresine. İlk anda öfke hissetmedim. Kemiklerime kadar işleyen buz gibi, mutlak bir sakinlik çöktü üzerime. O anda Valerie’nin mavi defteri neden çöpe attığını anladım. Onun değersiz olduğunu düşünmemişti. Paranın çoktan başarıyla boşaltıldığına inandığı için defterden kurtulmuştu. Transfer şu anda manuel dolandırıcılık kontrolü nedeniyle beklemedeydi. Jorge hemen federal mali suçlar soruşturmacılarıyla iletişime geçti. Yarım saat içinde sivil giyimli iki federal ajan bankaya geldi. Suçluların haberi olmadan transferi dondurabileceklerini söylediler. Onlardan kırk sekiz saat istedim. “Şimdi tutuklarsanız elinizde sadece bir tane başarısız banka dolandırıcılığı girişimi olur,” dedim. “Ben bunun ne kadar derine gittiğini öğrenmek istiyorum.” O öğleden sonra eve döndüm. Mutfağa girmeden önce içeriden yüksek kahkahalar geldiğini duydum. Valerie ile Sergio mutfak adasının yanında durmuş, yıllar önce özel bir evlilik yıldönümü için aldığım yıllanmış şampanyayı kristal kadehlere dolduruyorlardı. Odaya adım attığım anda yüzlerindeki neşe zahmetsizce yerini ciddi bir endişeye bıraktı. “Baba! Seni çok merak ettik,” dedi Valerie, koşup bana sarılarak. “Mahvolmuş görünüyorsun.” Sergio da örnek damat rolüne bürünüp vekâlet belgelerini tekrar gündeme getirdi. Ben de kırılmış, güçsüz, yaşlı dul rolümü kusursuz oynadım. İki gün boyunca kafası karışmış, bunalmış ve kırılganmış gibi davrandım. Ne zaman önüme yasal bir belge koysalar göğsümün sıkıştığını, başımın döndüğünü söyledim ya da önce şirket avukatlarımın hepsini incelemesini istediğim konusunda ısrar ettim. Bu sırada gözü kapalı güvendiğim özel dedektif Miguel, Sergio’nun mali durumunu didik didik araştırdı. Miguel’in bana getirdiği ilk dosya bile Sergio’yu tamamen bitirmeye yeterdi: Paravan şirketler. Milyonlarca dolarlık kişisel borç. Tefeci kredileri. Batmış gayrimenkul projeleri. Yıllardır sakladığı devasa mali çöküşten kurtulabilmek için Lucia’nın gizli servetine çaresizce ihtiyacı vardı. Sonra Miguel önüme ikinci bir dosya bıraktı. “Bu çok daha fazla canını yakacak, Arthur.” İçinde Sergio’nun Florida’da başka bir kadın ve üç yaşındaki bir çocukla lüks bir evde yaşarken çekilmiş yüksek çözünürlüklü takip fotoğrafları vardı. Gizli ikinci bir aile. Bir an için Valerie’nin kocasının kurduğu bu karmaşık oyunda sadece masum bir kurban olduğunu düşündüm. Miguel kasvetli bir ifadeyle başını salladı. “Ona acımak için acele etme, Arthur.” Valerie’nin bulut yedeklerinden ele geçirilen bir ses kaydını açtı. Lucia bakım merkezinde hayatını kaybetmeden üç gün önce Sergio, Valerie’ye offshore fondaki paranın serbest bırakılması için biyometrik doğrulama gerektiğini yazmıştı. Valerie’nin kaydedilmiş sesli yanıtı son derece netti:“Annem ağır sakinleştiricilerin etkisinde. Gece hemşiresi tam yedide yemeğe çıkıyor. O sırada parmak izini alırım.” Miguel önümdeki masaya bir tablet koydu. Bakım merkezindeki güvenlik kamerası görüntülerinde kızım, annesi yatağında bilincini kaybetmiş halde yatarken elinde mürekkep pediyle odaya giriyordu. Lucia’nın zayıf elini kaldırdı. Başparmağını tek tek birkaç yasal belgeye bastırdı. Ruhumun içinde bir şey o anda sonsuza dek kırıldı. Sonra Miguel üçüncü dosyayı masaya koydu. “Daha bitmedi.” Ellerim titreyerek başımı kaldırdım. “Daha ne olabilir ki?” “Valerie haftalardır karanlık işleri olan özel bir doktorla görüşüyor,” dedi Miguel sessizce. “Ve bu sefer hedef rahmetli karın değil.” Bir an durdu. “Hedef sensin.”

Diğer Tarifler