Avukata ne demek istediğini anlamadan baktım. Adı Victoria’ydı. Onu eski bir iş arkadaşım tavsiye etmişti. Masasının üzerinde banka hesap dökümlerim, tadilat faturaları ve sekiz yıl boyunca saklamayı başardığım belgeler duruyordu. — Ne demek istiyorsunuz? — diye sordum. Victoria bir banka havalesini işaret etti. — Burada bir şeyler tutarsız görünüyor. Bu belgelere göre tadilat için gönderdiğiniz paranın bir kısmı doğrudan ustalara ya da malzeme satan firmalara ödenmemiş. Öne doğru eğildim. O işlemi hatırlıyordum. Tadilat sırasında kayınpederim benden özellikle 12.000 avro göndermemi istemişti. Tanıdığı birinin, peşin ödeme yaparsak inşaat malzemelerini daha ucuza bulabileceğini söylemişti. Ben de ona güvenmiştim. — Hasan Bey bunun malzeme almak için olduğunu söylemişti — diye açıkladım. — Size fatura verdi mi? Başımı iki yana salladım. — Her zaman faturaların kendisinde olduğunu söylüyordu. Victoria başka bir belge açtı. — Bu paranın nereye gittiğini araştırmamız gerekiyor. Ama daha önemli bir konu var: Ev için para harcamış olmanız, evdeki her şeyi hiçbir ayrım yapmadan söküp götürebileceğiniz anlamına gelmez. Taşınabilir eşyalarınızla binanın ayrılmaz parçaları hâline gelen unsurları birbirinden ayırmalıyız. İkinci kısım için uygun hukuki yollardan talepte bulunmamız gerekecek. Onu dikkatle dinledim. Düşüncesizce hareket ederek intikam almak istemiyordum. Sadece bana ait olanı geri almak istiyordum. — Peki ya beyaz eşyalar? Mobilyalar? Televizyonlar? — Bunların size ait olduğunu ve herhangi bir devir anlaşmasına dahil edilmediklerini kanıtlayabilirseniz taşınmalarını organize edebiliriz. Sabit olarak monte edilmiş cihazlara gelince, hangilerinin eve zarar vermeden sökülebileceğini inceleyeceğiz. Ardından başka bir soru sordu: — Murat buraya geldiğinizi biliyor mu? — Hayır. — Peki ev konusunda ne yapmayı düşünüyor? Bu soru, diğerlerinden daha fazla canımı yaktı. Çünkü cevabı çok açıktı. Murat hiçbir şey yapmayı düşünmüyordu. Sekiz yıl boyunca babasının bizim yerimize karar vermesine izin vermişti. Ben de onun sessizliğini huzur sanmıştım. Victoria dosyayı kapattı. — Elif, bütün mesajları sakla ve hiçbir haktan feragat ettiğini gösteren belgeyi imzalama. Yarın ayrıntılı bir eşya envanteri hazırlayacağız. Ardından hak talep edebileceğimiz konuları değerlendireceğiz. Geri ödenme koşullarını kanıtlayabilirsek düğün için verdiğiniz 8.000 avroyu da talep edeceğiz. Ofisten çıktığımda içimde tuhaf bir korku ve rahatlama karışımı vardı. İlk kez, her şeye katlanmaktan başka bir planım vardı. Ertesi sabah saat yedide nakliye kamyonu kapıya geldi. Sadece üç saat uyuyabilmiştim. Murat hâlâ iş nedeniyle şehir dışındaydı. Ona evden ayrılacağımı ve bana ait eşyaları götüreceğimi bildiren bir mesaj göndermiştim. Cevap vermedi. Nakliye işçileri ikinci kattan başlamıştı. Yatağım. Gardırobum. Şifonyerlerim. Kendi ellerimle seçtiğim yemek masası. Ardından kanepeyi, iki televizyonu, buzdolabını ve çamaşır makinesini taşıdılar. Her eşyanın ayrı bir hikâyesi vardı. İlk ikramiyemi aldığımda büyük bir heyecanla satın aldığım kanepeyi hatırladım. Buzdolabını merdivenlerden yukarı taşımak için Murat’ın bana yardım ettiği günü hatırladım. Bir önceki yaz sıcaktan dolayı birkaç kez başı dönen kayınpederim için odasına klima taktırabilmek adına aylarca para biriktirdiğimi hatırladım. Bu anılar, mobilyalardan bile daha ağırdı. Ama hiçbirisi orada kalmaya devam etmem için yeterli bir sebep değildi. Teknisyenler birlikte satın aldığımız beş klimayı sökmeye başladı. Victoria, faturaları incelemiş ve her işlemin fotoğraflanmasını, tutanak altına alınmasını ve eve zarar verilmemesini sağlayarak nasıl hareket etmemiz gerektiğini açıklamıştı. Tam o sırada Hasan Bey avluya çıktı. Üzerinde gri bir sabahlık, ayağında eski terlikleri vardı. — Burada ne oluyor böyle?! İşçilerden biri çalışmayı bıraktı. Kimsenin cevap vermesini beklemeden konuştum. — Eşyalarımı topluyorum. Kayınpederim kamyona baktı. — Ne demek eşyalarını topluyorsun? — Kendi paramla satın aldığım eşyaları götürüyorum. İki basamak çıktı ve boşalmış salonu görünce yüzü kıpkırmızı oldu. — Elif! Kanepe nerede?! — Kamyonda. — Televizyon nerede?! — O da kamyonda. — Ama o televizyonu ben kullanıyorum! — Biliyorum. Hastaneden çıktığınızda ben almıştım. Hasan Bey yumruklarını sıktı. — Bu ev Kaan’ın! — Aynen öyle — diye cevap verdim. — Artık benim mobilyalarım olmadan da evinin keyfini çıkarabilir. O sırada Kaan ve Zeynep de geldi. Zeynep bir eliyle karnını tutuyor, diğer eliyle telefonuna bakıyordu. — Burada ne oluyor? Mutfağı görünce çığlık attı. — BUZDOLABI NEREDE?! — Onu da götürdük. — Ama içinde yiyeceklerimiz vardı! — Hepsini saklama kaplarına koydum. Masanın üzerinde duruyorlar. Kaan işçileri görünce gözlerini kocaman açtı. — Klimaları da mı söküyorsunuz? — Evet. — Ama onlar evin bir parçası! — Cihazları ben satın aldım. Söküm işlemleri kayıt altına alınıyor. Üzerlerinde herhangi bir hakkınız olduğunu düşünüyorsanız bunu hukuki yollarla ileri sürebilirsiniz. Bu kadar kararlı konuşmam onu şaşkına çevirmişti. Bana alıştığı gibi başımı eğdirmeyi bekliyordu. Ama bu kez öyle olmadı. Zeynep kayınpederime döndü. — Hasan Bey, söylesenize! Durdurun şunu! Hasan Bey bastonunu yere vurdu. — Buradan tek bir eşyanın bile çıkarılmasına izin vermiyorum! Çantamdan bir dosya çıkardım. — İşte satın alma faturaları. Ayrıca eşyaların fotoğrafları, seri numaraları ve nakliye şirketinin hazırladığı envanter de burada. Kayınpederim belgelere sanki ona yapılmış kişisel bir hakaretmiş gibi baktı. — Sana bunca yıldır yaptıklarımdan sonra bir de bunu mu yapıyorsun?! Acı bir kahkaha attım. — Bana ne yaptınız Hasan Bey? Bir an sustu. — Tadilat masraflarını mı ödediniz? Ben ödedim. Hastalandığımda bana mı baktınız? Ailem yardımıma geldi. Evin masraflarını mı karşıladınız? Onu da ben yaptım. Kaan bize borçlandığında beni mi savundunuz? Tek yaptığınız bana bencil demek oldu. Kaan araya girdi: — Babam sekiz yıl boyunca sizden kira almadan burada yaşamanıza izin verdi. — Ben de bugün sana hediye ettiği bu eve 36.000 avro yatırdım. Üstelik her ay Hasan Bey’in masraflarına da katkıda bulunduk. Gerçekten hesap yapmak istiyor musun? Yüzündeki ifade bir anda değişti. Çünkü ilk kez gerçekten hesap yapmaya hazır olduğumu anlamıştı. Saat on buçukta telefonum çaldı. Arayan Murat’tı. Nakliye işçilerinin sesinden uzaklaşarak telefonu açtım. — Elif, ne yapıyorsun sen? — diye sordu, selam bile vermeden. — Dün söylediğim şeyi yapıyorum. Taşınıyorum. — Babam az önce beni aradı. Klimaları bile söküp götürdüğünü söyledi. — Doğru. — Onu bütün mahalleye rezil mi etmek istiyorsun? Gözlerimi kapattım. Bana nereye gideceğimi soracağını sanmıştım. İyi olup olmadığımı. Yardıma ihtiyacım olup olmadığını. Ama onun ilk düşündüğü şey, babasının insanların gözündeki itibarıydı. — Murat, baban bütün birikimlerimi harcadığım evi Kaan’a hediye etti. — O ev zaten başından beri babamın üzerindeydi. — Biliyorum. Benim hatam da buydu. — O zaman neden böyle bir rezalet çıkarıyorsun? İkinci kattaki pencereye baktım. Sekiz yıl boyunca o pencerenin önüne çiçekler koymuştum. Panjurları temizlemiş, küçük arızaları tamir etmiş, çıplak duvarları bir yuvaya dönüştürmüştüm. — Rezalet çıkarmıyorum. Geri alabileceğim şeyleri geri alıyorum. Murat derin bir nefes verdi. — Döndüğümde oturup konuşabiliriz. — Dün konuşma fırsatın vardı. Baban, Zeynep bebek doğurunca yatak odamızı ona vermemiz gerektiğini söylediğinde yanımda oturuyordun. — Tartışma çıkarmak istemedim. — Sen hiçbir zaman tartışma çıkarmak istemiyorsun Murat. Kardeşin bizden para istediğinde de istemedin. Baban bana hizmetçi gibi davrandığında da istemedin. İnsanlara tadilat masraflarını Kaan’ın ödediğini anlatmaya başladığında da istemedin. Telefonda sessizlik oldu. Sonra şöyle dedi: — Abartıyorsun. İşte o iki kelime içimdeki son bağı da kopardı. — Biliyor musun, en kötüsü ne? — diye sordum. — Babanın Kaan’ı benden daha çok sevmesi değil. Onun her zaman favorisi olduğunu biliyordum. En kötüsü, senin bir kez olsun beni savunmak yerine herkese yaranmayı tercih etmiş olman. — Elif… — Eşyalarımı bir daireye taşıyacağım. Evliliğimiz hakkında konuşmak istiyorsan nerede olduğumu biliyorsun. Telefonu kapattım. Ellerim titriyordu. Ama ağlamadım. Yıllarca gizlice ağlamıştım zaten. Üç gün sonra Victoria’dan bir telefon aldım. — Elif, önemli bir bilgiye ulaştık. Buraya gelmen gerekiyor. Ofisine gittiğimde masanın üzerinde birkaç belge vardı. Victoria, tadilat döneminde çalıştığımız eski yapı malzemeleri tedarikçisinin sipariş kayıtlarını hâlâ sakladığını açıkladı. Şirket, yapılan işlere ilişkin faturaların toplamının Hasan Bey’e gönderdiğim 12.000 avronun oldukça altında olduğunu doğrulamıştı. O ana kadar toplayabildiğimiz belgelere göre geri kalan paranın tadilatla ilgili olduğuna dair hiçbir açıklama bulunmuyordu. — Ne kadarı eksik? — diye sordum. — Yaklaşık 7.400 avro. Ancak paranın nereye gittiğini kesin olarak belirlemek için daha fazla kanıta ihtiyacımız var. Göğsümde bir sıkışma hissettim.
