Kayınvalidemin evinde geçen bir hafta sonu

Skip Ad
10 seconds left
Birkaç ay sonra bahar geldi.

Hülya Hanım'ın bahçesindeki çiçekler yeniden açtı. Sarılar, morlar ve beyazlar rüzgârla hafifçe sallanıyordu. Elif her zamanki gibi elinde küçük oyuncak çantasıyla koşarak çiçek tarhına gitti.

Bu kez yanında küçük bir oyuncak araba vardı.

"Bu da onun için," dedi ciddi bir ifadeyle.

Emre diz çöküp kızına baktı.

"Onun arabalarla oynayacağını nereden biliyorsun?"

Elif omuz silkti.

"Bilmiyorum. Ama belki severdi."

Hiçbirimiz cevap veremedik.

Çünkü bazen çocuklar, yetişkinlerin uzun cümlelerle anlatamadığı şeyleri birkaç kelimeyle anlatabiliyordu.

O gün bahçede uzun süre kaldık.

Hülya Hanım çiçeklerin arasındaki yabani otları temizledi. Ben limonata hazırladım. Emre sessizce oturup gökyüzünü izledi.

Bir ara Elif bana yaklaşıp elimi tuttu.

"Anne?"

"Efendim hayatım?"

"Eğer kardeşim yaşasaydı, beni sever miydi?"

Boğazım düğümlendi.

Kızımın saçlarını okşadım.

"Evet," dedim. "Hem de çok severdi."

"Ben de onu severdim."

"Biliyorum."

Elif gülümsedi ve yeniden oynamaya koştu.

Emre başını eğdi.

Yanaklarından süzülen yaşları ilk kez saklamadı.

Yıllarca o kaybı tek başına taşımıştı. Kimseye göstermeden. Kimseyi üzmemek için konuşmadan.

Ama artık yalnız değildi.

O gece eve döndüğümüzde Elif odasına gitti. Bir süre sonra elinde bir resimle geri geldi.

Dört kişilik bir aile çizmişti.

Bir anne.

Bir baba.

Bir küçük kız.

Ve yanında gülümseyen küçük bir erkek çocuk.

Resmi bana uzattı.

"Bu biziz."

Resme baktım.

"Bir kişi fazla değil mi?" diye sordum gülümseyerek.

Başını salladı.

"Hayır."

Sonra parmağıyla küçük çocuğu gösterdi.

"O da ailemiz."

Emre'nin nefesi kesildi.

Kızımızın çizdiği resmi ellerinin arasına aldı ve uzun süre baktı.

Sonunda sessizce konuştu:

"Hoş geldin oğlum."

Odada derin bir sessizlik oluştu.

Ama bu sessizlik artık acının sessizliği değildi.

Hatırlanmanın sessizliğiydi.

Ve o anda anladım ki bazı insanlar bizimle yıllarca yaşamasa bile ailemizin bir parçası olmaktan çıkmazlar.

Bazı sevgiler büyümez.

Bazı anılar yaşanmaz.

Bazı vedalar daha başlamadan gelir.

Ama sevgi, yaşanan zamanla ölçülmez.

Bazen bir bebeğin birkaç dakikalık hayatı bile, yıllar sonra bir bahçede açan çiçeklerde, bir babaannenin gözyaşlarında, bir babanın sessizliğinde ve küçük bir kızın çizdiği resimde yaşamaya devam eder.

Ve biz o gün öğrendik ki, kaybettiğimiz insanları geride bırakmanın yolu onları unutmak değildir.

Onlara ailede hâlâ bir yer olduğunu göstermektir.

Çünkü sevgi bitmez.

Sadece şekil değiştirir.

Diğer Tarifler