Kırk iki yıllık eşim beni hiç bilmediğim bir köye götürdü

Dere kenarında fotoğrafımızı çeken adam telefonu Nihat'a uzattı. Nihat ekrana bakmadı. Elimi tutup derenin üzerindeki köprüye doğru yürümeye başladı. Biraz önce belime sarılırken gülümseyen adamın adımları, şimdi bana yetişmem için hiç fırsat vermiyordu. O sabah evden çıkarken kırk iki yıllık kocamın beni bir köye götürdüğünü bilmiyordum. Onu birkaç aydır tanımakta zorlanıyordum. Bazen nereye gittiğini söylemeden arabaya biniyor, döndüğünde yorgunluktan konuşmuyordu. Arabasında bir kadın eşarbı bulup kime ait olduğunu sorduğumda ise yalnızca eskiden beri tanıdığı birinin olduğunu söylemişti. Bir gece mutfaktan sesini duydum. Telefonda cumartesi için yaptığı bir plandan söz ediyor, karşısındaki kişiden bana tek kelime etmemesini istiyordu. O sırada kapıya yaslanıp dinlediğimi fark etmedi. Beni asıl korkutan, telefonu kapatmadan önce ağlamaya yakın bir sesle, bunca yıl sakladığı bir şeyi artık anlatması gerektiğini söylemesiydi. Köprüyü geçince yol taş evlerin arasından kıvrıldı. Beyaz badanalı bir evin kapısında bir kadın bekliyordu. Bize doğru yürümek istedi, sonra eşiğe tutundu. Kocam elimi bıraktı. Benimle göz göze gelmemeye çalışıyordu. Kadın, “Otuz yıl önce ne yaptığını Saliha'ya söyledin mi?” diye sordu. Nihat'ın eli havada kaldı. Yüzüme baktı. “Senden bir şey aldım,” dedi. “Ne olduğunu öğrenince beni bir daha görmek istemeyebilirsin.”

Diğer Tarifler