Ertesi gün, Manavgat nehrinin kenarındaki o görkemli düğün salonunun kapısına vardığımda akşamüstüydü. Üzerimde temiz, sade lacivert bir elbise vardı. Çantamda ise sadece iki şey taşıyordum: Sude’nin bebeklik battaniyesi ve o kadife kutu.
Salonun girişi kalabalıktı. Davul zurna sesleri nehrin uğultusuna karışıyordu. İçeri adım attığımda, en öndeki masada oturan Kenan’ı gördüm. Saçlarına ak düşmüş ama o kibirli, sert bakışı hiç değişmemişti. Yanında Filiz oturuyordu. Az ileride ise bembeyaz gelinliğiyle kızım Sude, damadın yanında duruyordu.
Beni ilk gören Filiz oldu. Göz göze geldik. Dün gece kına gecesinde bana sessizce bakan o kadının gözlerinde bu kez garip bir tereddüt vardı. Ben doğrudan gelin masasına doğru yürüdüm. Müzik bir anlığına kesilmedi ama etraftaki fısıltılar dalga dalga yayılmaya başladı.
Kenan beni fark edince kaşlarını çatarak ayağa fırladı. “Senin ne işin var burada?” diye tısladı, kolumdan yakalamaya çalışarak.
Elini sertçe ittim. On beş yıl önce hastanede uyanan o korkak kadın değildim artık.
“Kızıma düğün hediyesini vermeye geldim Kenan,” dedim, sesim salonun uğultusunu bastıracak kadar netti.
Sude beni görünce yüzünü buruşturdu. “Yine mi sen? Dün gece söylediklerim yetmedi mi?”
Cevap vermedim. Çantamdan önce köşesinde “S” harfi işli o pembe bebeklik battaniyesini çıkardım, masanın üzerine bıraktım. Sude’nin bakışları bir anlığına battaniyeye kaydı, kaşları hafifçe gevşedi. Ardından kadife kutuyu çıkardım, kapağını açtım ve kızımın önüne koydum.
“İşte senin hayatının bedeli kızım,” dedim. Gözlerim dolmuştu ama tek bir damla akmasına izin vermedim. “On beş yıl boyunca annenin seni sattığını sandığın o üç bilezik. Hiç takılmadı. Hiç bozdurulmadı. Çünkü onlar benim kızımı sattığım para değil; babanın beni öldürmemesi için anneannenin kabul etmek zorunda kaldığı can fidyesiydi.”
Kenan’ın yüzü bembeyaz oldu. “Yalan söylüyor! Saçmalıyor bu kadın!” diye bağırdı ama sesi titriyordu.
O sırada hiç beklemediğim bir şey oldu. Yanında duran Filiz ayağa kalktı. Kırk beş yaşlarındaki o sakin yüzlü kadın, masadaki kutuya, kapağın içindeki o eğri büğrü tarihe ve sonra Kenan’a baktı.
“Yalan söylemiyor Kenan,” dedi Filiz, sesi buz gibiydi. “Senin o eski hastane raporlarını ve ilk eşine yaptıklarını geçen ay evrakların arasında bulmuştum. Sude’ye anlattığın o masalın yalan olduğunu biliyordum ama bu kadarını ben bile tahmin etmemiştim.”
Salonda çıt çıkmıyordu. Sude, masanın üzerindeki kutuya baktı. Parmakları titreyerek kutunun kapağındaki yazıya dokundu. On beş yıl önce hastaneden çıktığım günün bir gün öncesine ait o tarihe… Sonra başını kaldırıp bana baktı. O buz gibi bakışlar, saniyeler içinde paramparça oldu.
“Anne…” dedi Sude. Sesi, on yaşındaki o küçük kız çocuğunun sesiydi.
Gelinliğinin eteklerini toplayıp masanın etrafından dolaştı ve boynuma sarıldı. Gözyaşları omzumu ıslatırken, on beş yıllık bütün o hasret, bütün o acı ve yanlış anlaşılmalar o tek sarılışta eriyip gitti.
“Özür dilerim anne,” diye hıçkırdı. “Bilmiyordum… Bana hep böyle anlattılar, özür dilerim…”
Saçlarını okşadım, yıllardır kurduğum o tek hayalin gerçek oluşunu içime çektim. “Geçti kızım,” diye fısıldadım. “Artık gerçekleri biliyorsun, bu bana yeter.”
Kenan öfkeyle salonu terk ederken, ben kızımın elini tuttum ve onu damadın yanına, kendi mutluluğuna doğru uğurladım. Masada duran kadife kutuyu çantama koymadım; onu orada, geçmişin kirli gölgeleriyle birlikte bıraktım. Çünkü ben kızımı o gün geri kazanmıştım ve hiçbir altın, evladımın bana yeniden “Anne” deyişinden daha değerli değildi.