Kocam on iki yıldır bayramlarda annesine yalnız gidiyor

Sonra diz çöktü ve Ada’yı kucakladı. Kuzey beklemedi. O da aralarına girdi. “Babaanne, benim de adım Kuzey!” “Biliyorum oğlum.” “Nereden biliyorsun?” “Ben seni doğduğun günden beri biliyorum.” Kuzey küçük elleriyle kadının yüzünü tuttu. “Peki neden gelmedin?” Nazmiye Hanım’ın gözlerinden yaş aktı. “Gelemedim yavrum. Ama bundan sonra geleceğim.” Serdar birden masaya vurdu. “Anne! Yeter artık!” Salondaki herkes sustu. Elif’in babası ayağa kalktı. “Serdar Bey, bu kadın kim? Bu çocuklar kim?” Serdar ağzını açtı. Ama Nazmiye Hanım elini kaldırdı. “Ben söylemeyeceğim,” dedi. “Sen söyleyeceksin oğlum.” Serdar bana baktı. Gözlerinde öyle bir öfke vardı ki bir an çocukları arkama almak istedim. “Derya benim…” diye başladı. Durdu. Nazmiye Hanım bekledi. Elif bekledi. Çocuklar bekledi. Sonunda başını eğdi. “Karım.” Elif’in annesi elini ağzına götürdü. “Ne?” “On iki yıldır evliyiz,” dedi Serdar. “İki çocuğumuz var.” Elif’in babası sandalyesini geri itti. “Sen benim kızıma bekârım dedin!” “Bir yanlış anlaşılma oldu.” Elif ilk kez yüksek sesle konuştu. “Yanlış anlaşılma mı? Bana hiç evlenmediğini söyledin. İki ay boyunca benimle evlilik planı yaptın. Evini gösterdin. Tayin istememi söyledin. Hangisini yanlış anladım ben?” Serdar ona doğru döndü. “Elif, sen de şimdi olay çıkarma.” Elif çantasından küçük kırmızı bir kutu çıkardı. Masaya bıraktı. İçinde pırlanta bir yüzük vardı. “Bunu dün verdin,” dedi. “Cuma günü herkesin önünde takacağım dedin. Ben de sabaha kadar düşündüm. Meğer senin on iki yıldır yüzüğünü taşıyan bir karın varmış.” Sonra yüzüğü Serdar’a doğru itti. “Ben kimsenin yerini almaya gelmedim. Hele iki çocuğun annesinin yerini hiç.” Elif’in babası kızının omzuna elini koydu. “Biz gidiyoruz.” Nazmiye Hanım onları durdurdu. “Bir dakika. Hepinizin önünde söylemem gereken bir şey var.” Dolabın yanına yürüdü. Oradan beyaz bir zarf aldı. “Serdar,” dedi, “dün sana bir soru sordum. Bu nişan olursa Derya’yla çocuklara ne olacak, dedim. Hatırlıyor musun?” Serdar sustu. “Sen de bana ne dedin?” “Anne, şimdi sırası değil.” “Ben söyleyeyim.” Zarfı masaya bıraktı. “Derya zaten bir şey anlamaz, dedin. Bir süre sonra boşanırım, dedin. Çocuklar da annelerinde kalır, dedin.” O cümleyi duyunca dizlerimdeki güç çekildi. Elif’in annesi ağlamaya başladı. Ama ben ağlayamadım. Çünkü Serdar’ın benim arkamdan konuştuğu o cümlede, yalnız ben değil, Ada ile Kuzey de vardı. On iki yılın sonunda çocuklarını iki kelimeyle hayatından çıkarabilmişti. Annelerinde kalır. Nazmiye Hanım devam etti. “Bir de bu evi istedin benden. Elif’le burada yaşayacakmışsınız. Ben de huzurevine gidecekmişim.” Serdar bağırdı. “Anne, öyle demedim!” “Dedim mi demedim mi, onu tartışmayacağım. Dün söylediklerini duydum. Bugün de karının ve çocuklarının yüzüne bakıp cevap vermeni istiyorum.” Serdar bana döndü. “Derya, bunları sonra konuşalım. Eve dönelim. Çocuklar var.” “Evet,” dedim. “Çocuklar var.” Sesi iyice kısıldı. “Ben hata yaptım.” “Hayır Serdar. Hata bir kere yapılır. Sen on iki yıl boyunca her bayram bavul hazırladın, bize yalan söyledin, annene yalan söyledin. Bir de başka kadına evlenme sözü verdin. Bunların hiçbiri yanlışlıkla olmadı.” Bana yaklaştı. “Bak, ne istersen yapacağım. Elif’le görüşmeyeceğim. Annemle sizi barıştıracağım. Her şeyi düzelteceğim.” Ada’nın sesini duydum. “Baba, babaannemle bizi barıştırmana gerek yok.” Hepimiz ona döndük. Kızım Nazmiye Hanım’ın yanında duruyordu. “Biz zaten barışığız.” O anda içimde bir şey koptu. Serdar’ın yüzünde ilk defa çaresizlik gördüm. Ama artık o çaresizliği düzeltmek benim görevim değildi. Çantamdan nikâh yüzüğümü çıkardım. On iki yıl boyunca parmağımdan çıkarmadığım o ince altın halkayı masanın üstüne bıraktım. “Bunu al,” dedim. “Derya, yapma.” “Boşanma davasını açacağım. Çocukların sorumluluğundan kaçmana da izin vermeyeceğim. Bundan sonrasını avukatlar aracılığıyla konuşacağız.” Serdar yüzüğü almadı. Ben de bir daha ona uzatmadım. Çocukların ellerini tuttum. “Biz gidiyoruz.” Nazmiye Hanım hemen ayağa kalktı. “Derya, bir dakika.” İçeri gidip yün sepetini getirdi. Pembe kazağı Ada’ya, lacivert kazağı Kuzey’e uzattı. İkisinin de kolları henüz tamamlanmamıştı. “Bunları size örüyordum,” dedi. “Bitiremedim.” Kuzey kazağı başına geçirmeye çalıştı. “Kolum çıkmıyor babaanne!” Salondaki herkes o acı günün ortasında gülümsedi. Nazmiye Hanım çocuğun elini tuttu. “Çünkü bitmedi yavrum. Bir dahaki gelişinde tamam olacak.” Ada kazağını göğsüne bastırdı. “Biz yine gelecek miyiz?” Yaşlı kadın bana baktı. İlk defa onun yüzünde korku gördüm. Oğlunu kaybetmekten değil. Torunlarını bir daha görememekten korkuyordu. Yanına gittim. “Geleceğiz,” dedim. “Ama bu sefer habersiz değil. Sizi arayacağız. Siz de bizi arayacaksınız.” Nazmiye Hanım ellerime sarıldı. “Beni affeder misin kızım?” dedi. “On iki yıl sustum.” Bir süre cevap veremedim. Sonra şunu söyledim: “Sizin sessizliğiniz de canımızı yaktı anne. Bunu unutamam. Ama çocukları sizden uzak tutmayacağım. Bundan sonra birbirimize doğruyu söyleyerek başlayacağız.” Başını eğdi. “Haklısın.” O gün apartmandan çıkarken Serdar arkamızdan gelmedi. Merdivenlerde Ada elimi çekiştirdi. “Anne, babam artık eve gelmeyecek mi?” Ona yalan söylemek istemedim. “Bilmiyorum kızım. Ama biz kendi evimize döneceğiz. Sen, Kuzey ve ben. Babanla ilgili işleri de birlikte, doğru şekilde çözeceğiz.” Ada bir süre düşündü. “Babaanneyi arayabilir miyiz?” “Evet.” “Görüntülü de mi?” “Görüntülü de.” Gülümsedi. Kuzey elindeki yarım kazağı salladı. “Ben arabayı göstereceğim!” Isparta’ya döndüğümde ilk işim bir avukatla görüşmek oldu. Serdar birkaç hafta boyunca aradı. Bazen ağladı, bazen öfkelendi, bazen annesini suçladı. Sonra beni suçladı. Yuvamızı benim dağıttığımı söyledi. Ama o yuva çoktan çatlamıştı. Ben yalnızca çatlağın üstündeki perdeyi kaldırmıştım. Boşanma davası aylar sürdü. Serdar önce boşanmak istemedi. Sonra çocukların velayeti için tartıştı. Mahkemede annesinin kendisini zorladığını söyledi. Nazmiye Hanım oğlunun yanında değil, bildiği gerçeğin yanında durdu. Bildiklerini anlattı; sakladığı mektupları ve fotoğrafları gösterdi. Sonunda boşandık. Çocukların velayeti bana verildi. Serdar’ın çocuklarla kişisel ilişki kurmasına ve nafaka yükümlülüklerine ilişkin kararlar da verildi. Elif ise tayin istemedi. Afyon’da öğretmenliğe devam etti. Bir defasında bana mesaj attı: O gün kapıdan girdiğiniz için teşekkür ederim. Siz gelmeseydiniz ben de yıllarımı bir yalana verecektim. Mesajına uzun uzun baktım. Sonra cevap yazdım: İkimiz de aynı adamın farklı cümlelerine inanmışız. Bundan sonra kendi hayatlarımızı yaşayalım. Bir daha konuşmadık. Nazmiye Hanım ise sözünü tuttu. Her pazar akşamı çocukları aradı. İlk başlarda Ada fazla konuşmuyordu. Kuzey ise durmadan oyuncaklarını gösteriyordu. Nazmiye Hanım onları dinledi. Sabırla bekledi. Sonra çocuklar onu kendileri aramaya başladı. İlk yaz tatilinde Afyon’a gittik. Bu kez apartmanın önünde saatlerce beklemedik. Kapıyı Nazmiye Hanım açtı. Üstünde çiçekli bir elbise vardı. Saçlarını taramış, salona yeni perdeler asmıştı. Kuzey elindeki oyuncak arabayı kaldırdı. “Babaanne, bak! Senin ördüğün kazaktaki arabanın aynısı!” Nazmiye Hanım eğilip onu öptü. Ada da boynuna sarıldı. O gün sofrada dört tabak vardı. Kimse saklanmadı. Kimse merdivene itilmedi. Kimse kapının dışında beklemedi. Akşamüstü Nazmiye Hanım bana eski ceviz dolabın çekmecesini gösterdi. İçindeki mavi dosya hâlâ oradaydı. Ama yanına yeni bir albüm koymuştu. Albümün ilk sayfasında hepimizin o gün çekilmiş bir fotoğrafı vardı. Altına titrek el yazısıyla bir cümle yazmıştı: Torunlarımla ilk bayramım. “Anne,” dedim, “daha bayram değil.” Gülümsedi. “Benim için bugün bayram kızım.” Bir yıl sonra, Kurban Bayramı’nın arife günü Serdar çocukları aradı. Bayramın ilk günü onları görmek istediğini söyledi. Ada telefonda konuştu, sonra bana döndü. “Anne, babam bizi babaannede görebilir mi?” “İsterseniz, uygun şekilde görüşebilirsiniz,” dedim. “Babanız sizin babanız olmaya devam ediyor.” Ada başını salladı. “Görmek istiyorum. Ama bu sefer bizim orada olduğumuzu herkes bilsin.” Bayramın ilk günü Nazmiye Hanım’ın sofrasına yine dört tabak koyduk. Serdar öğleden sonra geldi. Kapıyı annesi açtı. Elinde iki hediye paketi vardı. Ada hediyesini aldı, teşekkür etti. Kuzey babasına oyuncak arabalarını gösterdi. Serdar çocuklarla bir süre konuştu. Giderken bana döndü. “Derya,” dedi, “bir gün beni affeder misin?” Ona baktım. Bir zamanlar cevabını duymak için gecelerce bekleyeceğim soruydu bu. “Bir gün öfkemi tamamen bırakabilirim Serdar,” dedim. “Ama bu, yeniden karın olacağım anlamına gelmiyor. Seninle evliliğimiz bitti. Çocuklarınla ilişkin ise bundan sonra nasıl bir baba olduğuna bağlı.” Başını eğdi. Bu kez hiçbir bahane söylemedi. Gittiğinde Ada pencereye koşmadı. Kuzey de arkasından ağlamadı. İkisi salona dönüp babaannelerinin yanına oturdu. Nazmiye Hanım geçen yaz başladığı yeni bir kazağı örüyordu. Ada yün yumağını tuttu. Kuzey yere uzanmış oyuncak arabasını sürüyordu. Ben mutfaktan çayı getirdim. O an, on iki yıl boyunca ilk kez, bayram sofrasında eksik olanın ben olmadığımı anladım. Eksik olan dürüstlüktü. Serdar annesinin beni istemediğini söylemişti. Ben de on iki yıl boyunca bir kadının beni görmeden reddettiğine inanmıştım. Oysa kapıyı kapatan kadın değildi. Kocamdı. Ve o kapı nihayet açıldığında, içeride başka bir gelin değil, yıllardır torunlarına kavuşmayı bekleyen bir babaanne bulmuştuk. Ada başını kaldırıp gülümsedi. “Anne, gelecek bayram da buraya gelelim mi?” Nazmiye Hanım cevap vermek için bana baktı. Ben çay bardağımı masaya bıraktım. “Gelelim kızım,” dedim. “Ama gelecek bayram kapıyı çaldığımızda kimse bizi saklamayacak.” Nazmiye Hanım gözlerini sildi. “Artık bu evin kapısı size hep açık.” Ve on iki yıl boyunca bayram sabahlarını çocuklarımla yalnız geçiren ben, ilk defa o sofrada kendimi misafir gibi hissetmedim. Çünkü o evde artık bir yalanı korumak için değil, birbirimizi görmek için toplanıyorduk. Serdar on iki yıl boyunca annesinden karısını, karısından annesini, ikisinden de gerçeği saklamıştı. Sonunda kaybettiği şey iki kadın arasında seçim yapma hakkı değil, kendisine inanacak bir aileydi. Ben ise o kapıya kayınvalidemden kabul görmek için gitmiştim. Dönerken çok daha değerli bir şey bulmuştum: Çocuklarıma, kimsenin onları saklamaya hakkı olmadığını gösterebilmiştim. SON.