'Ben hiçbir mektup almadım!' 'Bilmiyordum. Birkaç kez eve geldim. Annen beni içeri almadı.' 'Peki sonra neden vazgeçtin? Ben senin gelmeni yıllarca bekledim.' Babam ağlamaya başladı. 'Korktum. Reddedileceğimi düşündüm. Ama bunun bahanesi yok. Daha fazla çabalamalıydım.' Erkut araya girdi. 'Baban yıllar sonra beyin kanaması geçirmiş. Konuşması ve yürümesi etkilenmiş. Onu bulduğumda düzenli tedaviye ihtiyacı vardı. Buraya yerleştirilmesine yardımcı oldum.' Albümün içinde çocukluk fotoğraflarımın yanında düğünümden ve mezuniyetimden kareler vardı. Hepsini Erkut getirmişti. Babamın yıllardır görmediği hayatımı fotoğraflardan takip ettiğini düşünmek içimi acıttı. 'Benim hayatımı benden gizli paylaşmışsın,' dedim. 'Özür dilerim.' 'Özrün üç yıllık yalanı değiştirmiyor.' O gece Erkut'a eve gelmemesini söyledim. Yakın arkadaşım Ceren'in yanında kaldım. Sabaha kadar uyuyamadım. Babamın yüzüyle Erkut'un suçlu bakışları gözümün önünden gitmiyordu. Sabah telefonum çaldı. Arayan, Şinasi'nin eşi Tomris'ti. 'Erkut dün beni aradı,' dedi. 'Her şeyi anlattı. Şinasi onun için baba gibiydi. Belki yalanında onun adını bu yüzden kullandı. Ama yaptığını haklı bulmuyorum.' 'Üç yıl boyunca hiçbir şey bilmediniz mi?' 'Hayır, canım. Bilseydim seni böyle bir yalanın içinde bırakmazdım.' Telefonu kapattıktan sonra annemin eşyalarını sakladığım depoya gittim. Ölmeden önce bana verdiği yeşil bir dosya vardı. İçine bakmamıştım. O gün annemin hatıralarını karıştırmaya kendimi hazır hissedememiştim. Dosyayı açtığımda eski banka kayıtları, boşanma belgeleri ve sararmış mektuplar buldum. Babamın anlattıkları doğruydu. Annem gerçekten aile birikiminden kardeşine para aktarmış, işin batması evliliklerini sarsmıştı. Ama en çok mektuplar canımı yaktı. On sekizinci yaş günümde, üniversiteyi kazandığımda, hatta yirmi beşinci yaşımda babam bana yazmıştı. 'Sevgili kızım, benimle görüşmek istemiyorsan kararına saygı duyacağım. Ama seni hiç unutmadım. Kapım sana her zaman açık.' Mektubu okurken ağlamaya başladım. Oysa ben her doğum günümde babamın beni hatırlamadığına inanmıştım. Şimdi elimde, hiç okuyamadığım yılların kelimeleri duruyordu. Dosyanın sonunda annemin el yazısıyla hazırlanmış bir not vardı. 'Sezin'in babasına duyduğu öfkenin bir kısmı benim yüzümden. Onu koruduğumu sandım. Sonra gerçeği söylemekten korktum. Kızımı kaybetmek istemedim.' Notu tekrar tekrar okudum. Annem beni seviyordu. Bana yıllarca emek vermişti. Ama babamla aramıza girmiş, gerçeği saklamıştı. Babam da vazgeçerek bu ayrılığı büyütmüştü. İkisinin de hatası vardı ve ben ikisinin kararlarının sonuçlarıyla yaşamıştım. İki gün sonra yeniden merkeze gittim. Mektupları babamın önüne koydum. 'Bunların hepsi annemin dolabındaydı.' Babam her birini tanıdı. Parmaklarıyla zarfların üzerindeki tarihleri yokladı. 'Beni affedebilir misin?' diye sordu. 'Henüz bilmiyorum. Ama seni dinlemek istiyorum.' O gün saatlerce konuştuk. Geçmişte neler yaşadığını, neden yalnız kaldığını ve hastalığını öğrendim. Babam, beni kaybetmenin acısını anlattı ama kendi hatasını annemin üzerine yıkmadı. Sonra merkezin sosyal hizmet uzmanıyla görüştüm. Babamın bakım planını inceledim. Erkut yalnızca ziyarete gelmiyordu. Akşam yemeklerinde ve egzersizlerinde babama yardım ediyor, yalnız kaldığında yanında oturuyordu. Bazen saatlerce eski günlerden konuştuklarını öğrendim. Üstelik bakım masraflarının önemli bölümünü karşılamıştı. Eve dönüp banka hesaplarımızı incelediğimde başka bir gerçekle karşılaştım. Erkut bazı ödemeleri ortak hesabımızdan, bana haber vermeden yapmıştı. Miktarlar küçük değildi. Birlikte biriktirdiğimiz paraya benim fikrimi sormadan dokunmuştu. Bir hafta sonra onunla bir kafede buluştum. 'Neden bana söylemedin?' diye sordum. 'Annenin söylediklerinden sonra önce babanı tanımak istedim. Hasta ve yalnız olduğunu görünce yardım etmeye başladım. Sonra yalanlar büyüdü. Seni kaybetmekten korktum.' 'Evlilik yıldönümümüzdeki kedi de mi yalandı?' 'Babanın nefes darlığı artmıştı. Hemşire aradı. Gerçeği söylemeye cesaret edemedim.' 'Bana kalpsiz dedin, Erkut. Senin yalanına inanmamı sağlamak için beni suçladın.' Gözleri doldu. 'Haklısın. Utanıyorum.' 'Sadece yalan söylemedin. Bana ait kararları da elimden aldın. Babamı tanıyıp tanımayacağıma, paramızı nasıl kullanacağımıza sen karar verdin.' 'Biliyorum. Artık bunu değiştiremeyeceğimi de biliyorum.' 'Ortak hesabımızdan aldığın bütün parayı geri koyacaksın. Harcamaları belgeleyip bundan sonra benim adıma karar vermeyeceksin.' 'Kabul ediyorum.' 'Bir süre ayrı yaşayacağız.' Sessizce başını salladı. İlk kez kendisini savunmaya çalışmıyordu. İki hafta içinde bütün harcamaları belgeledi ve ortak hesaptan kullandığı parayı geri ödedi. Babamın bakımına ilişkin kararları da bana bıraktı. Ben ise babamı düzenli ziyaret etmeye başladım. Başlangıçta aramızda uzun sessizlikler oluyordu. Bazen ona kızıyor, bazen çocukluğumuzdaki güzel günleri konuşuyorduk. Güvenimizin bir günde geri gelmeyeceğini ikimiz de biliyorduk. Aylar içinde tedavisi ilerledi. Artık kısa mesafelerde yürüteçle yürüyebiliyordu. Konuşması da belirgin şekilde düzelmişti. Bir pazar günü onu evime davet ettim. Elinde ilkokul mezuniyetimde birlikte çekildiğimiz eski fotoğraf vardı. 'Bunu hep sakladım,' dedi. Fotoğrafta beni omuzlarımdan tutuyor, ikimiz de gülümsüyorduk. 'Geçmişi değiştiremeyiz baba. Ama bundan sonra birbirimize yalan söylemeyebiliriz.' Gözlerinden yaşlar süzüldü. 'Söz veriyorum.' O gün yıllar sonra ilk kez babama sarıldım. Eskiden güçlü sandığım omuzları artık zayıftı. Ama o sarılmanın ikimiz için de ne kadar önemli olduğunu biliyordum. Erkut'la da evlilik danışmanlığına başladık. Görüşmelerimiz kolay geçmedi. Kırgınlığımı anlattım, o savunmaya geçmeden dinlemeyi öğrendi. Bazen aynı konuları defalarca konuşmamız gerekti. Altı ay sonra yeniden birlikte yaşamayı denemeye karar verdik. Bunun koşulu açıktı: Artık hiçbir sır, hiçbir gizli harcama, hiçbir uydurma mazeret olmayacaktı. Erkut güvenimi yeniden kazanmanın zaman alacağını kabul etti. Ben de geçmişi yok saymadan geleceğimize bir fırsat vermeyi seçtim. Bir sonraki evlilik yıldönümümüzde Erkut yemeği hazırladı. Saat 18.30'da telefonu çaldı. Eskiden hemen anahtarlarına uzanırdı. Bu kez ekranı bana çevirdi. Babamdan mesaj gelmişti. 'İkinize mutlu yıllar. Yarın görüşürüz.' Erkut telefonu masaya bıraktı. 'Bu akşam hiçbir yere gitmiyorum.' Elini tuttum. 'Gitmen gerekseydi de bana gerçeği söyleyebilirdin.' 'Haklısın,' dedi. Babamın getirdiği fotoğrafı salondaki rafa yerleştirdim. Yanına annemin fotoğrafını koydum. İkisini de sevgileriyle ve hatalarıyla hatırlayacaktım. Annemin yanlışlarını kabul etmek onu sevmediğim anlamına gelmiyordu. Babamı affetmeye çalışmam da geçmişte yaşananları silmiyordu. Evliliğimiz eskisi gibi kusursuz görünmüyordu. Ama artık birbirimize dürüst davranıyorduk. Zor sorulardan kaçmıyor, birbirimizin kararlarına saygı gösteriyorduk. O akşam saat 18.30 geçtiğinde Erkut kapıya yönelmedi. Yanımda kaldı. Ben de geçmişin bütün acılarına rağmen kendi hayatımın kararlarını yeniden elime aldığımı hissettim. Çünkü sonunda anlamıştım: Bir aileyi ayakta tutan şey kusursuz insanlar değil, gerçeği saklamadan birbirinin karşısında durabilen insanlardı.
