Anne, ama… — Seni kötülüyorum demiyorum — dedi Neriman eliyle havayı keserek — sadece çalış diyorum Evde oturma Emre tek başına kaldıramaz Hakan çalışma odasından çıktı, polo tişört, elinde çay bardağı: — Haklı söylüyor anne İş bulamazsan gel bizim spada resepsiyonist olarak başla Emre kaşığı bıraktı: — Hakan, bırak Elif kendine uygun bir iş bulacak Yemek kırk dakika sürdü Selin altın kaporasını üç kez gündeme getirdi Hakan genişleme planlarından beş kez bahsetti Neriman defalarca iç çekti Emre sustukça sustu — ama masanın altında elimi sıktığını hissettim Dönüş yolunda tek cümle söyledi: — Takma bunları Ona baktım: — Hiç yorulmuyor musun? — Alıştım artık Pencereden dışarı baktım, sokak lambaları tek tek geçiyordu Hesabımda 120 milyon lira vardı Ama o masada tek bir mantıklı ya da cesur cümle kuramadım Korktuğumdan değil — görmek istediğimden Bu insanların nereye kadar gideceklerini Ertesi gün Selin Instagram’a bir fotoğraf paylaştı: ünlü bir markanın kolyesi, fiyatı 180 000 TL Altına uzun uzun yazmış — kocasını göklere çıkarmış, “bazı insanlar” diye ima ederek bizi aşağılamış Emre postu gördü, ekranı kapattı: — Bakma Telefonumu gösterdim: — Ablan paylaşmış Almadı: — Bakma dedim O sabah beni bir “iş görüşmesine” bırakıyordu — aslında ben bankaya gidip yatırım danışmanıyla görüşecektim — Selin hep böyleydi — dedi direksiyon başında — Ömür boyu mu boyun eğeceksin? — Abla bu, Elif — Abla diye karını sosyal medyada aşağılayabilir mi? Sustu Köşede arabayı durdurdu: — Elif, biliyorum Selin çok ileri gidiyor Ama annem zayıf, kavga istemiyorum Sen yeni bir iş bulunca her şey düzelir Kapıyı açtım: — Emre — Efendim? — Bir gün ablanın yüzlerce katı param olduğunu öğrenirse, bana nasıl davranır dersin? Şaşırdı, sonra hafifçe güldü: — Ne düşünüyorsun sen? Hadi git, görüşmeye geç kalma Başarılar Arabadan indi gözümün önünde Eski model Renault Clio’su — değeri belki 600 000 TL — trafiğe karıştı, kayboldu.Bankaya girdim — Günaydın, büyük çaplı bir yatırım danışmanlığı almak istiyorum — Ne kadarlık bir yatırım düşünüyorsunuz, hanımefendi? — 120 milyon Türk Lirası Müdürün yüzü… paha biçilemezdi Gözleri fal taşı gibi açıldı, inanıp inanmamak arasında kaldı Bir hafta sonra Selin daha da saldırganlaştı Sadece sosyal medyada değil, aile WhatsApp grubunda da Kredi kartı ekstrelerinin fotoğraflarını atıyordu: “Emre, bana 250 000 TL borç ver Hakan’ın spa ekipmanları yüzünden fatura patladı İşsiz karına biriktireceğine ailene yardım et” Emre cevap yazmadı, ama stresli olduğunu görebiliyordum Bir gece onu balkonun karanlığında oturmuş, hesap makinesiyle faturalara bakarken buldum — Emre — dedim — niye Selin’e paramız olmadığını söylemiyorsun? — Söyledim, Elif Ama onlar senin yüzümden cimrilik yaptığımı sanıyor — dedi yorgun bir sesle — Annem demiş ki eğer senin gereksiz harcamalarını durdurmazsam, mahvolacakmışım Acı acı gülümsedim “Acı çekmemi” mi görmek istiyorlardı? Gösterecektim onlara İki hafta sonra, Hakan büyük bir restoranda akşam yemeği organize etti Beşiktaş’ta, Boğaz manzaralı pahalı bir mekan Daveti “yeni spa ortaklığını kutlama” olarak duyurdu Ama ben gerçeği biliyordum — bankadaki bir tanıdığımdan öğrenmiştim: Hakan’ın spaları iflas eşiğindeydi Ataşehir’deki daireleri hacze gidiyordu Bu yemeğin tek amacı, annenin önünde Emre’yi köşeye sıkıştırıp para istemekti Restorana vardığımızda herkes çoktan oturmuştu Selin süslü püslü — ama takıların sahte olduğunu artık anlayabiliyordum Hakan milyoner edasıyla kadeh kaldırıyordu — Elif! Hoş geldin — dedi Selin şarap yudumlarken — hâlâ iş bulamadın mı? Yazık, resepsiyonist seviyesinde biri için bile zor zamanlar… Hiçbir şey söylemedim Menüdeki en pahalı bifteği sipariş ettim — Vay canına, Elif — dedi kayınvalidem Neriman — işsizsin ve en pahalı tabağı mı istiyorsun? Yazık, hesabı kocan ödüyor — Bırakın anne — dedi Hakan gülerek — belki hazır makarnaya dönmeden önceki son ziyafeti budur O anda Hakan’ın telefonu çaldı Yüzü bembeyaz oldu, dışarı çıktı Döndüğünde elleri titriyordu — Emre… kardeşim — dedi kısık sesle — tedarikçim yarına kadar 5 milyon TL ödemezsen dava açacak Sizin evin tapusunu teminat olarak kullansak… Emre çatalı düşürdü: — Ne?! Bizim evi mi?! — Emre, biz aileyiz! — diye bağırdı Selin — senin küçük evin Hakan’ın işinin yanında ne ki?! Kâr edersek size daha büyük ev alırız! Karının lafıyla cimrilik yapma! Neriman Emre’ye baktı: — Oğlum, imzala Bir imza yeter Bu kadarı yetmişti Yavaşça ayağa kalktım Peçeteyi aldım, ağzımı sildim — Yeter — dedim buz gibi bir sesle — Ne yeteri?! Otur yerine, Elif! Senin burada söz hakkın yok! — diye bağırdı Selin Yeni telefonumu çıkardım, banka uygulamasını açtım ve ekranı Selin’in yüzüne doğru çevirdim Selin’in gözleri büyüdü Dudakları titredi — Bu… bu ne? — dedi kekeleyerek — 1… 120 milyon… TL mi? — 120 000 000 Türk Lirası — düzelttim — Hesaplayın Hakan’ın tüm spalarından, batık inşaatlarından, sahte altınlarından fazla Herkes dondu Emre bile ayağa kalktı, inanamayarak: — Elif… bu nereden çıktı? — Piyango — dedim, gözlerimi doğrudan Selin’e dikerek — İşimi kaybettiğimi söylediğim gün kazandım Sadece görmek istedim — hiçbir şeyimiz olmadığını sanırlarsa, kim yanımızda kalır? İşte sonuç Hakan’a döndüm: — Eniştecim? Resepsiyonist, öyle mi? Belki spa’nın bulunduğu binayı satın alıp otopark yaparım Hakan yutkundu: — Elif… yenge… şaka yapıyordum… — Yenge mi? — güldüm — Beş dakika önce “hazır makarna” diyordun, değil mi? Selin’e döndüm Titriyordu — Şu ağladığın 65 000 TL’lik altın kaporası var ya? Al Çantamdan bir deste banknot çıkardım — yaklaşık 500 000 TL — ve masanın ortasına koydum — Bana yaptığınız her aşağılamayı, her hakareti, her göz yaşını ödeyecek kadar para var burada Ve bir daha kocamı arayıp para istemeyin — Elif… — dedi Emre, hâlâ şoktaydı — Emre, seni seviyorum Ama ailen mi? Onlar bizim uzaklaşmamız gereken sebep Çantamı aldım ve ayağa kalktım: — Yemek hesabı? Merak etmeyin, ödendi Gururunuzu da alın yanınıza Arkama bakmadan çıktım İçeriden Selin ve Hakan’ın bağırışlarını duydum — masadaki parayı kapışıyorlardı Neriman sadece izliyordu Otoparkta Emre’nin elini omzumda hissettim — Konuşalım — dedi Ciddi ama kızgın değildi Gülümsedim: — Tamam Ama yeni evimizde O gece eski daireye dönmedik Boğaz manzaralı beş yıldızlı bir otele gittik Emre iki saat boyunca sessiz kaldı, şehrin ışıklarına baktı Karısının artık milyoner olduğunu, ailesinin ise tamamen rezil olduğunu biliyordu — Emre — dedim yanına yaklaşarak — kızgın mısın? Derin bir nefes aldı ve bana baktı: — Paraya kızgın değilim, Elif Artık borç derdimiz olmayacak diye şükrediyorum Ama kendi ailemin, bir şeyimiz olmadığını sandıklarında bizi iki paralık etmesi… işte o acıtıyor Elini tuttum: — Bunu yapmamız gerekiyordu, Emre Gerçeği görmen için Gözleri doldu ama ağlamadı Sadece elimi sıktı — aynı o ilk gece, mutfakta diz çöküp “Ben sana bakarım” dediği zamanki gibi Selin ve Hakan’ın çöküşü uzun sürmedi Hakan’ın spa zinciri tamamen battı Tefeciler restoranda masaya bıraktığım parayı duyunca, onların hâlâ bir yerlerden para bulabildiğini sandılar ve baskıyı artırdılar Ataşehir’deki daire hacze gitti Kredi kartları bloke edildi Selin’in Instagram’daki o gösterişli hayatı bir gecede söndü Haftalar içinde, Selin’in konumu “İstanbul” yerine “Bolu” oldu O 160 metrekarelik daireden, Bolu’da küçücük bir kiralık daireye taşındılar Her gün Emre’yi arıyorlardı: “Emre, merhamet et! Sokağa atılıyoruz! Karına söyle, hâlâ aileyiz!” — Selin’in WhatsApp mesajları “Oğlum, ablanı yüzüstü bırakma Kan bağı her şeyin üstündedir” — Neriman’ın sesli mesajları Bu sefer Emre engelledi Hepsini
