Balo gecesi, spor salonunun kapılarından dışarı yüksek ve ritmik bir müzik taşıyordu. Bir an anneannemin arabasında oturdum, çiftlerin içeri girişini izledim. Sonra kendi kendime dedim ki, Buraya kadar geri dönmek için gelmedin. Böylece onun yardımıyla içeri girdim. İlk başta fena değildi. Birkaç kişi gülümsedi, bazıları selam verdi. Ancak gerçeği fark etmem uzun sürmedi. Böylece onun yardımıyla içeri girdim. Kızlar kendi çevrelerinde kalıyor, birbirlerine sokulup fısıldaşıyor ve benden uzak duruyorlardı. Erkekler ise sanki ben orada yokmuşum gibi yanımdan geçip gidiyordu. Herkes fotoğraf çekiniyor, gülüyor, dans ediyordu ve kimse beni fark ediyor gibi görünmüyordu. Kimse kaba bir şey söylemedi. Ama durum yeterince açıktı. Oraya, o merkeze ait değildim. Bir süre sonra salonun köşesine geçtim. Kendime bunun sorun olmadığını, zaten bunu beklediğimi söyledim ama orada tek başıma otururken yine de canımın yandığını hissettim. Kimse kaba bir şey söylemedi. Öylece dans pistine bakıyor, belki de erken ayrılırım diye düşünüyordum. Tam o sırada görüş alanıma biri girdi. “Selam, Lale.” Gelen Demir’di. Birkaç derse beraber girmiştik. Çok konuştuğum biri değildi ama kim olduğunu biliyordum. Herkes bilirdi. Rahat ve komik biriydi. Boylu poslu ve yakışıklı olması da cabasıydı. Bana karşı her zaman nazik olmuştu. Görüş alanıma biri girdi. “Selam,” dedim. Demir dans pistine doğru başını salladı. “Bunu bilerek mi pas geçiyorsun?” Hafifçe omuz silktim. “Öyle sayılır.” Beni bir saniye süzdü, sonra beni dansa davet etti: “Benimle dans et.” Neredeyse gülecektim. “Bunun işe yarayacağını sanmıyorum.” “Neden?” Sandalyemi işaret ettim. “Bazı şeyleri kısıtlıyor.” “Hayır, kısıtlamıyor.” Ben cevap veremeden arkama geçti ve nazikçe tekerlekli sandalyenin tutamaklarını kavradı. “Benimle dans et.” “Demir—” “Güven bana.” Ve sonra beni tam dans pistinin ortasına sürdü. İlk başta gözlerin üzerimizde olduğunu hissettim. Omuzlarım gerildi. Neredeyse durmasını söyleyecektim. Ama o hiç acele etmedi. Demir müzikle birlikte yavaş ve istikrarlı bir şekilde hareket etti, sandalyeyi sanki ritmin bir parçasıymış gibi döndürdü. Bunu büyük bir mesele haline getirmedi ya da dikkat çekmeye çalışmadı; sadece dans etti. Ve bir şekilde… bu, diğer her şeyin silinip gitmesini sağladı. Neredeyse durmasını söyleyecektim. O beni yavaşça bir daire içinde döndürürken kendimi gülerken, gerçekten gülerken buldum. O gece ilk kez, kendimi yersiz yurtsuz hissetmedim. Görülmüştüm! Dışarıda beklediğimden daha uzun süre kaldık. Birkaç parça çaldı ve biz sadece eğlendik. Sonunda pistten ayrıldığımızda, gülümsemekten yanaklarım ağrıyordu. Kendimi yersiz yurtsuz hissetmedim. “Teşekkür ederim,” dedim. Demir sanki çok basit bir şeymiş gibi omuz silkti. “Her zaman.” Ama bana bakış tarzı… Hiç de önemsiz bir şey değildi. Arkasında bir şey vardı. Tam olarak çözemediğim bir şey. Öyle ya da böyle, o gece bana kendimi gerçekten özel hissettirdi ve önemli olan tek şey buydu.
