Nişanlımın ailesi beni istemeye geldiğinde annem çay tepsisini bıraktı

O an içimde on yıldır yanan o sahte vicdan ateşi tamamen söndü. Yerine buz gibi, keskin bir aydınlanma geldi. Kaza günü traktörün arkasına binmem için beni çağıran da Fatih’ti, o dik yokuşa süren de oydu. Ama annem beni katil ilan etmişti, ben de celladıma on yıl boyunca hizmet etmiştim. Elimdeki otobüs biletini ve sırt çantasındaki paraları yatağın üzerine fırlattım. İkisi de paraya doğru atılacak gibi oldu ama durdular. “Alın,” dedim, sesim odanın duvarlarında yankılandı. “Hepsi sizin olsun. Kayısı da sizin olsun, bahçe de, bu ev de.” Odadan çıktım. Annem arkamdan “Nereye gidiyorsun, telefonun bende, kimseyi arayamazsın!” diye bağırdı. Mutfağa geçtim. Annemin önlüğünün cebindeki anahtarı hatırladım ama ona ihtiyacım yoktu. Mutfak tezgâhının üzerindeki ağır demir havan elini aldım, kilitli çekmecenin kilidine tek bir darbe indirdim. Kilit parçalandı. Telefonumu aldım, ekrana baktım. Cem’den gelen on iki cevapsız arama vardı. Avluya çıktığımda sabahın ilk ışıkları Yeşilyurt’un kayısı ağaçlarının arasından süzülüyordu. Sırtımda sadece üzerimdeki ince hırka vardı. Ne bir bavul aldım ne de yıllarca emek verdiğim o mahsulden tek bir kuruş. Cem’i aradım. İkinci çalışta açtı. “Gülşen? İyi misin?” “İyiyim Cem,” dedim bahçe kapısının sürgüsünü çekerken. “Ailene söyle, istemeye gelmelerine gerek yok. Ben geliyorum.” Arkamdan annemin feryadı, Fatih’in pencereden bakan şaşkın yüzü kaldı. Bahçe kapısını arkamdan kapattım. On yıl sonra ilk kez, sadece kendi adımlarımın sesini dinleyerek yola çıktım.