Ertesi sabah noter huzurunda bir vasiyetname düzenledim. Mevcut malvarlığımın ileride nasıl paylaştırılmasını istediğimi, kanuni hakları saklı tutarak açıkça belirttim. Duru'ya mümkün olan en büyük güvenceyi bırakmak, hastalık ve bakım masraflarım için de ayrı bir kaynak ayırmak istiyordum. Serdar, vasiyetnamenin tek başına her türlü miras hakkını ortadan kaldırmayacağını özellikle anlattı.
Duru'ya söyledim mi? Hayır. Ona iyilik yaptığımı düşündürerek yükünü daha da artırmak istemedim. Ameliyat parasını kabul etmiştim; kendi isteğiyle verdiği o parayı ilk fırsatta geri ödemeye karar verdim.
İşlem sorunsuz geçti. Doktor, iyileşmenin birkaç hafta dikkat gerektirdiğini söyledi. Uyandığımda başucumda Duru oturuyordu. Çantasında ders planları vardı; okuldan izin aldığı günlerin işlerini evde tamamlamaya uğraşıyordu. Bana su içirirken sanki kendi hayatından hiçbir şey eksilmemiş gibi davranıyordu.
Üçüncü gün Serdar hastaneye geldi. Çevre kararını, tapu kayıtlarını ve anlaşmayı incelemişti. Araziye ilgi gösteren iki şirketle ilk görüşmeler yapılabileceğini söyledi. İkisinden de bağlayıcı teklif alınmamıştı; acele satış yapmamamı önerdi. Benim için en önemli haber ise geçmişten kalan borçların güncel durumunun netleşmeye başlamasıydı.
Dördüncü gün kapı sertçe açıldı. Baran içeri girdi. Kravatı gevşemiş, telefonu elindeydi.
'Baba, araziyle ilgili insanlara neden benim haberim olmadan konuşuyorsun?'
Şaşkınlığımı gizleyemedim. Meğer sektördeki tanıdıklarından biri danışmanlık şirketinin ismimi yeniden gündeme aldığını duymuştu. Baran, toprağın değerlenebileceği haberini benden önce sahiplenmiş gibiydi.
'Önce ameliyatımın nasıl geçtiğini sorabilirdin,' dedim.
Bir an sustu. Sonra 'İyi olduğunu görüyorum. Ama böyle bir fırsatı profesyonelce yönetmek gerekir,' dedi. 'Ben bu işleri biliyorum.'
Serdar sandalyesinden kalkıp kendini tanıttı. Baran ona dönerek 'Babamın işlerini ben takip edeceğim,' deyince avukat çantasından yıpranmış bir dosya çıkardı.
'Önce geçmişte imzalanan anlaşmayı hatırlayalım,' dedi.
Dosyanın içinde beş yıl önceki mal paylaşımı belgeleri vardı. Perihan'ın ev ve birikim üzerindeki haklarını, benimse araziye ilişkin mülkiyet ve sorumluluklarımı gösteriyorlardı. Baran'ın annesine o günlerde verdiği tavsiyeler, aile içinde yazışmalarla da biliniyordu. Serdar belgeleri masaya yaydı ama Baran'ın yüzüne suçlayıcı bir bakış atmadı.
'Bu anlaşmanın amacı riskleri ayırmaktı,' dedi. 'Arazinin sorumluluğu Nihat Bey'de kaldı. Bugün değeri artarsa mülkiyet durumu kendiliğinden değişmez.'
Baran önce bana, sonra belgelere baktı. 'Ben annemi korumaya çalışıyordum,' dedi.
'Bunu anlıyorum,' dedim. 'Ama o sırada ben de tek başıma kalmıştım.'
'O zaman arazi değersizdi.'
'Bugün de cebimde satıştan kazanılmış tek kuruş yok. Yine de sen şimdiden kendi payını soruyorsun.'
Bu kez söyleyecek söz bulamadı. Duru koridordan iki bardak çayla dönmüştü. Kapının önünde durup hepimizi gördü. Ne olduğunu anlamayınca yanına çağırdım.
'Sana borçlandım kızım,' dedim. 'Önce o borcu ödeyeceğim.'
'Baba, bu yüzden mi avukat çağırdın?'
'Hayır. Bundan sonra kararlarımı açık ve düzgün vermek için.'
Serdar, planladığım satışta önceliğin sağlık giderlerimi karşılamak, kalan borçları temizlemek ve Duru'nun verdiğini geri ödemek olduğunu anlattı. Vasiyetnameden söz ettim ama içeriğini tartışmaya açmadım. Bunun çocukları birbirine karşı yarışa sokmak için hazırlanmadığını özellikle söyledim.
Baran sandalye çekip oturdu. İlk kez sesi alçalmıştı. 'O gece seni yüzüstü bıraktım,' dedi. 'Her şeyi hesapladım ama ameliyatını hesaba katmadım.'
Özür dilemesi beni rahatlattı; yaşananları silmedi. 'Beni seviyorsan bunu kazanç ihtimali doğduğunda değil, ihtiyaç duyduğumda da göstermelisin,' dedim.
Satış işlemleri sırasında öğrendiğim bir ayrıntı beni ayrıca düşündürdü. Arazi yıllarca değersiz sanılırken emlak vergilerini aksatmamış, bakım masraflarını küçük işler bularak ödemiştim. O dönem Baran bir kere bile arazinin durumunu sormamıştı. Şimdi danışmanlık şirketleriyle görüşme teklif ediyordu. Teklifini kabul etmedim; yalnızca hangi firmalarla çalıştığını tarafsız biçimde bildirebileceğini söyledim. İşlemlerin bağımsız yürütülmesi hepimiz için daha sağlıklıydı.
Duru ise para konuşulduğunda hâlâ huzursuz oluyordu. Ona, bir insanın yaptığı fedakârlığın sonradan mülkiyet hesabına dönüştürülmemesi gerektiğini söyledim. 'Bana değer biçmedin, yanımda durdun,' dedim. 'Seni diğerlerinden üstün göstermek için değil, zor gününde yalnız kalmaman için bir düzen kurmak istiyorum.' O da başını salladı. Sonra okulundaki çocukların hazırladığı geçmiş olsun kartlarını gösterdi. Renkli kâğıtlardaki kısa cümleler, o gün imzaladığımız bütün resmi belgelerden daha sıcak geldi.
Serdar son kontrol görüşmesinde, sağlık ve bakım giderlerimin ayrı tutulduğu bir hesap açmamı önerdi. Tavsiyesini uyguladım. Vasiyetnamemin bir nüshasının usulüne uygun korunmasını sağladım. Başkalarını şaşırtacak büyük bir açıklama yapmadım. Hayatım boyunca borçları, kayıpları ve beklentileri susturarak yönetmeye çalışmıştım. Bu kez konuşmanın, kararları açıklamanın ve gerektiğinde sınır koymanın daha dürüst olduğunu gördüm.
İki ay sonra arazi için ciddi bir teklif aldık. Bağımsız değerleme yaptırdım, vergi ve masrafları hesapladık. Sonunda tamamını değil, bir bölümünü satmaya karar verdim. Böylece hem mali güvence sağladım hem kalan toprağı aceleyle elden çıkarmadım.
Duru'nun hesabına ameliyat için verdiği tutarın tamamını yatırdım. Ardından birlikte ikinci el bir otomobile baktık. 'Baba, bana borçlu değilsin,' dedi. 'Biliyorum,' diye karşılık verdim. 'Ama senin geleceğinin de güvende olmasını istiyorum.'
Perihan'la yıllardır sürüncemede bıraktığımız evliliği sakinlikle konuştuk. Ayrı yaşamaya karar verdik ve hukuki süreci başlattık. Birbirimizi cezalandırmaya çalışmadık; yalnızca uzun zamandır var olan uzaklığı kabul ettik.
Baran bir süre sonra yeniden aramaya başladı. İlk konuşmalarımız tutuktu. Zamanla işinden değil, doktor kontrolümden ve Duru'nun okulundan söz etmeyi öğrendi. Güvenin geri gelmesi uzun sürecekti; buna rağmen kapıyı tamamen kapatmadım.
İyileştikten sonraki ilk pazar sabahı Duru bana kahvaltıya geldi. Masaya ekmek koyarken 'Artık birikim yapmaya yeniden başladım,' dedi. Gülümsedim. Hayatımda en değerli şeyin bir arazi ya da banka hesabı olmadığını o sabah bir kez daha anladım: Zor günümde yanımda duran insanın elini, iyi günümde de bırakmamaktı.