O pazartesi kimse yokuştan koşarak inmedi

O da yalandı. Ama etkiliydi. Adamlar Emre’yi bıraktı. Çocuk yere düştü. Hasan koşup onu kaldırdı. Bandı ağzından söktü. Emre ağlamadı. Sadece nefes almaya çalıştı. “Hasan Amca…” “Buradayım oğlum. Buradayım.” Polis araçları sokağa girdiğinde gri şapkalı adam kaçmaya çalıştı. Ama kasklı yolcu, inşaatta alıştığı hızla önüne geçti. Adam kayıp çamura düştü. Polisler onu ve yanındakileri kelepçeledi. Emre titriyordu. Üzerinde okul forması yoktu. Eski bir eşofman giydirmişlerdi. Kolunda morluklar vardı. Polis memuru yumuşak bir sesle sordu: “Adın ne oğlum?” “Emre.” “Kaç yaşındasın?” “On üç.” “Bu adam akraban mı?” Emre gözlerini indirdi. “Annemin birlikte yaşadığı adam.” “Annen nerede?” “Bilmiyorum. İki gündür eve gelmedi.” Hasan’ın içi sıkıştı. Bir çocuğun “bilmiyorum” deyişi bazen koca bir evin karanlığını anlatır. Emre karakola götürüldü. Hasan da onunla gitti. Otobüs yolcuları önce dağılır sanmıştı. Ama çoğu karakolun önüne kadar geldi. Neriman Abla, çocuğa sıcak poğaça aldı. Kasklı adam, “İfademi vermeden gitmem” dedi. Bakkal bile geldi. Başını öne eğmişti. “Ben korktum,” dedi polise. “Ama çocuk iki gündür dükkânın önünde oyalanıyordu. Bir şey diyecek gibi oluyordu.” Hasan ona sert baktı. “Korktukça çocuklar kayboluyor.” Bakkal cevap veremedi. O gün karakolda çok şey ortaya çıktı. Gri şapkalı adamın adı Veysel’di. Emre’nin annesiyle yaşıyordu. Borçları vardı. Sanayide çalışan bazı adamlarla bağlantılıydı. Emre’yi okuldan alıp şehir dışındaki bir tamir atölyesine “çırak” diye gönderecekti. Aslında çıraklık değil, borç karşılığı zorla çalıştırmaydı. Emre bunu birkaç gün önce duymuştu. Kaçmak istemişti. Ama evden çıkmasına izin vermemişlerdi. Son çare olarak çantasına not bırakmıştı. Neden Hasan’a? Polis sordu. Emre başını kaldırmadan cevap verdi. “Çünkü o beni bekliyordu.” Bu cümle odadaki herkesi susturdu. Hasan’ın gözleri doldu. Yıllarca direksiyon sallamıştı. Sabahın köründe uykusuz, trafikte sinirli, yolcularla boğuşarak. Ama o bir dakika… O küçücük bir dakika… Bir çocuğa, dünyada birinin kendisini fark ettiğini hissettirmişti. Emre geçici korumaya alındı. Annesi bulunduğunda perişan hâldeydi. Veysel’in baskısından kaçmış, akrabasına sığınmıştı. Oğlunun götürüleceğini bilmediğini söyledi. Ama polis onun da uzun süredir şiddet ve tehditle susturulduğunu anladı. Sosyal hizmetler devreye girdi. Emre birkaç gün devlet korumasında kaldı. Hasan her gün karakola, sonra çocuk merkezine gitti. Elinde bazen simit, bazen meyve suyu, bazen de sadece sessizliği vardı. Emre ilk gün konuşmadı. İkinci gün de çok az konuştu. Üçüncü gün Hasan’a baktı. “Otobüs ne oldu?” Hasan gülümsedi. “Bensiz de gider.” “Yolcular kızdı mı?” “Bazıları başta kızdı. Sonra hepsi senin için indi.” Emre gözlerini kaçırdı. “Ben sorun çıkardım.” Hasan’ın sesi sertleşti ama sevgiyle. “Sen sorun çıkarmadın. Sen yardım istedin.” “Ben yazınca da çok korktum.” “İyi ki yazdın.” Emre ilk kez ağladı. Sessizce. Çocuk gibi değil, uzun süre çocuk olmasına izin verilmemiş biri gibi. Hasan ona sarılmadı hemen. İzin bekledi. Emre yavaşça başını onun omzuna koydu. O an Hasan kendi oğlunu düşündü. Yıllar önce evden ayrılıp başka şehre giden, araları soğuyan oğlunu. Belki de bu yüzden Emre’yi beklemişti. İnsan bazen kurtaramadığı bir ilişkinin ağırlığını, başka bir çocuğun durağında telafi etmeye çalışır. Haber mahalleye yayıldı. “Otobüsçü çocuk kaçırılmasını engelledi.” “Bir dakika beklemesiyle kurtarmış.” “Biz de her sabah söyleniyorduk.” Hasan bu laflardan rahatsız oldu. Kahraman olmak istemiyordu. Çünkü kahramanlık dediğin şey bazen yapılması gerekeni, biraz geç de olsa yapmaktı. Okul da karıştı. Müdür, Emre’nin sık sık morluklarla geldiğini, devamsızlık yaptığını ama “aile problemi” diye geçiştirildiğini kabul etmek zorunda kaldı. Hasan okula gitti. Müdür odasında, tıpkı otobüste olduğu gibi, başını eğmeden konuştu. “Ben şoförüm. Öğretmen değilim. Ama bir çocuğun her sabah korkarak koştuğunu gördüm. Siz nasıl görmediniz?” Müdür sustu. Rehber öğretmen ağladı. “Keşke daha erken fark etseydik.” Hasan yorgun bir sesle cevap verdi: “Keşke demek yetmiyor. Bundan sonra fark edeceksiniz.” Aradan üç hafta geçti. Emre'nin hayatı yavaş yavaş düzene girmeye başlamıştı. Sosyal hizmet uzmanları, annesinin durumu ve çocuğun güvenliğiyle ilgili gerekli incelemeleri yapıyordu. Veysel tutuklanmış, onunla bağlantılı kişiler hakkında da soruşturma başlatılmıştı. Hasan ise her sabah aynı saatte otobüsünün direksiyonuna geçiyordu. Ama artık durakta bekleyen çocuklara başka gözle bakıyordu. Bir sabah Neriman Abla ön koltuğa oturdu. — Hasan, Emre bugün okula başlayacakmış. Haberin var mı? Hasan gülümsedi. — Var. Dün konuştuk. Yeni okul çantası da almışlar. — Sen mi aldın? — Ben sadece eşlik ettim. Çantayı kendisi seçti. Neriman Abla başını salladı. — İyi ki o gün beklemişsin. Hasan cevap vermedi. Çünkü o gün yaptığı şeyin büyüklüğünü hâlâ tam olarak anlayamıyordu. O sabah otobüs durağına geldiğinde, kaldırımın kenarında tanıdık bir siluet gördü. Emre'ydi. Üzerinde tertemiz okul kıyafetleri, sırtında yeni çantası vardı. Saçlarını taramış, ayakkabılarını bağlamıştı. Hasan otobüsü durdurunca çocuk gülümsedi. — Günaydın Hasan Amca! Hasan kapıyı açtı. — Günaydın aslanım. Bugün geç kalmadın. Emre otobüse bindi. Önceki günlerde yaptığı gibi en arka koltuğa gitmedi. Şoförün hemen arkasındaki koltuğa oturdu. — Hasan Amca, sana bir şey soracağım. — Sor bakalım. — O gün beni beklemeseydin ne olurdu? Hasan'ın elleri direksiyonda bir an hareketsiz kaldı. — Bilmiyorum oğlum. Ama iyi ki beklemişim. Emre camdan dışarı baktı. — Ben o gün çok korkmuştum. Notu yazarken bile kimsenin bana inanmayacağını düşündüm. Herkesin başı beladaydı. Kimse benimle uğraşmak istemez sanmıştım. Hasan aynadan ona baktı. — Bak Emre, bunu iyi dinle. Bir çocuk korkuyorsa, bir yetişkinin işi o çocuğu susturmak değil, neden korktuğunu anlamaktır. Sen yardım istediğin için utanmayacaksın. Asla. Emre başını salladı. Otobüs hareket etti. O gün durağa geldiklerinde Hasan, Emre'nin okul kapısına kadar yürüdüğünü gördü. Çocuk içeri girmeden önce dönüp el salladı. Hasan da elini kaldırdı. Tam o sırada telefonuna bir mesaj geldi. Oğlu yazmıştı: “Baba, uzun zamandır görüşmüyoruz. Bu hafta sonu yanına gelebilir miyim?” Hasan mesajı birkaç kez okudu. Oğlu yıllar önce başka bir şehre taşınmış, aralarındaki küçük tartışmalar zamanla büyük bir sessizliğe dönüşmüştü. Hasan her aramak istediğinde gururuna yenilmiş, oğlunun da kendisini aramasını beklemişti. O gün ilk kez beklemek istemedi. Hemen cevap yazdı: “Gel oğlum. Seni çok özledim. Bu kez konuşmak için birbirimizi beklemeyelim.” Telefonu cebine koydu. Gözlerinin kenarındaki yaşları sildi ve otobüsü hareket ettirdi. *** Hafta sonu oğlu geldiğinde Hasan kapıyı kendisi açtı. İkisi de bir süre ne söyleyeceğini bilemedi. Sonunda Hasan oğluna sarıldı. — Hoş geldin evlat. Oğlu da babasına sıkıca sarıldı. — Özür dilerim baba. Hasan başını salladı. — İkimiz de sustuk oğlum. Ama artık susmayalım. O akşam uzun uzun konuştular. Yıllardır biriktirdikleri kırgınlıkları, yanlış anlaşılmaları ve özlemleri paylaştılar. Hasan, Emre'den de bahsetti. Oğlu bir süre dinledikten sonra şöyle dedi: — Baba, sen o çocuğu kurtarmışsın ama belki de kendini de kurtarmışsın. Hasan bu cümle üzerine sustu. Haklıydı. Çünkü insan bazen başkasının hayatına dokunurken kendi içinde yıllardır kapalı duran bir kapıyı da açıyordu. *** Aradan altı ay geçti. Emre artık düzenli olarak okula gidiyordu. Derslerinde başarılı olmaya başlamış, arkadaş edinmişti. Annesi de gerekli destekleri alıyor, hayatını yeniden kurmaya çalışıyordu. Bir gün Hasan'ın otobüsüne elinde küçük bir zarfla bindi. — Hasan Amca, bunu sana vermemi istediler. Hasan zarfı açtı. İçinden bir resim çıktı. Resimde büyük bir otobüs, direksiyon başında gülen bir adam ve yanında elinden tuttuğu küçük bir çocuk vardı. Otobüsün üzerinde kırmızı harflerle şu yazıyordu: “Beni bekleyen adam.” Resmin arkasında ise Emre'nin el yazısıyla birkaç cümle vardı: “Hasan Amca, o sabah beni sadece bir dakika beklemedin. Bana birinin beni önemsediğini gösterdin. Ben artık korkarak koşmuyorum. Çünkü biliyorum, dünyada iyi insanlar da var. Büyüyünce ben de senin gibi birinin hayatını değiştirmek istiyorum.” Hasan resmi göğsüne bastırdı. Gözlerinden yaşlar süzüldü. Neriman Abla ön koltuktan seslendi: — Ne oldu Hasan? Yine mi duygulandın? Hasan gülerek gözlerini sildi. — Yok Neriman Abla. Gözüme toz kaçtı. Otobüsteki yolcular gülümsedi. O sırada Emre arka taraftan seslendi: — Hasan Amca! — Efendim oğlum? — Yarın da beni bekler misin? Hasan aynadan ona baktı. — Sen yeter ki gel evlat. Ben seni beklerim. Otobüs yoluna devam etti. Hasan yıllarca binlerce insan taşımıştı. Kimi işe yetişmiş, kimi hastaneye gitmiş, kimi sevdiklerine kavuşmuştu. Ama o gün ilk kez mesleğinin gerçek anlamını anlamıştı. Bazen bir insanı gideceği yere ulaştırmak için direksiyon başında olmak yetmezdi. Bazen frene basmak, bütün bir hayatı değiştirebilirdi. Ve Hasan o günden sonra otobüsünün ön camına küçük bir yazı astı: **“Bir çocuk aceleyle koşuyorsa, belki de yalnızca otobüse yetişmeye çalışmıyordur. Belki de hayata tutunmaya çalışıyordur. Bir dakika beklemekten zarar gelmez.”** Çünkü o sabah bir otobüs geç kalmıştı. Ama bir çocuk hayata yeniden başlamıştı.
Copyright © 2015. All Rights Reserved.