Oğlumun ameliyat masrafları
Vakfın kuruluşunun onuncu yıl dönümünde, büyük salonda düzenlenen küçük bir törende konuşma yapmak üzere kürsüye çıktım. Saçlarıma düşen beyazlar çoğalmıştı. Umut ise artık yirmili yaşlarının sonlarında, uzun boylu ve sağlıklı bir genç adam olmuştu. Kalbindeki ameliyat izi hâlâ duruyordu ama artık onu hayata bağlayan bir zafer nişanı gibiydi. Salonun ön sıralarında oturuyordu. Yanında ise bir zamanlar benim gibi hastane koridorlarında çaresizce bekleyen aileler vardı. Konuşmama başlamadan önce gözlerim duvardaki iki çerçeveye takıldı. Birinde Arif Bey'in gülümseyen fotoğrafı vardı. Diğerinde ise Leyla Hanım'ın. İkisine de sessizce teşekkür ettim. Sonra mikrofona yaklaştım. "Yıllar önce," dedim, "oğlumun yaşayabilmesi için her şeyimi kaybetmeye hazır olduğumu düşünüyordum." Salon sessizleşti. "Bir annenin çaresizliği bazen onu hiç gitmeyi düşünmediği yollara sürükler. Ben de o yollardan birine girdim." Umut bana bakıyordu. Gözleri dolmuştu. "Ama bugün geriye dönüp baktığımda şunu görüyorum: Ben geleceğimi feda etmedim. Aslında o gün geleceğimi buldum." Salonda hafif bir alkış yükseldi. "Arif Bey bana yalnızca oğlumun hayatını kurtarma fırsatı vermedi. İnsanların içindeki iyiliğe yeniden inanmamı sağladı." Derin bir nefes aldım. "Çünkü gerçek miras banka hesapları değildir." Bakışlarımı salonda gezdirdim. "Gerçek miras, arkamızda bıraktığımız insanlardır. Bir çocuğun yeniden koşabilmesi, bir annenin umudunu kaybetmemesi, bir hayatın daha kurtulmasıdır." Konuşma bittiğinde herkes ayağa kalktı. Alkışlar uzun süre devam etti. Kürsüden inerken Umut yanıma geldi ve bana sıkıca sarıldı. "Sen benim kahramanımsın anne," diye fısıldadı. Başımı salladım. "Hayır," dedim gülümseyerek. "Ben sadece seni çok seven bir anneyim." O sırada vakfın koordinatörü yanıma yaklaştı. "Bugün yeni bir rekor kırdık," dedi heyecanla. "Bu yıl tam yüz elli üç çocuğun ameliyat masrafını karşıladık." Bir an gözlerimi kapattım. Yıllar önce hastane koridorunda çaresizlik içinde ağlayan genç kadını düşündüm. Eğer ona gelecekte neler olacağını söyleyebilseydim, buna asla inanmazdı. Ama hayat bazen en karanlık gecelerin ardından beklenmedik kapılar açıyordu. Salondan çıkarken akşam güneşi camlardan içeri süzülüyordu. Umut koluma girdi. Birlikte kapıya doğru yürüdük. Arkamızda kurtarılan yüzlerce hayat, önümüzde ise hâlâ umutla dolu bir gelecek vardı. Ve o an anladım ki... Bazen bir insanın yaptığı en büyük fedakârlık, sadece kendi çocuğunu kurtarmakla kalmaz. Başka çocukların da yaşayabilmesi için bir ışık yakar. Arif Bey'in bana bıraktığı en değerli miras serveti değil, işte o ışık olmuştu.