'Ben arayacağım.' 'Hayır,' dedim. 'Önce beni dinlesin istiyorum.' Ferda yatağın kenarına oturdu, elimi tuttu. O an ağlamaya başladım. Ameliyat yerim sızlıyor, nefes aldıkça içim acıyordu. Ferda hemşireyi çağırdı. Bebekleri güvenle beşiklerine yatırdılar. Bana dinlenmem gerektiğini söylediler. Ama gözlerimi her kapattığımda Sarp'ın kapıdan çıkıp gidişini hayal ediyordum. Ertesi sabah telefonum çaldı. Sarp değildi. Kayınvalidemdi. 'Sarp dün gece bize geldi,' dedi. 'Çok kötü durumdaydı.' 'Neden beni aramadı?' 'Bir şey öğrendiğini söylüyor. Çocukların kendisinden olamayacağını...' 'Siz de buna inandınız mı?' Karşı tarafta sessizlik oldu. O sessizlik, cevaptan daha ağırdı. 'Sarp'ı telefona verin,' dedim. 'Evden çıktı. Nereye gittiğini bilmiyorum.' Telefonu kapattım. Tam o sırada yıllar önceki bir akşam gözümün önüne geldi. İlk tedavi merkezinden döndüğümüz gün, Sarp elindeki dosyayı hızla çekmeceye koymuştu. 'Bunları artık düşünmeyelim,' demişti. O gün ikimizin de yorgun olduğunu sanmıştım. Ferda'dan evdeki çalışma masasının çekmecesine bakmasını istedim. Bir saat sonra beni görüntülü aradı. Elinde sararmış bir zarf vardı. 'Üzerinde eski kliniğin adı yazıyor.' 'İçini aç.' Zarfın içinde birkaç tetkik vardı. Bir raporda, Sarp'ın sperm örneğinde sperm hücresi görülmediği yazıyordu. Altında ileri inceleme ve tekrar değerlendirme öneriliyordu. Tarih, hamileliğimden sekiz yıl öncesine aitti. Ekrana uzun süre baktım. Sarp bu sonucu benden saklamıştı. Ama bu tek rapor, yıllar sonra ne olduğunu tek başına açıklamıyordu. Üstelik sonraki tedavilerimizde farklı sonuçlar almış, en sonunda kendiliğimden hamile kalmıştım. 'Ferda, diğer dosyaları da getir. Hepsini.' O gün öğleden sonra doktoruma raporu gösterdim. Dikkatle inceledi. 'Bu, belirli bir tarihte alınmış örneğin sonucu,' dedi. 'Kalıcı ve kesin bir yargı olarak yorumlanamaz. Eşinizin sonraki değerlendirmeleriyle birlikte bir üroloji uzmanının incelemesi gerekir. Çocukların babalığına ilişkin soruyu ise ancak uygun bir genetik test yanıtlayabilir.' 'Yani Sarp yanılıyor olabilir mi?' 'Evet. Ama şu anda asıl sorun, onun sizinle konuşmadan karar vermiş olması.' Doktor gittikten sonra ilk kez içimde korkunun yanında öfke de hissettim. Sarp'ın şüphe duyması değil, beni suçlu ilan edip kaçması canımı yakıyordu. On yıl boyunca bana güvenmesini beklemiştim. Meğer o, kendi korkusunu benden bile saklamıştı. Üçüncü gün taburcu olacağım sırada kapı açıldı. Sarp içeri girdi. Üzerinde doğum sabahı giydiği lacivert kazak vardı. Sakalları uzamış, gözleri kızarmıştı. Bebek beşiklerine baktı ama yaklaşamadı. 'Geldin demek,' dedim. 'Özür dilerim.' 'Bana bak. Neden gittin?' Sandalyeye çöktü. 'Sekiz yıl önce doktor bana çocuk sahibi olamayabileceğimi söyledi. Sana söyleyemedim. Beni bırakmandan korktum.' 'Ben seninle çocuk sahibi olmak için değil, sen olduğun için evlendim.' 'Biliyorum. Şimdi biliyorum.' 'Hayır, bilmiyorsun. Bilseydin beni yıllarca bu yükün altında tek başıma bırakmazdın.' Başını eğdi. 'Sonra sen hamile kalınca o raporu hatırladım. Sevinmek istedim. Her gün kendime, belki de yanılmışlardır, dedim. Ama doğumda kızları görünce korkum geri geldi. Sana soracak cesaretim olmadı.' 'Sormak yerine doktoruma gidip onların babası olmadığını söyledin.' Gözlerinden yaşlar süzüldü. 'Kendimden utandım. Senden değil. Ama yaptığım şey seni suçlamak oldu. Bunun farkındayım.' Ona beşikteki kızları gösterdim. 'Bunlar bizim çocuklarımız, Sarp. Sen onların doğduğu gün ortadan kayboldun. Ben uyandığımda seni aradım. Telefonuma bile cevap vermedin. Bunu hiçbir test sonucu değiştirmeyecek.' Bir süre konuşmadı. Sonra kısık sesle sordu: 'Babalık testi yaptırabilir miyiz?' Bu soru içimi yeniden yaraladı. Yine de gerçeğin belirsiz kalmasını istemiyordum. 'Yaptırabiliriz,' dedim. 'Ama sonuç ne olursa olsun, bugün yaptıklarını ayrıca konuşacağız.' Sarp başını salladı. İlk kez savunmaya geçmedi. Eve Ferda'yla döndüm. Sarp eşyalarımı taşımaya yardım etti, sonra benim isteğimle annesinin evine gitti. Bebeklerin bakımı için Ferda birkaç hafta yanımda kaldı. Geceleri bir kızım uyanınca diğeri de ağlamaya başlıyor, bazen sabaha kadar uyuyamıyorduk. Yorgunluktan gözlerim yanıyordu. Ama her beslemeden sonra yüzlerine baktığımda ayakta kalacak gücü buluyordum. Kızlarıma Duru ve Nehir adlarını verdim. Sarp'a haber verdim. 'Çok güzel isimler,' diye yazdı. Bu kez cevap vermekte acele etmedim. Sarp, uzman değerlendirmesi için randevu aldı. Eski tetkikin tek başına kesin sonuç vermediği açıklandı. Ardından ikimizin de onayıyla, uygun kimlik doğrulaması yapılan bir merkezde babalık testi süreci başlatıldı. Sonucu beklediğimiz günler boyunca Sarp, çocukların ihtiyaçlarını karşılamak için düzenli olarak aradı. Eve gelmek istediğinde önce izin istedi. Bazen kabul ettim, bazen etmedim. Bir öğleden sonra kapıda küçük bir poşetle belirdi. İçinde bebek bezleri ve marketten aldığım karamelli çikolatalar vardı. 'Bunlarla hiçbir şeyi düzeltemeyeceğimi biliyorum,' dedi. 'Sadece ihtiyacınız olabilir diye düşündüm.' 'İhtiyacımız olan şey çikolata değildi, Sarp.' 'Biliyorum.' Poşeti mutfağa bıraktı. Nehir ağlamaya başlayınca bana baktı. 'Kucağıma alabilir miyim?' İzin verdim. Kızını öyle dikkatli tuttu ki sanki bir cam eşyaya dokunuyordu. Nehir birkaç saniye sonra sustu. Sarp ağlamaya başladı. Ben de gözlerimi kaçırdım. Çünkü onun pişmanlığı gerçek olsa bile benim kırgınlığım da gerçekti. Sonuçlar geldiğinde Duru kırk günlük olmuştu. Zarfı birlikte açtık. Genetik inceleme, Sarp'ın iki kızın da biyolojik babası olduğunu doğruluyordu. Sarp kâğıda uzun süre baktı. Sonra yüzünü elleriyle kapattı. 'Ben ne yaptım?' diye fısıldadı. 'Beni yalnız bıraktın,' dedim. 'Ve kızlarımızı tanımadan onlardan şüphelendin.' 'Beni affedebilir misin?' 'Bugün değil.' Bu iki kelimeyi söylemek zordu. Ama ilk kez kendime karşı dürüsttüm. Sonraki aylarda Sarp gerçekten çaba gösterdi. Bir psikologla görüşmeye başladı. Yıllardır taşıdığı yetersizlik korkusunu ve bunu gizlemek için söylediği yalanları konuştu. Bebeklerin kontrollerine, benim kabul ettiğim zamanlarda katıldı. Altlarını değiştirmeyi, gazlarını çıkarmayı, gece ağladıklarında sakin kalmayı öğrendi. Bir daha benden hemen affetmemi istemedi. Altı ay sonra bir akşam, kızlarımız salondaki oyun minderinde yan yana yatarken Sarp'la mutfakta konuştuk. 'Bize yeniden bir şans verir misin?' diye sordu. Pencereden içeri akşam ışığı vuruyordu. Bir zamanlar bu soruyu duymak için her şeyimi verebilirdim. Şimdi cevabımın aceleye gelmemesi gerektiğini biliyordum. 'Birlikte aile danışmanlığına gidebiliriz,' dedim. 'Ama eve dönmen, her şeyin eskisi gibi olduğu anlamına gelmeyecek. Güveni yeniden kurman gerekiyor.' 'Ne kadar sürerse sürsün,' dedi. Bir yıl sonra Duru ile Nehir'in ilk doğum gününü evimizde kutladık. Sarp o gün pastanın mumlarını yakarken elleri titriyordu. Kızlarımız kahkahalar atıyor, Ferda fotoğraf çekiyordu. Bizim için kolay bir yıl olmamıştı. Ayrı kaldığımız, tartıştığımız, yeniden konuşmayı öğrendiğimiz günler olmuştu. Ama Sarp sözünü davranışlarıyla desteklemiş, ben de zamanla ona yeniden güvenebileceğimi görmüştüm. Misafirler gittikten sonra bebeklerin odasına girdik. Sarp, kendi elleriyle kurduğu beşiklerin yanında durdu. 'Onların doğduğu günü değiştirebilsem...' dedi. 'Değiştiremezsin,' diye karşılık verdim. 'Ama bundan sonraki günlerinde nasıl bir baba olacağını seçebilirsin.' İki kızımızı uyurken izledik. On yıl boyunca bir mucize beklemiştim. Sonunda mucizenin yalnızca çocuk sahibi olmak olmadığını anlamıştım. Mucize, bütün korkularımıza rağmen gerçeği söyleyebilmeyi, hatalarımızın sorumluluğunu alabilmeyi ve sevgiyi her gün yeniden seçebilmeyi öğrenmekti. Sarp elimi tuttu. Bu kez elimi çekmedim. Çünkü onu affetmek, yaşadıklarımı unutmak değildi. İkimiz de bunu artık biliyorduk. Kızlarımızın odasının ışığını söndürürken içimde ilk kez korkudan daha güçlü bir duygu vardı: huzur.