Sabah saat 04.30'da kocam eve geldi
Saat sabah 05.38’di. Emre’nin evinden ayrılalı henüz kırk dakika olmuştu. Kerem arka koltukta uyuyordu. Küçücük yüzü huzurluydu. Benim içimdeyse yıllardır susturduğum her şey ayağa kalkmıştı. Arabayı doğrudan annemin evine sürmedim. Önce İstanbul’daki küçük ofisime gittim. On bir yıldır mali denetçilik yapıyordum. Evlendikten sonra işimi bırakmıştım. Emre, bir kadının evini ve ailesini ihmal etmeden çalışamayacağını söylüyordu. Ben de ona inanmıştım. Ya da inanmak istemiştim. Ofisin kapısını açtığımda ilk yaptığım şey bilgisayarımı çalıştırmak oldu. Siyah valizdeki noter onaylı zarfı çıkardım. İçinde üç ayrı dosya vardı. İlk dosyada Emre’nin şirketine ait banka hareketleri bulunuyordu. İkinci dosyada kayınvalidem Nermin Hanım’ın hesabına yapılan düzenli para transferleri vardı. Üçüncü dosyada ise benim evlenmeden önce biriktirdiğim parayla alınan gayrimenkullerin tapu kayıtları… Emre’nin ailesi beni hiçbir zaman zengin görmemişti. Onlara göre ben, oğullarının evinde yaşayan, iki lokma yemek yiyen, kocasının kazandığı parayla geçinen sıradan bir gelindim. Oysa Emre’nin şirketi ilk kurulduğunda sermayenin önemli bir kısmını ben sağlamıştım. Üstelik bunu bir lütuf olarak değil, yazılı bir ortaklık sözleşmesiyle yapmıştım. Emre bunu zamanla unutmuştu. Ben unutmamıştım. Saat 06.12’de telefonum çaldı. Elif arıyordu. Açmadım. Bir dakika sonra mesaj geldi. “Sen ne yaptığının farkında mısın? Annemler kahvaltıya geldiğinde evde yoksun. Herkes seni bekliyor!” Ardından bir mesaj daha… “Emre çok kötü durumda. İnsan kocasını böyle bir günde yalnız bırakır mı?” Ekrana baktım. Kocam boşanmak istediğini söylemişti. Ama ailesi hâlâ benim görevimin kahvaltı hazırlamak olduğunu düşünüyordu. Telefonu sessize aldım. Saat 07.03’te annem aradı. “Kızım, Emre aradı. Ne oluyor?” Derin bir nefes aldım. “Anne, Kerem’le geliyorum. Boşanmak istiyormuş.” Annem birkaç saniye sustu. Sonra yalnızca şunu söyledi: “Kapıyı açık bırakıyorum.” İşte o an gözlerim doldu. Bazen insanı en çok yaralayan şey, yıllarca yanında sandığı insanların sessizliğidir. Bazen de bir annenin tek cümlesi bütün yaraları ortaya çıkarır. Saat 09.20’de Emre yeniden aradı. Bu kez açtım. “Sen aklını mı kaçırdın?” diye bağırdı. “Hayır.” “Ailem kahvaltıya geldi. Sofra ortada yok!” Bir an cevap veremedim. Sonra istemsizce güldüm. “Emre, sen sabah 04.30’da bana boşanmak istediğini söyledin. Hâlâ kahvaltıyı mı konuşuyoruz?” “Annemin yanında beni rezil ettin!” “Ben mi seni rezil ettim?” “El alem ne der? İnsan karısını bir gecede evden kaçırdı derler!” “Ben kaçmadım. Senin söylediğin kararı ciddiye aldım.” Arka planda Nermin Hanım’ın sesi duyuldu. “Ver şu telefonu bana!” Emre telefonu annesine verdi. “Gelininin yaptıklarına bak!” diye bağırdı Nermin Hanım. “Bir kadın kocasını böyle bırakıp gider mi? Daha kırkı bile çıkmamış bebeğin var. İnsan biraz sabreder!” Gözlerimi kapattım. İki aylık bebeğimle geceleri tek başıma uyanırken sabırdan bahseden yoktu. Oğlunun nerede olduğunu soran yoktu. Benim ateşim çıktığında kapımı çalan yoktu. Ama kahvaltı masası eksik kalınca herkesin söyleyecek sözü vardı. “Nermin Hanım,” dedim sakince. “Emre boşanmak istedi. Ben de kabul ettim.” “Senin kabul edip etmemen önemli değil! Bu evliliğin arkasında bir aile var!” “Benim arkamda da bir aile var.” “Emre seni sokaktan mı buldu? Sana ev verdi, soyadı verdi!” Bu kez sesim sertleşti. “Ben Emre’ye soyadından fazlasını verdim. Bunu çok yakında anlayacaksınız.” Telefon kapandı. Ama asıl hesaplaşma henüz başlamamıştı. Saat 11.45’te ofisime üç kişi geldi. Emre. Nermin Hanım. Ve Elif. Emre’nin yüzü bembeyazdı. Elif’in gözleri öfkeyle doluydu. Nermin Hanım ise sanki beni sorguya çekmeye gelmiş gibi çantasını masanın üzerine bıraktı. “Bu ne terbiyesizlik?” diye başladı. Ben ayağa kalkmadım. “Hoş geldiniz.” Emre masama yaklaştı. “Seninle konuşmamız gerekiyor.” “Dinliyorum.” “Önce o belgeleri ver.” “Hangilerini?” “Valizdeki zarfı!” Nermin Hanım hemen araya girdi. “Bak kızım, aile arasında olan şeyler dışarı taşınmaz. Emre sinirle bir şey söylemiş olabilir. Sen de annelik yap, yuvanı kurtar.” “Benim yuvamı kim kurtaracak?” Kadın sustu. Bilgisayarımın ekranını onlara çevirdim. “Şimdi size birkaç soru soracağım.” Emre kaşlarını çattı. “Ne sorusu?” “Şirketin geçen on sekiz ayda benim kişisel hesabımdan aldığı paraların toplamını biliyor musun?” Emre cevap vermedi. Ekranda ilk banka ekstresini açtım. “Üç milyon sekiz yüz kırk bin lira.” Elif’in ağzı açık kaldı. Nermin Hanım gözlerini Emre’ye çevirdi. “Ne parası bu?” Emre hemen konuştu. “Şirket yatırımı. Aramızdaki mesele.” “Hayır Emre. Bu yalnızca şirket yatırımı değil.” İkinci belgeyi açtım. “Şirketin bazı ödemeleri, aile üyelerinin kişisel hesaplarına aktarılmış.” Elif sandalyesinde doğruldu. Nermin Hanım’ın yüzü değişti. “Ne demek istiyorsun?” İşaret parmağımla ekrandaki satırı gösterdim. “Nermin Hanım’ın hesabına on dört ay boyunca düzenli ödeme yapılmış. Açıklama kısmında şirket danışmanlık hizmeti yazıyor.” “Benim bundan haberim yok!” dedi kadın. Emre hemen araya girdi. “Anne, sus!” Ama artık çok geçti. Üçüncü belgeyi açtım. Bu kez Elif’in adı vardı. Elif’in şirketi için yapılan ödemeler… Ardından aynı tutarlara yakın miktarlarda başka hesaplara gönderilen paralar… Elif’in yüzündeki öfke yerini korkuya bıraktı. “Ben sadece Emre’nin istediğini yaptım.” Emre ona döndü. “Kes sesini!” Ben sakinliğimi bozmadım. “Henüz bitmedi.” Zarfın içinden son belgeyi çıkardım. Bu, şirketin kuruluş döneminde imzalanmış ortaklık sözleşmesiydi. Emre’nin imzası. Benim imzam. Ve şirket sermayesine yaptığım katkının açık kaydı. “Bu şirketin kuruluşunda benim param vardı. Evlendikten sonra da mali kayıtlarını takip ettim. Bana ait olan her kuruşun belgesi burada.” Emre masaya vurdu. “Sen bunları bana karşı kullanamazsın!” “Ben sana karşı hiçbir şey kullanmıyorum. Kendi hakkımı koruyorum.” “Ben senin kocanım!” “Az önce boşanmak istediğini söyleyen de sendin.” Nermin Hanım ayağa kalktı. “Sen bizim ailemizi mahvedeceksin!” Ona baktım. “Ben sizin ailenizi mahvetmedim. Ailenizin içinde sakladığınız gerçekleri görünür hâle getirdim.” Emre’nin telefonuna o sırada bir arama geldi. Ekrana baktı. Arayan şirketin hukuk danışmanıydı. Açtı. “Ne oldu?” Karşı taraftaki kişinin söylediklerini duyamıyordum. Ama Emre’nin yüzündeki değişimi görüyordum. “Ne demek inceleme başlatıldı?” Bir süre dinledi. “Belgeler kimin elinde?” Sonra gözleri bana döndü. “Hayır… Hayır, bu mümkün değil.” Telefonu kapattığında elleri titriyordu. “Sen ne yaptın?” “Ben yalnızca belgeleri ilgili kişilere ilettim. Şirket kayıtları incelenecek. Gerisini hukuk çözer.” Elif ağlamaya başladı. Nermin Hanım çantasını aldı. Emre ise hâlâ bana bakıyordu. “Biz bir aileyiz,” dedi bu kez daha alçak sesle. “Hayır Emre. Sen boşanmak istedin. Ben de artık kendimi seçtim.” “Kerem’i düşün!” İlk kez sesimi yükselttim. “Kerem’i mi? Bütün gece nerede olduğunu bilmediğim bir adamın, iki aylık bebeğinin annesine boşanıyoruz demesini mi düşünmeliyim?” Emre cevap veremedi. Kapıyı gösterdim. “Şimdi lütfen ofisimden çıkın.” Nermin Hanım kapıya yürüdü. Elif arkasından gitti. Emre son kez döndü. “Bir hafta sonra pişman olacaksın.” Gözlerinin içine baktım. “Ben on bir yıl önce verdiğim bir karardan pişman oldum. Bir daha aynı hatayı yapmayacağım.” Kapı kapandı. Öğleden sonra avukatım aradı. Şirketin mali kayıtlarıyla ilgili inceleme süreci başlamıştı. Ayrıca ortaklık sözleşmesindeki haklarımın korunması için gerekli işlemleri başlatmıştık. Ama asıl haber akşam geldi. Emre’nin şirket yönetimindeki bazı yetkileri, inceleme tamamlanana kadar geçici olarak sınırlandırılmıştı. Bana bir mesaj gönderdi. “Bu işi burada bitirelim. Ne istiyorsan vereceğim.” Mesajı okudum. Cevap vermedim. Ardından ikinci mesaj geldi. “Annem çok kötü. Elif ağlıyor. Bizi herkesin önünde rezil ettin.” Bir süre ekrana baktım. Sonra tek cümle yazdım: