“Ama annem konuşamadan kaptan pilotun söylediği bir sonraki cümle, bütün dünyamı altüst etti...” “Figen Hanım, yirmi sekiz yıldır sizi arıyorum. O yangından sağ çıkan çocuk benim.” Annemin yüzü bembeyaz oldu. Parmakları koltuğun kenarına kenetlendi. Ben ise kaptan pilota bakakaldım. Hangi yangından söz ediyordu? Annemin geçmişinde böyle bir olay olduğundan neden haberim yoktu? “Adınız... Alper mi?” diye fısıldadı annem. Kaptan başını salladı. “Evet. Siz bana o gece bir söz vermiştiniz. Hatırlıyor musunuz?” Annem gözlerini kapatıp ağlamaya başladı. Karşı koridordaki adam sabırsızca homurdandı. “Bir dakika! Ben sadece sessizlik istedim. Burada ne oluyor?” Kaptan ona dönmeden konuştu. “Beyefendi, lütfen yerinizde oturun. Birkaç dakika sonra her şeyi açıklayacağım.” Sonra hostese annem için su getirmesini söyledi ve diz çökerek onun göz hizasına indi. “İsterseniz kimseye anlatmayız,” dedi. “Ama önce iyi olduğunuzdan emin olmak istiyorum.” Annem titreyen eliyle kaptanın koluna dokundu. “Seni gerçekten yaşarken göreceğimi düşünmemiştim.” O an dayanamayıp sordum: “Anne, kim bu adam? Benden ne sakladın?” Annem cevap vermeden önce uzun süre yüzüme baktı. “Baban hakkında sana anlattığım hikâyenin tamamı doğru değildi, kızım.” İçimde buz gibi bir şey koptu. Ben babamın ben altı yaşındayken geçirdiği bir iş kazasında öldüğünü biliyordum. Evimizde tek bir fotoğrafı vardı. Annem ne zaman onu sorsam konuyu değiştirir, gözleri dolar, sonra kendini mutfağa kapatırdı. Kaptan, “Bu konuşmayı daha sakin bir yerde yapmanız gerekebilir,” dedi. Fakat annem başını salladı. “Hayır. Artık kızımın gerçeği öğrenme zamanı geldi.” Yirmi sekiz yıl önce, kışın en sert gecelerinden birinde, İzmir’den Manisa’ya giden bir yolcu otobüsü dağ yolunda devrilmişti. Çarpmanın ardından motor bölümünde yangın çıkmış, yolcular paniğe kapılmıştı. Annem o yıllarda hemşireydi. Babamla birlikte akrabalarımızın yanından dönerken kazaya rastlamışlardı. Daha yardım ekipleri gelmeden araçlarını durdurup otobüse koşmuşlardı. “İçeriden çocuk sesi geliyordu,” dedi annem. “Baban camı kırdı. Ben de dumanın içinden insanları çıkarmaya başladım.”
