Varlıklı babam, çocukluğumu koruyucu aileler arasında geçirdi

“Anneniz, Ertuğrul Bey’in şirketinden para çekti. Sahte imzalar kullandı. İş ortaya çıkınca kaçmaya karar verdi. Sizi de yanında götürdü.” “Babam neden beni geri almadı?” Bu soruyu bağırarak sordum. Yıllardır içimde taşıdığım bütün acı bir anda boğazıma dolmuştu. Avukat sessizce önündeki dosyayı açtı. “Almaya çalıştı.” İçinden onlarca eski mahkeme belgesi çıkardı. Velayet başvuruları. Polis kayıtları. Adres tespit talepleri. Özel dedektif raporları. Hepsinde babamın adı vardı. Nefesim kesildi. “Babam bana… nerede olduğumu bildiğini söyledi.” “Son yıllarda biliyordu.” Avukatın sesi yumuşadı. “Ama çocukluğunuzun büyük bölümünde bilmiyordu.” Bir anda babamın son haftasında söylediği o “Evet” cevabını hatırladım. Nerede olduğumu biliyor muydun? Evet. İçimde yeniden öfke kabardı. “O zaman neden gelmedi?” Avukat masaya son bir dosya bıraktı. “Çünkü size yaklaşması yasaktı.” Kaşlarımı çattım. “Kim yasakladı?” “Anneniz.” Belgelerden birini bana uzattı. Yıllar önce verilmiş bir uzaklaştırma kararıydı. Babamın bana yaklaşmasını engelleyen bir mahkeme kararı. Fakat kararın altındaki ifadeler korkunçtu. Babamın şiddet uyguladığı… Beni kaçırmaya çalıştığı… Annemizi tehdit ettiği yazıyordu. “Bunlar doğru mu?” Avukat başını iki yana salladı. “Yıllar sonra tanıkların ifadelerini geri çekmesiyle iddiaların uydurma olduğu ortaya çıktı. Ama o zamana kadar çok geçti.” Annem sahte kimlikle şehir şehir dolaşmıştı. Sonra bir gün beni bir sosyal hizmet merkezinin önüne bırakmış ve kaybolmuştu. Ben altı yaşındaydım. “Peki neden bana annemin öldüğünü söylediler?” “Çünkü sizi bıraktığında görevlilere annesiz kaldığınızı söylemişti. Kullandığı sahte belgelerde de ölü görünüyordu.” Göğsüm sıkıştı. Bütün hayatım bir yalanın içinde geçmişti. Nihan ayağa kalktı. “Peki babam bütün bunları biliyorsa neden şimdi anlatıyor? Neden ölmesini bekledi?” Avukat o anda önümüzde duran mühürlü son belgeyi açtı. “Çünkü anneniz iki ay önce yeniden ortaya çıktı.” Başımı kaldırdım. “Ne?” “Ertuğrul Bey’e ulaştı.” Odadaki hava bir anda değişti. “Ne istedi?” “Para.” İçimde acı bir gülümseme oluştu. Elbette. Avukat devam etti. “Ertuğrul Bey ağır hasta olduğunu öğrendiğinde anneniz bunu duymuş. Ona bir teklif yapmış.” “Ne teklifi?” “Size gerçeği hiçbir zaman anlatmaması karşılığında para istemiş.” Nihan şaşkınlıkla bana baktı. “Ve babam kabul etti mi?” “Görünüşte evet.” Avukat bu kez babamın el yazısıyla hazırlanmış mektubu çıkardı. “Fakat aslında bir plan yaptı.” İşte tuzak buydu. Babam benim yedi gün boyunca malikanede kalmamı boşuna istememişti. Vasiyetin özel maddesine göre, ben o evde kendi isteğimle yedi tam gün geçirirsem aile arşivlerine, şirket kayıtlarına ve geçmişte adıma kurulmuş bütün hesaplara erişim hakkım doğuyordu. “Adıma kurulmuş hesap mı?” Avukat başını salladı. “Babanız sizi bulduğu günden beri değil. Yıllardır.” İnanamadım. “Ne kadar?” Avukat miktarı söylediğinde konuşamadım. Ama asıl mesele para değildi. Babam her doğum günümde adıma para yatırmıştı. Ben nerede olursam olayım. Bana ulaşamayacağını düşünse bile. Her dekontun açıklama kısmına aynı cümleyi yazmıştı: Kızım bir gün geri dönerse. Gözlerim doldu. Yıllarca beni unutmuş bir adamdan nefret etmiştim. Meğer o adam beni aramaktan hiç vazgeçmemişti. Ama avukat henüz bitirmemişti. “Ertuğrul Bey’in planının asıl kısmı bu değil.” Masaya küçük bir ses kayıt cihazı koydu. Düğmeye bastı. Babamın sesi duyuldu. Zayıftı. Ama tanıdığım sesti. “Aybike… bunu dinliyorsan sana söylemeye korktuğum her şeyi öğrenmişsin demektir.” Ağlamamak için dudaklarımı ısırdım. “Beni affetmeni isteyemem. Çünkü seni bulduğum son yıllarda yanına gelebilirdim.” Gözlerimi kapattım. “Peki neden gelmedin baba?” diye fısıldadım. Kayıtta sanki beni duymuş gibi cevap verdi. “Çünkü annen beni buldu.” Tüylerim diken diken oldu. “Bana, sana yaklaşırsam hayatını yeniden altüst edeceğini söyledi. Seni benden nefret ettirecek belgeler hazırladığını, koruyucu aile sistemindeki geçmişini medyaya satacağını, hatta iş yerine kadar geleceğini söyledi.” Nefesim kesildi. “Ben korktum, kızım.” Babamın sesi titredi. “Yıllar önce seni koruyamadım. Sonra seni yeniden bulduğumda aynı hatayı ikinci kez yapmaktan korktum.” Kayıt birkaç saniye sustu. “Sonra doktor bana çok az zamanım kaldığını söyledi. Ve anladım ki korkmak için artık vaktim yoktu.” Nihan yanımda sessizce ağlıyordu. Babam devam etti. “Bu yüzden seni çağırdım.” “Yedi gün boyunca burada kalmanı istedim. Çünkü seni mirasçı yapmak için değil… sana gerçeği kendi gözlerinle göstermek için zamana ihtiyacım vardı.” Kayıt bir anda kesildi. Avukat bana baktı. “Devamı var.” “Dinletin.” “Hayır.” Kaşlarımı çattım. “Neden?” “Çünkü son kısmı bir şartla dinlemenizi istedi.” “Ne şartı?” Avukat pencereye doğru baktı. Sonra kapıya. “Anneniz burada.” Kanım dondu. O anda alt kattan bir kapı sesi geldi. Ardından ayak sesleri. Yavaş. Kararlı. Merdivenlerden yukarı çıkıyordu. Hayatım boyunca öldüğünü sandığım kadın birkaç saniye sonra kapının önünde belirdi. Saçları tamamen beyazlamıştı. Yüzü yorgundu. Ama gözlerini hemen tanıdım. Çünkü her sabah aynada gördüğüm gözlerin aynısıydı. “Aybike…” Geri çekildim. “Bana yaklaşma.” Kadın ağlamaya başladı. “Ben senin annenim.” “Hayır.” Sesim buz gibiydi. “Anne olmak birini dünyaya getirmek değil.” Sustum. “Anne olmak, altı yaşındaki kızını yabancıların kapısına bırakmamaktır.” Nihan yanıma geldi. İlk kez koluma dokundu. Bu kez onu geri çevirmedim. Annem yere bakarak ağladı. “Çok korkmuştum.” Başımı salladım. “Ben de korktum.” Gözlerimin içine baktı. “Her gece.” Babamın kayıt cihazını elime aldım. “Sen korktuğun için kaçtın. O korktuğu için sustu.” Sonra ekledim: “Bedelini ise ben ödedim.” Odadaki herkes sustu. Avukata baktım. “Son kaydı açın.” Babamın sesi yeniden duyuldu. “Kızım… hayatımda yaptığım en büyük hata seni kaybetmek değildi.” “En büyük hatam, kaybettikten sonra utancımın beni susturmasına izin vermekti.” Gözyaşlarımı artık tutmuyordum. “Eğer bundan bir ders çıkarmanı isteyebilseydim şunu söylerdim…” “İnsan bazen geçmişi düzeltemez.” “Ama geçmişin, geri kalan hayatını zehirlemesine izin vermemeyi seçebilir.” Kayıt bitti. O gün malikaneden zengin bir kadın olarak çıkmadım. En azından kendimi öyle hissetmiyordum. Mirasın büyük bölümü gerçekten bana bırakılmıştı. Ama Nihan’ı dışarıda bırakmadım. Babamın vasiyetindeki hakkımın yarısını onunla paylaştım. Çünkü o da benim gibi bir yalanın içinde büyütülmüştü. Sadece bizim yalanlarımız farklıydı. Annemden ise para istemedim. İntikam da istemedim. Onunla hemen barışmadım. Belki hiçbir zaman tam anlamıyla barışamayacaktım. Ama ona tek bir şey söyledim: “Bundan sonra hayatımda kalmak istiyorsan bana gerçeği söyleyeceksin. Ne kadar çirkin olursa olsun.” Aylar sonra Nihan’la birlikte babamın mezarına gittik. Mezar taşının önünde uzun süre sessiz kaldım. Sonra cebimden yıllardır sakladığım küçük bir çocukluk fotoğrafımı çıkardım. Taşın yanına bıraktım. “Yedi gün için teşekkür ederim baba.” dedim. “Keşke yedi gün değil, bir ömür olsaydı.” Rüzgâr hafifçe ağaçların arasından geçti. O anda ilk kez babamı tamamen affetmediğimi fark ettim. Belki hiçbir zaman affetmeyecektim. Ama artık nefret de etmiyordum. Çünkü büyüdükçe öğrendiğim en zor şey şuydu: Bazı insanlar hayatımızda korkunç hatalar yapar. Bazıları geri dönmek için çok geç kalır. Bazıları ise özür dilemeye ancak zamanları bittiğinde cesaret eder. Geçmiş değişmez. Ama geçmişin bizi neye dönüştüreceğine biz karar veririz. Babam bana servetini bırakmıştı. Fakat bana bıraktığı en değerli miras para değildi. Gerçeğin ne kadar acı olursa olsun, bir yalandan daha hafif taşındığını öğrenmemdi.

Diğer Tarifler