Ya karıma yemek yaparsın ya da evimden gidersin

BÖLÜM 2
Ertesi sabah küçük mutfakta kahve hazırladım. Kimse bana seslenmedi. Kimse alışveriş listesini uzatmadı. Sessizlik önce yabancı geldi; sonra omuzlarımın gevşediğini fark ettim.
Telefonu elime aldım.
Kira talimatını kaldırdım. Bunun sözleşmedeki sorumluluğumu kendiliğinden bitirmediğini biliyordum; ev sahibiyle ayrıca konuşacaktım. Ama ödeme günü geldiğinde yine düşünmeden onların giderlerini karşılamak istemiyordum.
Ek kartları kapattırdım. Telefon hatlarını kendi hesaplarına geçirmeleri için işlem başlattım. Sigorta şirketine artık onların masraflarını üstlenmeyeceğimi bildirdim.
İki saat sürdü.
Üç gün sonra Kerem aradı.
Ardından mesajlar geldi.
“Anne, kira ödemesi neden görünmüyor?”
“Ek kart çalışmıyor.”
“Bunu konuşmamız lazım.”
Hiçbirinde “Neredesin, güvende misin?” yazmıyordu.
Derya önce merak ediyormuş gibi mesaj attı. Sonra, “Aileni böyle bırakamazsın,” dedi.
Ertesi gün otel kapımda belirdiler.
“Sensiz kirayı ödeyemeyiz,” dedi Derya.
“Gitmemi siz istediniz.”
“Öyle demek istemedik,” diye araya girdi Kerem.
“O gün söylediklerinizi yanlış duymadım.”
Kapıyı kapattıktan sonra uzun süre yatağın kenarında oturdum. Bir anne için oğluna kapıyı kapatmak kolay değildi. Ama açarsam neyi yeniden kabul etmiş olacağımı biliyordum.
Birkaç gün sonra yirmi yıllık arkadaşım Sibel aradı.
“Derya’yı kozmetik mağazasında gördüm,” dedi. “Bir sürü ürün iade ediyordu. Kuzenim orada çalışıyor. Bir süredir aynı şeyi yapıyormuş.”
İçime bir huzursuzluk çöktü.
“Nasıl bir şey?”
“Kartla alıp sonra nakit iade istiyormuş.”
Konuşmayı bitirip eski ekstreleri açtım. Tanımadığım mağazalar, internet alışverişleri, hiç onaylamadığım ödemeler…
Toplam kırk sekiz bin TL’yi geçiyordu.
Ertesi sabah ekstreleri bir dosyaya koydum. Karakolun önünde arabamı durdurunca oğlumun numarasına baktım.
Sonra telefonu çantama bıraktım ve dosyayla birlikte içeri girdim.

Diğer Tarifler