Yıllardır aynı komşuyla yan yana yaşıyoruz

'Seni seviyorum,' dedi ve beni öptü. O akşam bu iki kelimenin ne kadar değerli olduğunu, karşı komşumun gözlerindeki hüzün sayesinde yeniden anlamıştım.

Ertesi sabah her zamanki saatte süpürgemi alıp kapının önüne çıktım. Ahşap tabure yerindeydi fakat komşum yoktu. Önce geç kalktığını düşündüm. Saat dokuzu geçtiğinde perdelerin de açılmadığını fark edince içime bir sıkıntı yerleşti.

Kapısını çaldım. Kızı açtı. Yüzünde uykusuzluğun izleri vardı. 'Babam gece çok öksürdü,' dedi. 'Biraz dinleniyor. İşe yetişmem gerek.' İçeriye seslendim, komşumdan kısık bir selam geldi. Kızına, isterse gün içinde bir kez uğrayabileceğimi söyledim. Rahatladığını saklamadı.

Öğleden sonra çorbamdan bir kâse ayırıp götürdüm. Komşum salonda oturuyordu. Televizyon açıktı ama sesi kapalıydı. Önüne çorbayı koyunca utandı. 'Bunca zahmete ne gerek vardı?' diye sordu. 'Zahmet değil,' dedim. 'Dün akşam beni dinlediniz, bugün de ben size uğradım.'

Bir süre sonra kızı hakkında konuşmaya başladı. 'Ona kızmayın,' dedi. 'Sabah iş, akşam ev, bütün yük omuzlarında. Ben bazen onunla iki dakika sohbet etmek istiyorum, oysa o bana ilaçlarımı içip içmediğimi sorup odasına çekiliyor.' Sonra gözlerini indirdi. 'Ben de kendi anneme böyle davranmış olabilir miyim?' diye fısıldadı.

Bu soru aklıma takıldı. Kocasının ölümünden sonra yalnız yaşayan annemi düşünmeye başladım. Onu sık aradığımı sanıyordum, fakat son zamanlarda görüşmelerimiz alışveriş listeleri ve doktor randevularından ibaretti. İnsan sevdiklerinin ihtiyaçlarını karşılarken seslerini duymayı unutabiliyordu.

O akşam eşimle konuşup küçük bir karar aldık. Komşumu her gün rahatsız etmeyecektik. Önce ona ne istediğini soracaktık. Ertesi gün birlikte kapısını çalıp pazar sabahları kahvaltıya gelmek isteyip istemediğini sorduk. Gözleri parladı. 'Simit de getirir misiniz?' dedi, çocuk gibi gülerek.

İlk pazar kahvaltısı beklediğimizden uzun sürdü. Eşimin çocukluk hikâyelerini dinledi, sonra kendi gençliğinden söz etti. Eşinin nasıl tanıştıklarını anlatırken bardağı iki eliyle kavradı. 'Adımı söylerken sanki bütün dünya güzel bir yermiş gibi bakardı,' dedi. Uzun bir sessizlik oldu. Ardından kendi kendine gülümsedi.