80 Yaşındaki Annemi Evimiz Dar Diye Odunluğa Gönderdim

BÖLÜM 2 — ESKİ SANDIKTAKİ 50 LİRA Odunluğa koştuğumda annem yatağında hareketsiz yatıyordu. Üzerindeki ince battaniye omuzlarından kaymıştı. Başucunda babamın fotoğrafı, yerde ise bir gece önceden kalmış yemek kâsesi vardı. Hemen sağlık ekiplerini çağırdık. Doktor uzun bir muayeneden sonra annemin yaşamını yitirdiğini söyledi. İlk değerlendirmede aşırı soğuğun ve güçsüzlüğün durumunu ağırlaştırmış olabileceğini belirtti. Duyduklarım karşısında olduğum yerde kaldım. Ama Aylin’in aklında başka bir mesele vardı. Cenaze işlemlerinin yapıldığı gün kulağıma eğildi. Aylin: “Cem, annenin vasiyetini bulmamız gerekiyor. Konağın tapusu hâlâ onun üzerinde olabilir.” O gece çalışma odasındaki kasayı açtık. Eski dosyaları, banka zarflarını, tapu fotokopilerini tek tek karıştırdık. Aradığımız vasiyet ortada yoktu. Yalnızca annemin dolabının arkasına sakladığı küçük, kirli bir ahşap sandık bulduk. Kapağı güçlükle açıldı. İçinde çocukluğumdan kalma birkaç oyuncak, sararmış fotoğraflar ve eski bir tasarruf defteri vardı. Defterin son bakiyesinde yalnızca 50 TL yazıyordu. Aylin küçümseyerek güldü. Aylin: “Koca servetin sahibi dediğimiz kadının bıraktığı şeye bak. Elli lira!” Ben de sinirli bir kahkaha attım. Cem: “Annem son zamanlarında ne yaptığını bilmiyordu herhâlde.” Sandığı kapatıp bahçedeki büyük çöp kutusuna attım. Birkaç gün sonra Aylin, yakın dostlarımızı konağa davet etmek istedi. Aylin: “Artık kendi hayatımıza bakabiliriz. Şirketin ve konağın işlerini de bir an önce halledelim.” Masalar hazırlanırken çocuklarımız sessizdi. Ben ise kendimi artık bütün mirasın sahibi sanıyordum. Tam o sırada bahçe kapısının önünde dört siyah otomobil durdu. İçlerinden takım elbiseli insanlar indi. En öndeki adam kendisini avukat Selim Arslan olarak tanıttı. Yanında başka hukukçular, bir vakıf temsilcisi ve ailemizin yıllardır çalıştığı köklü bankanın yetkilisi vardı. Selim: “Cem Bey, Fatma Hanım’ın üç yıl önce verdiği talimatlar doğrultusunda buradayız.” Cem: “Hangi talimatlar? Annem öldü. Miras işleriyle ilgiliyse avukatımı çağırayım.” Selim önündeki dosyayı açtı. Selim: “Arzu ederseniz çağırabilirsiniz. Fakat önce bir gerçeği öğrenmeniz gerekiyor.” Bir an sustu. Sonra gözlerimin içine bakarak konuştu. Selim: “Cem Bey, bu konağın sahibi değilsiniz. Aile şirketlerinin de sahibi değilsiniz. Üstelik bankada bulunduğunu düşündüğünüz üç ton altın da size miras kalmadı.” Aylin’in elindeki fincan yere düştü. Ben öfkeyle ayağa kalktım. Cem: “Ne demek istiyorsunuz siz?”

Diğer Tarifler