Altmış yaşını geçtim artık
İlk iki ay boyunca sanki başkasının filminde konuk gibiydim. Her şey parlıyor, kahve kokuyor, yanımda çocuklar var ama kendimi fazlalık hissediyordum. Davut her sabah aceleyle işe gidiyor, Elif çocukların okul düzenini çözmekle uğraşıyor, ben ise büyük camın önünde oturup yoldan geçen bisikletleri izliyordum. Sessizlik içimi daraltıyordu: Kimse kapıyı çalmıyor, balkondan seslenmiyordu. Apartmanda sadece çamaşır tozu kokusu vardı. Doktor sırasına girmeyi bile özlemiştim, penceremin altındaki komşu tartışmalarını, geceleri uğuldayan eski su ısıtıcımı bile.