Annem İle Babam Evlilik Boyunca
İşte şaşırtıcı olan, benim hayatımı asıl sarsan gerçek o anın devamında gizliydi. Babam ameliyattan çıkamadı. O koridor, onların birlikte geçtiği son kapı eşiğiydi ve o öpücük, 49 yıllık bir aşk hikayesinin son noktasıydı.Babamın vefatından aylar sonra, annemin evinde eski eşyaları düzenlerken babamın gençlik yıllarına ait, sararmış küçük bir not defteri buldum. Annemle evlenmeden hemen önce, 1940'ların sonunda yazılmış bir günlük sayfasına denk geldim. Babam, annemin ailesinin o dönem bu "karışık evliliğe" ne kadar karşı çıktığını, Alman Yahudisi olan büyükbabasının bir Rus Yahudisi ile evlenmesini engellemek için annemi neredeyse evden hiç çıkarmadığını anlatıyordu.Sayfanın son satırlarında babam şöyle yazmıştı:"Bugün onu evinden kaçırmak için kapılarına gittim. Beni gördüğü an, arkasına bile bakmadan evden kaçtı. Tam eşikten geçerken durdu, elimi tuttu ve 'Eğer bu kapıdan çıkarsam bir daha asla geri dönemem, korkuyorum' dedi. Ona sarıldım, kapının tam önünde onu ilk kez öptüm ve kulağına fısıldadım: 'Korkma. Bundan sonra beraber geçeceğimiz her kapı, arkamızda ne bırakırsak bırakalım, yeni ve güvenli bir hayatın başlangıcı olacak. Söz veriyorum, ömrüm yettiğince seni her kapıdan sevgiyle uğurlayacağım.'"O an anladım. O 49 yıl boyunca her gün gördüğüm o çabuk, alışılmış öpücük, sıradan bir yaşlılık alışkanlığı ya da basit bir gelenek değildi. O öpücük, babamın genç bir aşıkken verdiği ve ömrünün son saniyesine, ameliyathane kapısına kadar harfiyen tuttuğu o büyük sözün ta kendisiydi. Onlar evden her çıktıklarında, geçmişin tüm kavgalarını, kökenlerinin çatışmasını ve dünyanın tüm yükünü o kapının ardında bırakıp, birbirlerine güvenerek yeni bir güne adım atıyorlardı.Şimdi ne zaman bir kapı eşiğinden geçsem, Sherri'nin elini biraz daha sıkı tutuyorum. Çünkü biliyorum ki hayat, bazen binlerce yılı tek bir ana, bir ömrün tüm anlamını ise tam kapının önündeki küçük bir öpücüğe sığdırabiliyordu.