Artık kocam gibi davranmamaya başladı

'Doktor karnımda ameliyat izi olabileceğini gösteren bulgular gördü. Bir daha soruyorum, başka ne yaptılar?'

Uzun süre cevap vermedi. Sonunda 'O zaman çok kötü durumdaydın,' dedi. 'Bunları kurcalamasan daha iyi.'

'Benim bedenimden söz ediyoruz. Kurcalayacağım.'

İlk kez onun sessizliği beni susturmadı. Akşam yemeği hazırlamadım. Misafir odasına geçip hastaneden kalan eski evrakları aramaya başladım. Elimde yalnızca taburcu olduğumu gösteren kısa bir sayfa vardı. Üzerinde karın ağrısından veya cerrahi işlemden bahsedilmiyordu.

Ertesi sabah Ebru Hanım'ın yönlendirmesiyle başka bir merkezde görüntüleme yaptırdım. Radyoloji uzmanı, iki yanda cerrahi klipslerle uyumlu metalik yapılar bulunduğunu yazdı. Rapora bakarken boğazım düğümlendi. Birinin benim bilmediğim bir müdahalede bulunduğu ihtimali artık yalnızca doktorun şüphesi değildi.

Bir süre o raporla masamın başında oturdum. Gençliğimde ikinci bir çocuk isteyip istemediğimi düşündüğüm zamanlar olmuştu. Murat'la aramız açıldıktan sonra o düşünceyi bastırmıştım. Şimdi geçmişte mümkün olup olmadığını bile bilmediğim bir kararın, benim haberim olmadan verilmiş olabileceğiyle yüzleşiyordum. Öfkeden önce tarifsiz bir boşluk hissettim. Sonuçta yaşım ilerlemişti; hiçbir müdahale o yılları geri getirmeyecekti. Ama gerçeği öğrenmek yalnızca çocuk sahibi olmakla ilgili değildi. O hastane yatağında bilinci kapalı yatan insanın da bir iradesi vardı. Benden geriye kalan bütün yılları o iradenin hiç olmadığını varsayarak geçirmemi istemişlerdi.

Tedavi gördüğüm hastanenin hasta hakları birimine başvurdum. Aradan geçen yıllar yüzünden tüm dosyanın bulunabileceğinin garantisi olmadığını söylediler. Yine de dilekçemi aldılar. 'Kayıtları bulursak size haber vereceğiz,' diyen görevli, ismimi iki kez kontrol etti.

Akşam Murat'ı salonda bekledim. 'Bir şey sakladığını biliyorum,' dedim. 'Ya sen anlatırsın ya da ben belgelerden öğrenirim.'

Gözlerini kapattı. 'Doktorun önerisiydi,' diye fısıldadı.

'Hangi doktorun? Ne önerisi?'

'O gece seni ameliyata aldılar. Karnındaki ağrının sebebine baktılar. Sonra... çocuk sahibi olmamanın senin için daha iyi olacağını söyledim.'

Sanki odadaki bütün sesler bir anda kesildi. 'Sen söyledin diye ne yaptılar?'

Murat ayağa kalktı, pencereye yürüdü. 'Bir daha böyle bir şey yaşamak istemiyordum. Sen de çok kötüydün. Ailemizi koruduğumu düşündüm.'

'Bana sordular mı?'

Yanıt vermedi.

'Benim onayım var mıydı?'

'Ben gereken belgeleri imzaladım,' dedi sonunda.

O an anladım: yıllarca taşıdığım suçluluk başka birinin benim adıma karar verme hakkı değildi. İhanetim gerçekti. Ama bedenimle ilgili bir seçimi elimden almak, ondan ayrı ve ağır bir yanlıştı.

'Bu evde benimle bir dakika daha aynı odada kalmanı istemiyorum,' dedim.

Murat sertçe karşı çıkmadı. 'Her şey eskide kaldı,' demekle yetindi. 'Artık çocuk düşünmüyorduk zaten.'

'Bunu hiçbir zaman birlikte konuşmadık. Konuşmuş olsaydık bile karar benim de olacaktı.'

Murat arkamdan, 'Seni kaybetmekten korktum,' dedi. Bu sözleri yıllar önce duymak için neler vermezdim. Fakat şimdi korkusunu bana açıklaması, yaptığı seçimi mazur göstermiyordu. Ona bir daha nasıl güvenebileceğimi sordum. 'Sana hep baktım, evde kaldım,' dedi. 'Kalmakla yanında olmak aynı şey değil,' karşılığını verdim. Sonra konuşmayı bitirdim. İkimiz de ilk kez sessizliğin karşı taraftan bir özür bekleyerek bozulmayacağını anlıyorduk.

O gece ilk kez misafir odasının kapısını içeriden kilitledim. Uyuyamadım, ama bu defa suçluluk yüzünden değil; yarın ne yapacağıma karar vermeye çalıştığım için.

İki gün sonra hastaneden aradılar. Eski dosyanın bir bölümü arşivde bulunmuştu. İmza sayfalarından biri okunaksızdı; işlem notunda iki tüpün kapatıldığı yazıyordu. Hasta olarak bilgilendirildiğimi gösteren açık bir onam belgesi dosyada yoktu. Görevli, kaydın tek başına nasıl karar alındığını açıklamadığını belirtti.

Dosyayı alıp bir avukatla görüştüm. Bana kanıtların incelenmesi, sorumlulukların belirlenmesi ve zaman aşımı gibi sorunların araştırılması gerektiğini anlattı. Kolay bir sonuç vaat etmedi. Ben de kolay bir sonuç istemiyordum; en azından başıma gelenin adının konmasını istiyordum.

Avukatın odasından çıkınca yakındaki parkta oturdum. Telefonuma Murat'tan üç mesaj gelmişti. İlkinde konuşmak istediğini, ikincisinde doktorun çoktan emekli olduğunu, üçüncüsünde ise Kerem'in bunları duymaması gerektiğini yazıyordu. Mesajlara cevap vermedim. Kerem yıllardır bu evin içindeki soğuğu taşıyordu; ona gerçeği hangi ölçüde anlatacağıma karar verirken babasının rahatlığını değil, oğlumun kendi hayatını düşündüm. Tıbbi ayrıntıların hepsini bilmek zorunda değildi. Ama aramızdaki kopukluğu kendi hatası sanarak yaşamayı da hak etmiyordu.

Kerem'i aramak en zoruydu. O artık yetişkin bir adamdı, kendi hayatı vardı. Bir kafede buluştuk. Önce hastanede öğrendiklerimi anlattım. Sonra babasının söylediklerini, dosyadaki boşluğu ve benim yıllardır bilmeden yaşadığımı.

Kerem uzun süre fincanına baktı. 'Sizin aranızdaki mesafenin sebebini hep kendimde aradım,' dedi. 'Bir yanlış yapınca evde yine sessizlik olacak sanıyordum.'

'Bu yükü senin taşıman gerekmiyordu,' dedim.

'Peki şimdi ne yapacaksın?'

'Önce o evden çıkacağım.'

Kerem istersem yanında kalabileceğimi söyledi. Teşekkür ettim, ama kendime ait küçük bir ev kiralamak istediğimi anlattım. Biri beni kabul etsin diye değil, kapısını kendi anahtarımla açabileyim diye.

Murat taşınacağımı öğrendiğinde 'Bu kadar yıl sonra ayrılmak neyi değiştirecek?' diye sordu.

'Geriye dönüp o geceyi değiştiremem,' dedim. 'Ama bundan sonrasını değiştirebilirim.'

Birkaç gün içinde eşyalarımı ayırdım. Bir bavulun içine yıllardır sakladığım fotoğrafları, en sevdiğim kitapları ve annemden kalan küçük saati koydum. Evlilikle ilgili hukuki işlemler için başvurumu da yaptım. Hastanedeki işlem konusunda ise araştırma sürüyordu; her cevabın hemen bulunmayacağını kabul etmek zorundaydım.

Taşındığım ilk akşam sofraya yalnızca kendim için tabak koydum. Sessizlik yine vardı, fakat ilk kez ceza gibi hissettirmedi. Pencereyi açıp akşam havasını içeri aldım. Ardından Kerem'i aradım; telefonda sıradan şeylerden, ertesi günkü işlerinden ve hafta sonu görüşmekten söz ettik.

Yatmadan önce aynanın karşısında durdum. Yıllarca kendime yalnızca 'hata yapan kadın' demiştim. O gece başka bir cümleyi de söylemeyi başardım: 'Benim de haklarım vardı.'

Geçmiş silinmedi. Öğrendiklerim de kolayca iyileşmedi. Ama nihayet hayatımın kalan kısmını kimin belirleyeceği sorusuna kendi sesimle cevap verebiliyordum.