ÜÇ YETİM YEĞENİMİ TAM 22 YIL BOYUNCA BÜYÜTTÜM

'Hayatımda hiç ağlamadığım kadar ağlayacaktım.'

Ama o sabah uyandığımda beni nelerin beklediğinden habersizdim.

Saat altıda mutfağa girdim. Birce'nin sevdiği peynirli omleti, İpek'in haşlanmış yumurtasını ve Selis'in vazgeçemediği ballı ekmekleri hazırladım.

Üçü de artık yetişkindi. Yine de benim gözümde hâlâ beşiklerinde ağlayan küçük kızlardı.

Bugün üniversiteden mezun olacaklardı.

Birce psikoloji, İpek hukuk, Selis ise mimarlık bölümünü bitirmişti. Aynı üniversitede okumuşlar, çocukluklarından beri birbirlerinden hiç kopmamışlardı.

Kahvaltıya indiklerinde tuhaf davranıyorlardı.

İpek telefonuna gelen mesajları gizliyor, Selis sürekli Birce'ye bakıp gülümsüyordu.

'Benden ne saklıyorsunuz?' diye sordum.

Birce kahkaha attı.

'Bugün mezun oluyoruz dayı. Biraz heyecanlanmamız normal değil mi?'

Üstelemedim.

Birkaç saat sonra üniversitenin bahçesine girdiğimizde etrafımız ailelerle doluydu.

Anneler çiçek taşıyor, babalar çocuklarının fotoğraflarını çekiyordu.

Bir an durup kız kardeşimi düşündüm.

'Keşke annenizle babanız da bugün burada olabilseydi,' dedim.

Selis koluma sarıldı.

'Onlar burada olamasalar da biz hiçbir zaman sevgisiz büyümedik.'

İpek diğer koluma girdi.

'Çünkü sen vardın.'

Birce gözlerime baktı.

'Bugün bunu sakın unutma.'

Ne demek istediğini anlayamamıştım.

Tören başladığında beni ön sıralardan birine oturttular.