Kızımla Uçak Oyunu Oynarken Birden Çığlık Attı

'Neredeyse dengemi kaybedip sandalyeden düşüyordum.' Çünkü dolabın üzerinde, yıllardır kayıp olduğunu sandığımız küçük bir çocuk ayakkabısı duruyordu. Üstelik ayakkabının hemen arkasında, karanlık köşeye sıkıştırılmış siyah bir cihaz vardı. Cihazın ön yüzündeki küçücük kırmızı ışık yanıp sönüyordu. İlk anda neye baktığımı anlayamadım. Ayakkabıyı tanımıştım. İnci'nin henüz yürümeye başladığı günlerde giydiği pembe spor ayakkabılardan biriydi. Diğer tekini aylar önce eski kıyafetlerin arasından bulmuştuk. Ama bu ayakkabının dolabın üzerinde ne işi vardı? Daha önemlisi, yanındaki cihaz neden oradaydı? Aşağıdan İnci'nin sesi yükseldi. 'Baba, o göz hâlâ orada mı?' Kalbim hızlandı. 'Hangi göz, kızım?' 'Kırmızı göz. Bazen yanıyor. Benim odama bakıyor.' Bir an nefesim kesildi. Cihazı dikkatlice elime aldım. Küçük, siyah, dikdörtgen biçiminde bir kutuydu. Ön tarafında merceğe benzeyen yuvarlak bir bölüm vardı. Arkasından çıkan ince kablo dolabın arka tarafına uzanıyordu. Bir güvenlik kamerasına benziyordu. Fakat bizim evimizde böyle bir kamera yoktu. En azından benim bildiğim kadarıyla. Sandalyeden indim. İnci'nin yanına oturup onu kucağıma aldım. 'Bunu daha önce gördün mü?'