BÖLÜM 3 Fatih önce kâğıda baktı. Sonra bana. Yüzündeki gülümseme yavaş yavaş kayboldu. “Baba, bunu nereden buldun?” “Elbette buradan. Benim dosyam bu.” Kâğıdı eline almak istedi. İzin vermedim. “Dokunma oğlum. İki yıldır saklıyorum.” “Baba, sen yanlış anlıyorsun. Bu yalnızca bir başvuru işlemi.” “Öyle mi?” “Evet. Devletin istediği bazı şartlar var. Başka türlü seni buraya yerleştiremiyordum.” Gözlerini kaçırdı. Ben ise sesimi yükseltmeden konuşmaya devam ettim. “Fatih, sen küçükken öğretmenin sana bir ödev vermişti. Aile ağacı çizmiştin. Hatırlıyor musun?” Kaşlarını çattı. “Baba, şimdi bunun ne ilgisi var?” “O kâğıdı yıllarca sakladım. En üste dedenle nineni çizmiştin. Sonra beni, anneni ve kendini. Herkesin altına ismini yazmıştın.” Bir an sustum. “Ben şimdi senin aile ağacının neresindeyim oğlum?” Fatih derin bir nefes aldı. “Yine duygusallaştın.” “Belki de öyledir.” “Bak baba, ben seni sokağa bırakmadım. Buraya getirdim. Bakımın yapılıyor. Yemeğin var, ilacın var. Daha ne yapabilirdim?” Ona baktım. Gerçekten anlamıyor muydu? Yoksa anlamamayı mı seçiyordu? “Ben buranın kötü olduğunu söylemedim Fatih. Buradaki insanlar bana çok iyi baktı. Ben sana neden evine almadın diye de hesap sormuyorum.” Elimle dosyayı gösterdim. “Ben sana neden beni yok saydığını soruyorum.” Bu kez sustu. Kâğıtların arasında gezinen gözleri, kendi imzasının üzerinde durdu. “Baba, o imzayı atmasaydım her ay on bin lira ödemem gerekiyordu.” İşte beklediğim cevap buydu. İki yıl önce de aynı şeyi söylemişti. “Demek on bin lira için?” “Baba, o zamanlar zor durumdaydım.” “Peki iki yılda kaç kere geldin?” “İşim vardı.” “Kaç kere telefon ettin?” “Baba…” “Bir bayramda arayıp nasılsın dedin mi?” Cevap vermedi. “Bir gün bile merak etmedin mi burada üşüyor muyum, hasta mıyım, geceleri uyuyabiliyor muyum?” Fatih sandalyesinde kıpırdandı. “İnsan her gün babasının başında duramaz.” “Her gün istemedim ki oğlum.” Sesim ilk kez titredi. “İki yılda bir gün istedim.” Fatih önündeki satış evraklarını tekrar topladı. “Baba, geçmişi değiştiremeyiz. Şimdi şu ev işini konuşalım. Zaten boş duruyor. Satılırsa herkes rahatlar.” “Herkes kim Fatih?” Şaşırdı. “Ne demek herkes kim?” “Ben burada yaşıyorum. Annemizin, babamızın evi dediğin o çatının altında otuz yılı aşkın zaman yaşadım. Sen orada büyüdün. Şimdi bana sormadan alıcı bulmuşsun. Kimin rahatlamasından söz ediyorsun?” “Ben senin iyiliğin için…” Elimi kaldırdım. “Bunu söyleme.” İlk kez sesim biraz sertleşti. “Benim iyiliğim için ne gerekiyorsa artık kendim düşüneceğim.” Fatih kalktı, pencereye yürüdü. Geri döndüğünde yüzünde sabırsız bir ifade vardı. “Baba, bugün imzalamayacaksan başka zaman gelirim.” “Gel.” Bu cevabı beklemiyordu. “Ne?” “Perşembe sabahı gel. Saat onda.” “Neden perşembe?” “Çünkü konuşmamız gereken başka şeyler de var.” “Ne gibi?” “Gelince görürsün.” Fatih çantasını alıp çıktı. Kapı kapandığında ellerimin titrediğini fark ettim. Kırk yıla yakın posta taşıdım. Yüzlerce insanın kapısını çaldım. Ama hayatım boyunca hiçbir kapının ardından bu kadar ağır bir sessizlik kaldığını hatırlamıyorum. O gün öğleden sonra Ayşe Hanım odama uğradı. “İyi misiniz Nurettin Amca?” “İyiyim kızım.” “Ziyaretçinizle biraz yüksek sesle konuşmuşsunuz. Bir sorun mu var?” Masamdaki dosyayı gösterdim. “Ben artık bu meselenin düzeltilmesini istiyorum.” Ayşe Hanım sandalyeye oturdu. “Başvurunuzdaki bilgileri yeniden incelememiz gerekiyor. Size yardımcı olacağız.” “Oğlumun imzaladığı kâğıt duruyor, değil mi?” “Evet.” “Silinmesin. Çünkü ben bu kâğıdı unutmak istemiyorum.” Ayşe Hanım yüzüme baktı. “Bazen bir kaydın yanlış olması, insanın gerçekten yalnız olduğu anlamına gelmez Nurettin Amca.” Başımı eğdim. O cümleyi o gün tam olarak anlayamamıştım. Ama iki gün sonra anlayacaktım. Perşembe sabahı erkenden uyandım. Huzurevinin bahçesindeki ağaçların yaprakları hafifçe sallanıyordu. Odamı topladım. Yatağımın üzerindeki örtüyü düzelttim. Eski posta çantamı dolaptan çıkarıp sandalyenin yanına koydum. Çantanın fermuarı artık zor kapanıyordu. Yıllar önce içinde insanların mektuplarını taşıdığım o çantada şimdi kendi hayatımın en ağır kâğıdı duruyordu. Saat dokuza doğru Ayşe Hanım geldi. Yanında kurumun idari sorumlusu Mehmet Bey vardı. Başvurudaki aile bilgilerinin yeniden incelenmesi için Fatih’le de görüşeceklerini söylediler. “İsterseniz bu görüşmeyi başka bir güne bırakabiliriz,” dedi Mehmet Bey. “Hayır,” dedim. “Bugün olsun.” Saat on olduğunda Fatih geldi. Bu kez yüzünde fazla oyalanmak istemeyen bir ifade vardı. “Baba, ben öğleden sonra işe gideceğim. Çok uzatmayalım.” Mehmet Bey kendisini tanıttı. Ardından masadaki dosyayı açtı. “Fatih Bey, babanızın başvurusunda aile bilgileriyle ilgili bir uyuşmazlık var. Bu beyanı sizin imzaladığınız görülüyor.” Fatih’in yüzü gerildi. “Evet ama babamın durumunu biliyorsunuz. Tek başına kalamıyordu.” “Bu, aile bilgileriyle ilgili gerçeğe aykırı beyanda bulunulmasını haklı kılmaz.” Fatih ellerini iki yana açtı. “Ben babamın bakımını sağladım. Bunun için mi çağırdınız beni?” O anda konuşmaya başladım. “Hayır Fatih. Seni ben çağırdım.” Bana döndü. “Baba, yine ne oldu?” Dosyadaki ilk sayfayı çevirdim. “Biliyorsun, ben postacıydım. Bir insanın adı yanlış yazılırsa mektup yerine ulaşmazdı. Bazen yanlış adres yüzünden saatlerce yol giderdim. Ama sonunda doğru kişiyi bulurdum.” Fatih gözlerini devirdi. “Baba, yine eski günleri anlatma.” “Sonunu dinle.” Elimi kâğıdın üzerine koydum. “Sen benim adımı doğru yazmışsın. Yaşımı doğru yazmışsın. Adresimi de doğru yazmışsın.” Biraz durdum. “Ama hayatımdaki en önemli şeyi yanlış yazmışsın.” Sonra parmağımı o satıra götürdüm. “Çocuğu yok.” Fatih başını öne eğdi. “Baba, yeter artık.” “Hayır oğlum. Ben iki yıldır yeter dedim kendi kendime. Bugün ilk defa konuşacağım.” Yüzüne baktım. “Kayıtlarda oğlum yok, Fatih Bey. Ama her perşembe gelen bir kızım var.” Fatih şaşkınlıkla bana baktı. “Ne kızı? Sen ne diyorsun?” Tam o sırada kapı hafifçe vuruldu. Ardından tanıdık bir ses duyuldu. “Günaydın Nurettin Amca. Bugün biraz erken geldim. Size sevdiğiniz çorbadan yaptım.” Kapı açıldı. Sibel içeri girdi. Elinde iki katlı çelik yemek kabı, kolunda küçük bir bez çanta vardı. Üzerinde her zamanki açık mavi hırkası bulunuyordu. Fatih karısını görünce sandalyesinden doğruldu. “Sibel?” Sibel olduğu yerde kaldı. Gözleri önce kocasına, sonra bana, ardından masadaki dosyaya kaydı. “Fatih? Sen burada ne yapıyorsun?” Fatih’in sesi yükseldi. “Asıl sen burada ne yapıyorsun?” Sibel yemek kabını yavaşça masaya bıraktı. Her zamanki sakin sesiyle cevap verdi. “Nurettin Amca’ya çorba getirdim.” “Ne zamandır?” Sibel sustu. Fatih bir adım yaklaştı. “Sana soruyorum, ne zamandır buraya geliyorsun?” “Yaklaşık iki yıldır.” Oğlumun yüzündeki ifadeyi unutamam. Sanki karşısında hiç tanımadığı biri duruyordu. “İki yıldır mı? Bana neden söylemedin?” Sibel başını kaldırdı. “Sen bana neden babanın burada olduğunu dürüstçe anlatmadın, Fatih?” Odada kısa bir sessizlik oldu. Fatih şaşkınlıkla konuştu. “Ben sana anlattım. Babamın bakıma ihtiyacı vardı.” “Bakıma ihtiyacı olduğunu biliyordum. Ama onu çocuğu olmayan biri olarak kaydettirdiğini söylemedin.” Fatih cevap vermedi. Sibel devam etti. “Bana, babanın kendi isteğiyle huzurevine yerleştiğini söyledin. Evimizde kalmak istemediğini, kimseyi rahatsız etmek istemediğini söyledin.” Sonra bana döndü. “Ben de buna inandım Nurettin Amca.” O an gelinimin gözleri doldu. “İlk zamanlar size neden telefonla ulaşamadığımı anlamıyordum. Fatih sürekli dinlenmek istediğinizi söylüyordu.” Fatih araya girdi. “Sibel, burada aile meselelerini konuşmanın anlamı yok.” Sibel’in sesi ilk defa sertleşti. “İki yıldır konuşmadığımız için bugün buradayız zaten.” Sibel, gerçeği nasıl öğrendiğini anlatmaya başladı. Babam huzurevine yerleşeli yaklaşık bir ay olmuştu, dedi. Bir akşam Fatih’in ceketini temizlerken cebindeki bazı kâğıtları fark etmiş. Huzureviyle ilgili belgelerin arasında başvuru formunun fotokopisi de varmış. Başta yalnızca adresi kontrol etmiş. Sonra bir satır dikkatini çekmiş. “Çocuğu yok.” Altında da Fatih’in imzası. “Önce hata olduğunu düşündüm,” dedi Sibel. “Kâğıdı Fatih’e gösterdim. Bana bunun yalnızca masraflarla ilgili bir işlem olduğunu, üzerinde durmamam gerektiğini söyledi.” Fatih hemen karşı çıktı. “Evet, söyledim. Çünkü sen anlamıyordun!” Sibel kocasına baktı. “Anlamadığım şey neydi? Babanın yaşadığını bildiğin hâlde kendini onun hayatından silmen mi?” Fatih sustu. Sibel gözlerini tekrar bana çevirdi. “O gün çok üzüldüm. Ama gelip size her şeyi anlatırsam kendi oğlunuzla aranızın daha da bozulmasından korktum.” “Peki belediyenin gönüllüsü meselesi?” diye sordum. Utangaçça gülümsedi. “Gerçekten gönüllü oldum Nurettin Amca. Belediyenin yaşlılara destek çalışmalarına başvurdum. Perşembe günleri izin kullanabileceğim için o günü seçtim.” “Peki neden bana gelinim olduğunu söylemedin?” Bir an düşündü. “Çünkü beni yıllar önce yalnızca düğünümüzde görmüştünüz. Hatırlamayacağınızı sandım.” Gözlerinden bir damla yaş süzüldü. “Üstelik ilk karşılaştığımızda öyle yalnız görünüyordunuz ki… Bana kızarsınız diye korktum.” O an eski posta çantamın fermuarını açtım. İçinden sararmaya başlamış düğün fotoğrafını çıkardım. Masaya bıraktım. “Ben seni ilk gün tanıdım kızım.” Sibel’in gözleri büyüdü. “Nasıl?” Fotoğrafı gösterdim. “Fatih bunu bana on yıl önce gönderdi. Başka fotoğrafınız yok bende. Ama insan oğlunun düğününde gördüğü gelini unutur mu?” Sibel fotoğrafı eline aldı. Bir süre baktı. Sonra yüzünü elleriyle kapattı. “Biliyordunuz…” “Biliyordum kızım.” “Peki neden hiçbir şey söylemediniz?” Ona gülümsedim. “Sen gönüllü olmak istedin. Ben de senin gönüllü olduğuna inandım. Belki böyle gelmek sana daha kolay geliyordu.” Sibel ağlamaya başladı. “Ben size nasıl hitap edeceğimi bilemedim Nurettin Amca.” “Nasıl istersen öyle hitap et kızım.” Başını kaldırdı. “Baba diyebilir miyim?” Boğazım düğümlendi. O kelimeyi iki yıldır kimseden böyle duymamıştım. “Elbette,” dedim. “Zaten ben seni hep kızım bildim.” Ama asıl şaşkınlığı biraz sonra yaşadım. Mehmet Bey önündeki başka bir dosyayı açtı. “Sibel Hanım, bağış kayıtlarınızla ilgili konuşmamıza izin verir misiniz?” Sibel başını salladı. “Evet.” Ben şaşkınlıkla baktım. “Ne bağışı?” Sibel mahcup bir ifadeyle ellerini dizlerinin üzerinde birleştirdi. Mehmet Bey konuştu. “Nurettin Bey, kurumumuza yapılan düzenli bağışların bir kısmı Sibel Hanım tarafından gerçekleştiriliyor.” “Ne zamandır?” “Yaklaşık iki yıldır.” Kalbim hızlandı. “Ne kadar bağış?” Mehmet Bey, Sibel’in onayıyla aylık çizelgeyi önüme koydu. İlk aylarda on bin lira. Sonraki dönemlerde bakım ücretleri değiştikçe bağış tutarları da değişmişti. Her ay belirlenen bakım ücreti ne kadarsa, Sibel aynı miktarı bağış hesabına yatırmıştı. Tek bir ay bile atlamamıştı. Kâğıttaki rakamlara bakarken ellerimin titrediğini hissediyordum. “Sibel kızım… Sen bütün bunları mı yaptın?” Sibel gözlerini indirdi. “Evet baba.” “Ama neden?” Bir süre konuşamadı. Sonra fısıldadı: “Çünkü o formda ‘çocuğu yok’ yazıyordu.” Gözlerinden yaşlar aktı. “Ben o yazıyı her düşündüğümde içim parçalandı.” Derin bir nefes aldı. “Ben sizin oğlunuzun yaptığı başvuruyu değiştiremezdim. Ama bir şey yapmak istedim.” “Bu paraları nereden buldun kızım?” “Çalıştım baba. Muhasebe bürosundaki maaşımdan ayırdım. Bazen hafta sonları da iş aldım. Biriktirdiklerimi kullandım.” “Fatih biliyor muydu?” Başını iki yana salladı. “Hayır.” Fatih birden konuştu. “Ne demek bilmiyorum? Sen iki yıldır benden habersiz bu kadar para mı gönderdin?” Sibel ona döndü. “Kendi kazancımdan gönderdim.” “Biz evliyiz Sibel!” “Evet, evliyiz Fatih. Ben de iki yıl boyunca seninle aynı evde yaşadım. Ama senin babanın kapısını bir kez bile çalmadığını gördüm.” Fatih’in sesi kesildi. Sibel devam etti. “Bana göre bu bir para meselesi değildi. Ben o formda ‘çocuğu yok’ yazmasını kabullenemedim.” Sonra bana baktı. “Ben resmî belgede ne yazdığını değiştiremesem de en azından yalnız olmadığınızı hissetmenizi istedim.” O anda gözyaşlarımı tutamadım. Ben yıllarca oğlumun geleceği için para biriktirmiştim. Onun okulu, düğünü, evi için çalışmıştım. Hiç karşılık beklemedim. Ama insan yaşlanınca bazen bir tas çorbanın, bir saatlik sohbetin ne kadar değerli olduğunu anlıyor. Sibel bana iki yıl boyunca yalnızca para vermemişti. Zamanını vermişti. Her perşembe kendi hayatından bir günü ayırmıştı. Ve hiçbir zaman bana yaptıklarını anlatmamıştı. Mehmet Bey belgeleri önümüze koydu. “Burada açıklığa kavuşturmamız gereken önemli bir konu var.” Fatih sandalyesinde doğruldu. “Ne konusu?” “Başvuru sırasında aile durumuyla ilgili gerçeğe aykırı bilgi verilmiş. Bu bilgi, bakım ücretinin değerlendirilmesini de etkilemiş.” Fatih gergin bir sesle sordu: “Yani?” “Kurum kayıtlarının düzeltilmesi ve ilgili döneme ait ücretlerin hesaplanması gerekiyor.” “İki yıl geçti!” “Bu durum, yapılan beyanın incelenmeyeceği anlamına gelmiyor.” Fatih’in yüzü soldu. “Ne kadar para istiyorsunuz?” Mehmet Bey önündeki çizelgeyi gösterdi. “İki yıllık dönem için geçerli bakım ücretleri ayrı ayrı hesaplanacak. Haksız olarak karşılandığı belirlenen tutarların geri ödenmesi için işlem başlatılacak.” Fatih hemen Sibel’e döndü. “Ama eşim zaten bağış yapmış! Para ödenmiş işte!” Mehmet Bey başını iki yana salladı. “Hayır Fatih Bey. Bunlar gönüllü bağış olarak kaydedilmiş. Babanız adına tahakkuk etmiş bakım ücreti ödemeleri değiller. Bu iki işlemi birbirine karıştıramayız.” Fatih ellerini başına götürdü. “İnanılır gibi değil.” Mehmet Bey devam etti. “Gerçeğe aykırı beyanın değerlendirilmesi için dosya ayrıca yetkili makamlara iletilecek. Bundan sonraki süreç ilgili kurumların incelemesine bağlı.” Fatih bir süre konuşamadı. Sonra bana döndü. “Baba, bütün bunlara gerçekten gerek var mıydı?” Bu soruyu duyunca içim acıdı. İki yıl boyunca bir kez bile “Baba, iyi misin?” diye sormayan oğlum, şimdi benden bir şeyleri durdurmamı bekliyordu. “Fatih,” dedim, “bu kâğıda imzayı ben atmadım.” “Biliyorum.” “Ben seni çocuğum değil diye yazdırmadım.” “Biliyorum baba.” “Ben senden gerçeği saklamanı da istemedim.” Başını eğdi. “Biliyorum.” “O hâlde neden bana soruyorsun?” Cevap veremedi. Bir süre sonra Fatih masanın üzerindeki satış evraklarını toplamak istedi. Elimi uzattım. “Bir dakika.” Durdu. “Ne var baba?” “Köydeki evin satışını konuşmadık.” Yüzüne biraz umut geldi. “Evet. Bak, onu halledersek…” “Hayır.” Sözümü kestim. “Evi satmayacağım.” Kaşlarını çattı. “Baba, orada yaşamıyorsun artık.” “Biliyorum.” “Boş evin ne faydası var?” “O ev benim hayatımın bir parçası. Annenin hatıraları orada. Satılması gerekip gerekmediğine kendim karar vereceğim.” “Baba, mantıklı düşün.” “Ben gayet mantıklı düşünüyorum oğlum.” Biraz öne eğildim. “Benim hayatta olduğumu iki yıl boyunca hatırlamadın. Ama evimin hâlâ benim üzerime kayıtlı olduğunu hiç unutmamışsın.” Fatih’in yüzü kızardı. “Beni çıkarcı mı olmakla suçluyorsun?” “Hayır. Sana yaptığını anlatıyorum.” “Ben senin oğlunum!” İşte o anda içimde tuttuğum son cümle ağzımdan çıktı. “Ben de iki yıldır tam bunu duymayı bekliyordum Fatih. Ama sen bana oğlum olduğunu hatırlatmaya ilk defa bir evrak gerektiğinde geldin.” Fatih sustu. Odanın penceresinden hafif bir rüzgâr girdi. Masadaki düğün fotoğrafının köşesi kıpırdadı. Sibel fotoğrafı düzeltip yeniden önüme koydu. Ben ona baktım. Sonra Fatih’e. “Sen benim oğlumsun. Bunu hiçbir kâğıt değiştiremez. Ama oğlum olman, yaptıklarının beni incitmediği anlamına da gelmez.” Fatih gözlerini sildi. İlk kez sesinde gerçekten bir pişmanlık sezdim. “Baba, hata yaptım.” Uzun süre yüzüne baktım. Bu sözleri duymak için ne kadar beklemiştim? Belki de iki yıl değil, çok daha uzun zaman. “Evet oğlum,” dedim. “Yaptın.” “Affet beni.” Bu kez hemen cevap vermedim. Çünkü bazı şeyleri affetmek bir cümleden daha fazla zaman istiyor. “Bana biraz zaman ver Fatih.” Başını salladı. “Tamam baba.” “Ama önce kayıtları düzelt. Yapılması gereken işlemlere katıl. Kuruma verdiğin beyanın sorumluluğunu al.” “Tamam.” “Ve artık hiçbir şeyi Sibel’in üzerine atma.” Bu sözüm üzerine gözlerini karısına çevirdi. Sibel başını eğdi. Fatih sessizce konuştu. “Sibel… Ben babama senin istemediğini söyledim.” Sibel uzun süre ona baktı. “Biliyorum Fatih.” “Biliyordun?” “Babanın benim hakkımda kötü düşünmüş olabileceğini tahmin ettim. Ama bunu düzeltmek için onunla tartışmak istemedim.” “Peki neden bana söylemedin?” “Çünkü önce kendin fark edersin sandım.” Sesi kırıldı. “İki yıl boyunca bekledim.” Fatih cevap veremedi. O gün Sibel’in getirdiği çorba biraz soğumuştu. Kapaklarını açtığında yine aynı koku odaya yayıldı. Tavuk suyu, biraz limon, biraz nane… Sibel her zamanki gibi kâseyi önüme koydu. “İsterseniz ısıttırayım baba.” Başımı salladım. “Yok kızım. Böyle güzel.” Kaşığı elime aldım. Ama yemeden önce ona bir şey sormak istedim. “Sibel, neden hep çorba getiriyorsun?” Hafifçe gülümsedi. “İlk geldiğim gün elleriniz çok titriyordu. Çorba içmek size kolay gelmişti. Bir de Emine Anne’nin çorbalarını sevdiğinizi anlatmıştınız.” Gözlerim doldu. “Emine’nin çorbası biraz tuzlu olurdu.” Sibel güldü. “Biliyorum. Siz söylemiştiniz.” “Ben hâlâ onun yaptığı kadar güzelini içmedim.” “Ben de o yüzden her seferinde biraz daha uğraşıyorum.” Bu söz üzerine gülümsedim. “Yaklaştın kızım. Çok yaklaştın.” Sibel’in gözleri yeniden doldu. Fatih ise karşıdaki sandalyede oturmuş bizi izliyordu. Bir ara konuşmaya çalıştı. “Baba…” Ona döndüm. “Efendim oğlum?” Bir an sustu. “Ben senin burada bu kadar yalnız olduğunu düşünmedim.” Derin bir nefes aldım. “Ben burada sandığın kadar yalnız değildim Fatih.” Sibel’e baktım. “Ama senin gelmeni beklemekten vazgeçmem zaman aldı.” O günün ardından her şey bir anda düzelmedi. Böyle hikâyelerde insan bazen tek bir özrün bütün yaraları kapatmasını bekliyor. Gerçek hayatta öyle olmuyor. Fatih’in verdiği beyanla ilgili inceleme başladı. Kurum, iki yıllık bakım ücretleri için geri ödeme sürecini yürüttü ve gerçeğe aykırı kayıtları ilgili makamlara bildirdi. Sibel’in bağışları da bağış olarak kaldı. O bunları geri istemedi. Fatih’in getirdiği satış vekâletnamesi ise hiç imzalanmadı. Ev hâlâ benim adıma kayıtlı. Bir süre sonra hukuki danışmanlık alarak, evimle ilgili kararları yalnızca kendi irademle vermek istediğimi de açıkça belirttim. Bunu oğluma karşı bir ceza olarak yapmadım. Yaşım ilerledikçe kararlarımı başkalarının benim yerime vermesine izin vermek istemediğim için yaptım. Fatih sonraki haftalarda birkaç kez geldi. İlk ziyaretinde yanında meyve vardı. İkinci gelişinde köydeki evin fotoğraflarını getirdi. Bahçedeki elma ağaçlarını göstermiş. Birinin dalları kurumuş. Diğeri hâlâ meyve veriyormuş. “Baba, istersen baharda gidip bahçeyi temizleriz,” dedi. Ben de yalnızca: “Bakarız oğlum,” dedim. Çünkü onunla yeniden konuşmak istiyordum. Ama iki yıllık sessizliği de yok sayamıyordum. Oğlum bunu yavaş yavaş anlamaya başladı. Eskisi gibi hemen cevap vermemi beklemiyordu. Bazen bir saat yanımda oturuyor, hiç konuşmuyordu. Bir gün bana: “Baba, seni hiç merak etmedim değil. Ama aramayı erteledikçe aramak zorlaştı. Sonra da yaptığım şeyle yüzleşmek istemedim,” dedi. Bu sözleri duymak kolay değildi. Ama ilk kez kendini savunmak yerine ne yaptığını anlatıyordu. Belki de bu bir başlangıçtı. Yine de ben ona hemen “Her şeyi unuttum” diyemedim. Çünkü unutmamıştım. Sibel ise perşembeleri gelmeye devam etti. Artık gönüllü olduğunu söylemesine gerek yoktu. Kapıyı açarken yüksek sesle: “Baba, geldim!” diyordu. Ben de her defasında aynı cevabı veriyordum: “Hoş geldin kızım!” Bir perşembe günü çorbasının yanında küçük bir saksı getirdi. İçinde kırmızı bir sardunya vardı. “Emine Anne’nin sevdiği çiçekmiş,” dedi. “Odanızda da olsun istedim.” Saksıyı pencerenin önüne koyduk. Uzun süre baktım. Sonra Sibel’e dönüp sordum: “Sen bu çiçeği nereden bildin?” “Düğün fotoğrafınızı gösterirken anlatmıştınız. Bahçenizde sardunyalar olduğunu söylemiştiniz.” Gülümsedim. “Demek hatırladın?” “Tabii ki hatırladım baba.” O an bir şeyi fark ettim. İnsan yaşlandığında en çok büyük hediyelere ihtiyaç duymuyor. Bazen anlattığı küçücük bir şeyi bir başkasının hatırlaması yetiyor. Benim için o sardunya, pahalı bir hediyeden çok daha değerliydi. Çünkü biri beni gerçekten dinlemişti. Geçenlerde Fatih yine geldi. Bu kez elinde hiçbir evrak yoktu. Yalnızca iki bardak çay aldı. Birini bana verdi. Yanıma oturdu. Uzun süre pencereden dışarı baktık. Sonra: “Baba, çocukken sen postadan döndüğünde kapıda beklerdim. Hatırlıyor musun?” dedi. Gülümsedim. “Hatırlamaz mıyım?” “Sen gelmeden yemeğe oturmazdım.” “Annen kızardı sana.” “Evet.” Bir süre sustu. Sonra gözleri doldu. “Sen benim için hep eve dönen insandın baba.” Başımı çevirdim. Fatih devam etti. “Ben senin için o insan olamadım.” Ne diyeceğimi bilemedim. Çay bardağını masaya bıraktım. “İnsan bazen geç de olsa yolunu bulur oğlum,” dedim. “Beni affettin mi?” Yine aynı soruydu. Ama bu kez sesinde acele yoktu. Elini tuttum. “Kalbimde sana yer var Fatih. Ama güvenimi yeniden kazanman gerekiyor.” Başını salladı. “Anlıyorum baba.” “Bir de şunu bil. Beni eve almak zorunda değildin. Her gün yanımda olmak zorunda da değildin. Ama bana baban olduğumu unutturmamalıydın.” Gözlerinden yaşlar süzüldü. “Bir daha yapmayacağım.” Onun bu sözünü duydum. İnanmak istedim. Ama artık sözlere değil, zaman içindeki davranışlara bakacağım. Çünkü ömrüm boyunca insanlardan çok söz duydum. Ve bir postacı olarak şunu öğrendim: Bir mektubun üzerinde ne yazdığı kadar, gerçekten yerine ulaşıp ulaşmadığı da önemlidir. Bugün hâlâ aynı huzurevinde yaşıyorum. Sabahları bahçeye çıkıyorum. İmkânım oldukça yürüyorum. Arkadaşlarımla çay içiyorum. Penceremin önünde Sibel’in getirdiği sardunya duruyor. Eski posta çantam da dolabımda. İçinde artık yalnızca o başvuru formu yok. Bir de Sibel’in getirdiği küçük bir not var. Geçen hafta çorba kabının yanına bırakmıştı. Şöyle yazıyordu: “Baba, perşembe günü biraz geç gelebilirim. Beni beklemeden öğle yemeğini ye. Seni seviyorum. Sibel.” O notu okuduğumda gülümsedim. Çünkü iki yıl önce aynı masanın üzerinde başka bir kâğıt vardı. Üzerinde iki kelime yazıyordu: “Çocuğu yok.” Şimdi önümde yine bir kâğıt var. Ama bu kez birinin beni sevdiği yazıyor. Fatih benim öz oğlum. Bu gerçek değişmeyecek. Onunla aramızdaki bağın tamamen kopmasını istemiyorum. Fakat Sibel de benim kızım oldu. Bunu hiçbir resmî kayıt, hiçbir soyadı, hiçbir imza anlatamaz. O, benim kapımı çalarak gösterdi. Geçen perşembe çorbasını içerken Sibel’e şöyle dedim: “Kızım, ben hayatım boyunca binlerce mektup taşıdım. Kiminin içinde para vardı, kiminin içinde sevgi. Bazılarıysa yalnızca birkaç satırdan ibaretti.” Sibel gülümsedi. “Evet baba, biliyorum.” “Şimdi düşününce anlıyorum ki bana gelen en güzel haber bir zarfın içinden çıkmadı.” “Peki nereden çıktı?” Masadaki çorba kabını gösterdim. “Bir perşembe sabahı kapımı çaldı.” Sibel ağlayarak bana sarıldı. Ben de başımı omzuna yasladım. İki yıl önce öz oğlum beni kâğıt üzerinde çocuksuz bırakmıştı. Ama hayat, hiç beklemediğim bir yerden bana yeniden bir evlat vermişti. Şimdi size iki soru sormak istiyorum: Bir insanı gerçek evlat yapan şey kan bağı mıdır, yoksa zor gününde anne babasının yanında olması mı? Ve siz benim yerimde olsaydınız, sizi iki yıl boyunca “çocuğu yok” diye gösteren, yalnızca evinizi satmak için geri dönen öz oğlunuzu affeder miydiniz? Yoksa gelininizin yaptığı fedakârlığı gördükten sonra artık hiçbir şeyin eskisi gibi olamayacağını mı düşünürdünüz?
