Babalık Testi Sonucu
Bu ültimatom havada asılı kaldı, odayı boğucu bir sessizlik kapladı. Bir an için çığlık atmak, neden sadakatimi sorguladığını, neden bebeğimizin ilk günlerini bir kabusa çevirdiğini sormak istedim. Ama onun yerine sadece başımı salladım, tartışamayacak kadar donup kalmıştım. “Tamam Kerem. Ne yapman gerekiyorsa yap.” Hastaneden eve döndüğümüzde kocam “biraz zamana” ihtiyacı olduğunu söyleyerek test sonuçlarını beklemek üzere ailesinin yanına taşındı. Gidişi beni her zamankinden daha yalnız bıraktı; uykusuz geceler, kirli bezler ve onun sözlerinin kafamdaki yankıları arasında hapsolmuştum. Kız kardeşim Elif her gün yanıma geliyor, ben doğumun yorgunluğunu üzerimden atmaya çalışırken Zeynep’in bakımına yardım ediyordu. Elif, Kerem’in yokluğunun üzerimdeki etkisini görebiliyordu ve çok öfkeliydi. “Bunu yaptığına inanamıyorum,” diye gürledi bir akşam Zeynep’i uyuturken. “Ailesinin evinde saklanacağına burada, senin yanında olmalıydı.” Yorgunluğun ağırlığını omuzlarımda hissederek iç çektim. “Ne olduğunu bilmiyorum Elif. Sanki başka biri oldu. Hastanedeki o adamı tanıyamadım bile.”Elif destek olurcasına elimi tuttu. O benim her zaman sığınağımdı ama Kerem’in suçlamalarının kalbimde açtığı yarayı o bile kapatamazdı. Onun şüpheleri yetmezmiş gibi, gidişinden bir hafta sonra kayınvalidem aradı. Beni veya bebeği sormak için, belki bir destek teklif etmek için aradığını ummuştum. Ama telefonu açar açmaz sözleri bıçak gibi saplandı. “Cansu,” dedi sertçe, “Şu babalık testi meselesini duydum. Şunu iyi bil ki, eğer o test bebeğin Kerem’den olmadığını söylerse, seni donuna kadar alırım! Seni bu hayatta perişan etmek için elimden gelen her şeyi yaparım!” Düşmanca tavrı karşısında donakaldım, telefonu sıkıca kavradım. “Nermin Hanım, ciddi olamazsınız. Zeynep Kerem’in kızı ve ben ona asla ihanet etmem,” diyebildim sesim titreyerek.